II SA/Wr 781/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.R. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały postanawia: odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2016 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Nadto wezwano do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 1 odpisu skargi. Wezwania zawierały pouczenie, że nieuzupełnienie braków skargi w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, będzie skutkować jej odrzuceniem. Wezwania zostały nadane przez Sąd za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2016 r. poz. 1113 ze zm.) w jednej kopercie, jednak w dniu 13 grudnia 2016 r. – wobec niezastania adresata – przesyłkę złożono w placówce pocztowej Poczty Polskiej SA. Zawiadomienie o tym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresatki. Następnie w dniu 21 grudnia 2016 r. przesyłkę awizowano powtórnie, lecz nie została ona podjęta. Kopertę zawierającą wezwanie złożono do akt sądowych ze skutkiem doręczenia (k. 11 akt sądowych). Jak wynika z akt sądowych, wymaganego wpisu sądowego od skargi nie uiszczono, ani nie doręczono brakującego odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W związku z powyższym wezwano skarżącą do uzupełnienia braku skargi. Oceniając dokonane wezwanie, Sąd stwierdził, że zastosowanie znajdzie przepis art. 73 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma do rąk adresata, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. W myśl art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie 7-dniowym pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Stosownie do przepisu art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Jak już była o tym mowa, wezwanie adresowane do skarżącej zostało złożone w placówce pocztowej w dniu 13 grudnia 2016 r. i dwukrotnie awizowane. Zatem za datę jego doręczenia należy przyjąć upływ 14 dni od pozostawienia pisma w placówce pocztowej i uznać wezwanie za doręczone z dniem 27 grudnia 2016 r. Termin 7-dniowy do uzupełnienia braku skargi upływał zatem z dniem 3 stycznia 2017 r. W tym terminie wymieniony brak skargi nie został uzupełniony. W tym samym terminie skarżąca nie uzupełniła również braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 1 odpisu skargi. A zatem drugim z powodów odrzucenia skargi jest nieuzupełnienie braku formalnego polegającego na niedołączeniu do skargi jednego jej odpisu. Przyjąć bowiem należy, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.