II SA/Wr 783/06

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA – Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Asesor WSA – Olga Białek Protokolant: Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 28 września 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia 26 kwietnia 2005 r., Nr [...] oddala skargę. Decyzją z dnia 17 maja 2006 r. (Nr [...]) Kierownik Zespołu Lokalizacji Inwestycji w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. - działając z upoważnienia Prezydenta W.- po wznowieniu na wniosek H. i D. K. postępowania objętego postanowieniem nr [...] z dnia 13 marca 2006 r., na podstawie 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta W. z dnia 26 kwietnia 2005 r. (Nr [...]), ustalającej - na rzecz S. L. - warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolno stojącego, o powierzchni zabudowy do 154 m2 wraz z przyłączami infrastruktury technicznej, wodociągowym, kanalizacyjnym, elektroenergetycznym, gazowym, przewidzianej do realizacji we W., na działce nr 91/12, AM - 26, obręb P. O. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzja Prezydenta W. z dnia 26 kwietnia 2005 r. (nr [...]) została wydana na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 4 ust.2 pkt 2 tejże ustawy. W postępowaniu tym zakończonym ww. decyzją ostateczną uczestniczyły podmioty posiadające przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zostały one zawiadomione o jego wszczęciu oraz pouczone o przysługujących im uprawnieniach. W dniu 16 października 2006 r. H. i D. K., którzy nie należeli do kręgu wspomnianych wyżej podmiotów, wystąpili z żądaniem wznowienia postępowania ww. sprawie zarzucając we wniosku, że jako właściciele działki nr 87/2, która graniczy z drogą dojazdową do inwestycji nie zostali uznani jako strona w postępowaniu. Organ podkreślił, iż powołanie się przez podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania na przesłankę zamieszczoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa wyklucza możliwość odmówienia wznowienia postępowania z powodu nie uznania wnioskodawcy za stronę, tak więc postępowanie zostało wznowione postanowieniem nr [...] z dnia 13 marca 2006 r., a kwestia nie przyznania legitymacji strony wnioskodawcom w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nr [...] z dnia 26 kwietnia 2005 r. była przedmiotem rozważań w niniejszym wznowionym postępowaniu. Organ zauważył, iż z aktu notarialnego (Repertorium A Numer [...]) wynika, że działka nr 91/12 powstała z podziału działki nr 91/1, a decyzją Prezydenta W. z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki nr 91/1 ustalono, iż dojazd do działki nr 91/12 odbywać się będzie z drogi publicznej - ulicy P. przez działkę nr 87/1, a następnie przez przepust wybudowany na działce nr 88/3 stanowiącą własność Skarbu Państwa ( obecnie Gminy W.). Organ I instancji stwierdził, iż działkę nr 91/12 ( objętą wydaną decyzją lokalizacyjną) i nr 97/2 dzieli działka nr 99/3 o szerokości ok. 5 m - będąca rowem i dodał, iż na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości sąsiednich planowana inwestycja nie pozbawi dostępu działki nr 87/2 do drogi publicznej, jak i nie pozbawi dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organ wyjaśnił, iż inwestycja nie wprowadza do powietrza, wody, gleby lub ziemi wibracji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, nie jest również źródłem sztucznych pól elektromagnetycznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Tak więc dokonując analizy obszaru oddziaływania planowanej przez S. L. inwestycji tut. organ stwierdził, że swoim zakresem nie obejmuje działki nr 87/2, AM-26, obręb P. O. ( przy ul. P. 12). Organ dodał, iż przy określaniu stron postępowania przyjęto zasadę bezpośredniego sąsiedztwa. Konkludując organ wskazał, iż w ramach wznowionego postępowania przeprowadzono ponownie weryfikację całości materiału dowodowego zgromadzonego przy wydawaniu decyzji nr [...] z dnia 26 kwietnia 2005 r. i jednoznacznie uznano, że wnioskodawcy, jako właściciele nieruchomości bezpośrednio nieprzylegającej do terenu zainwestowania (działki nr 91/12), nie nabyli statusu strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odwołanie od tej decyzji złożył D. K. wskazując, że jest właścicielem działki nr 87/2, obręb P. O. Podniósł, że droga dojazdowa do terenu inwestycji przylega bezpośrednio do jego nieruchomości i droga ta, z chwilą rozpoczęcia jej użytkowania, pogorszy walory rekreacyjne jego działki. Dodał, iż jest to droga terenowa a korzystanie z niej spowoduje pękania ogrodzenia i zanieczyszczenie powietrza przez unoszący się kurz. Decyzją z 28 września 2006 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, iż planowana inwestycja polegająca na budowie domu jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, nie będzie oddziaływać na nieruchomość odwołującego się w sposób uzasadniający przyznanie mu statusu strony postępowania. Podnoszone przez odwołującego się okoliczności wskazują wyłącznie na istnienie interesu faktycznego, a nie interesu prawnego, który podlegałby ochronie w postępowaniu lokalizacyjnym, bowiem uciążliwości te są związane z zamieszkiwaniem na terenach miejskich, charakteryzujących się znacznie gęstszą zabudową i siecią dróg, niż tereny typowo rekreacyjne lub wiejskie. Kolegium wyjaśniło, iż przez "posiadanie interesu prawnego" należy rozumieć sytuację, w której możliwe jest ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie następuje żądanie (skuteczne) przez dany podmiot czynności organu administracji publicznej z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądanie zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu, w tym potrzeby te muszą być zindywidualizowane i dotyczyć bezpośrednio podmiotu występującego z powyższym żądaniem. Dodało, iż w postępowaniu lokalizacyjnym interes prawny właściciela nieruchomości nie graniczącej bezpośrednio z terenem zainwestowania (analogicznie, jak ma to miejsce w rozpatrywanym przypadku), związany jest z oddziaływaniem inwestowanej nieruchomości na działkę sąsiednią, tj. wywoływaniem niekorzystnych skutków dla tej nieruchomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 1997 r., sygn. akt II SA/Kr 62/96), oznacza to, że właściciel takiej sąsiadującej nieruchomości będzie stroną postępowania, jeżeli należąca do niego działka będzie podlegała skutkom działań lub zdarzeń pochodzących z terenu planowanej inwestycji. Kolegium zaznaczyło, iż od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dana osoba jest wprawdzie zainteresowania rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie można tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, które mogłyby stanowić podstawę żądania takiego podmiotu i w takiej sytuacji osobie nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym, w tym także w postępowaniu nadzwyczajnym. Kolegium stwierdziło, iż w rozpatrywanej sprawie -jak wynika z wyrysu z ewidencji gruntów znajdującego się w aktach sprawy - działkę potencjalnego zainwestowania (nr 91/12) od nieruchomości wnioskodawcy (nr 87/2), oddziela działka nr 88/3 - oznaczona symbolem "w", a zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) symbolem tym oznacza się rowy. Kolegium wskazało na marginesie, iż działka ta omyłkowo określona została w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jako działka nr 99/3). Organ II instancji podkreślił, iż zakwestionowana decyzja lokalizacyjna w żaden sposób nie narusza terenu działki odwołującego się, ani w zakresie budowy obiektu, ani nawet w zakresie przebiegu infrastruktury technicznej niezbędnej do realizacji zamierzenia, także oddziaływanie planowanego zamierzenia nie będzie sięgać nieruchomości należącej do wnoszącego podanie - po pierwsze, z uwagi na rodzaj inwestycji, tj. budowę domu jednorodzinnego, wolno stojącego, a po drugie - z uwagi na rów (dz. nr 88/3) o szerokości ok. 5 m. oddzielający obie nieruchomości. Kolegium zaznaczyło, że decyzja z 26 kwietnia 2005 r. (Nr [...]) - mimo odmiennego stanowiska Odwołującego się - w ogóle nie obejmuje działki nr 87/1. Teren inwestycji został w tej decyzji określony, jako działka nr 91/12, dodatkowo, w pkt 2d decyzji zawarto wskazanie, że "obsługa komunikacyjna obiektu od strony ul. P. (działki nr 52, AM - 26, obręb P. O.) poprzez działkę nr 88/3, będąca własnością Skarbu Państwa, we władaniu D. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W.". W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu D. K. oświadczył, iż zaskarża decyzję z dnia 17 maja 2006 r. (Nr [...]) Kierownik Zespołu Lokalizacji Inwestycji w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta W. z dnia 26 kwietnia 2005 r. (Nr [...]) i wniósł o wznowienie postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W piśmie z dnia 31 stycznia 2007 r. sprecyzował, iż kieruje również zarzuty wobec rozstrzygnięcia Kolegium z dnia 28 września 2006r., które nie ustaliło przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie moje żądanie zostało uznane za bezskuteczne. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż decyzja nr [...] został sporządzona z naruszeniem prawa, gdyż działka potencjalnego zainwestowania (dz. Nr 91/12) jest obsługiwana z ul. P. poprzez specjalnie wydzieloną działkę (dz. nr 87/1), która graniczy z jego posesją, a zatem działka potencjalnego zainwestowania określona została jako działka nr 91/12, nie posiada dostępu do drogi publicznej. Skarżący zauważył, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe przy spełnieniu szeregu warunków, jednym z nich jest dostępność terenu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Dodał, iż równie ważnym aspektem jest doprowadzenie przyłączy infrastruktury technicznej, a ten warunek uznaje się za spełniony jeżeli uzbrojenie terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej pomiędzy właściwa jednostką a inwestorem. Zaznaczył, iż nie mniej ważnym jest aspekt ekologiczny, gdyż działka nr 88/3 jest rowem melioracyjnym będącym we władaniu D. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. i w chwili obecnej rów jest czynny i spełnia ważne funkcje odwadniające, przyrodnicze, stabilizujące poziom wód gruntowych oraz oczyszczające zanieczyszczone wody gruntowe. Na zakończenie stwierdził, iż w świetle powyższych argumentów niemożliwa jest obsługa komunikacyjna działki nr 91/12 oraz prawidłowe rozwiązanie przyłączy infrastruktury technicznej, a także naruszone zostaną prawa ekologii. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej odrzucenie podnosząc, iż pomimo pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, skarga wniesiona została wyłącznie na decyzję organu I instancji. Kolegium dodało, że także podnoszone w niej argumenty dotyczą tylko decyzji Prezydenta W. z 17 maja 2006 r. (Nr [...]) i nie zawierają one natomiast żadnych zarzutów wobec rozstrzygnięcia Kolegium z 28 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 u.p.s.a.). Sąd z urzędu zobowiązany jest bowiem do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę. Działając w granicach tak zakreślonej kognicji Sąd rozpoznając niniejszą sprawę stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji obu instancji orzekające w sprawie słusznie bowiem orzekły o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu administracyjnym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 26 kwietnia 2005 r. z powodu uznania, że formalnie przywołana przez skarżącego podstawa wznowienia postępowania administracyjnego w postaci braku zapewnienia skarżącemu uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, w rzeczywistości nie zaistniała. D. K. nie służył bowiem przymiot strony w postępowaniu administracyjnym o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolno stojącego, o powierzchni zabudowy do 154 m2 wraz z przyłączami infrastruktury technicznej, wodociągowym, kanalizacyjnym, elektroenergetycznym, gazowym, przewidzianej do realizacji we W., na działce nr 91/12, AM - 26, obręb P. O. Postępowanie powyższe prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) W postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa przyjmuje się, iż do kręgu stron takich postępowań należą, poza podmiotem zainteresowanym uzyskaniem danej decyzji (tj. wnioskodawcą, inwestorem), właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości wchodzących do obszaru, na którym realizowana jest inwestycja, oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści gruntów położonych w najbliższym otoczeniu realizowanej inwestycji, tj. bezpośrednich jej sąsiadów, natomiast właściciele lub użytkownicy wieczyści gruntów dalej położonych tylko wtedy, o ile zamierzona inwestycja dotyczyła ich bezpośrednio "wywołując dla nich uciążliwe skutki" (vide: uchwała 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25.09.2005 r., sygn. VI SA 13/95-ONSA 1995 Nr 4 poz. 154 oraz uchwała 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 1995 r., sygn. VI SA 20/95 - ONSA 1996, Nr 2, poz. 54, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2001 r., sygn. IV SA 594/99). W uzasadnieniach wskazanych wyżej uchwał i wyroku w sposób jednoznaczny stwierdzono, że interes prawny do uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu musi być rozumiany jako interes oparty na przepisach prawa materialnego ("mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby"). Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA 4537/03, LEX nr 175320). O interesie prawnym (a co za tym idzie przymiocie strony) innych poza inwestorem osób w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. W każdej zatem konkretnej sprawie tego rodzaju organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać czy - a jeśli tak to jak daleko - sięgać będzie oddziaływanie i jego charakter planowanej inwestycji. Mogą zatem zdarzyć się i takie sytuacje, w których nawet podmioty dysponujące prawem własności lub użytkowania wieczystego sąsiedniej nieruchomości mogą nie być stronami postępowania w tej kategorii spraw, gdy okaże się, że oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie wykraczać poza granice przedmiotowej nieruchomości. Interes faktyczny przejawiający się zainteresowaniem sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, nie poparty konkretnym przepisem prawa materialnego, mogącym stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracyjnego, nie uzasadnia uczestnictwa na prawach strony w danym postępowaniu administracyjnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć przede wszystkim należy, iż skarżący nie powołał żadnego przepisu prawa materialnego potwierdzającego istnienie jego interesu prawnego w sprawie. Myli się skarżący zarzucając w piśmie z dnia 31 stycznia 2007 r., iż to "rozstrzygniecie Kolegium z dnia 28 września 2006 r. jest nieprawidłowe gdyż - według skarżącego- Kolegium nie ustaliło przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie jego żądanie zostało uznane za bezskuteczne", bowiem ciężar dowodowy w tym postępowaniu był inny. To właśnie skarżący zobowiązany był wskazać normę prawną, z której dla niego wynikałyby bezpośrednio określone prawa lub obowiązki. Podkreślić należy, iż zawarte w skardze i we wcześniejszych pismach zarzuty zostały sformułowane w sposób bardzo ogólnikowy i nie ulega wątpliwości, że mają raczej charakter publicznoprawny niż zarzut indywidualnego naruszenia prawem chronionego interesu. Przepis art. 52 ust. 2 ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (stosowany przy decyzjach o warunkach zabudowy z mocy art. 64 ust. 1 tejże ustawy) stanowi, iż granice terenu objętego wnioskiem obejmować mają teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który konkretna inwestycja będzie oddziaływać. Oczywistym jest, że granice wyznaczające obszar oddziaływania danej inwestycji muszą wynikać z przepisów prawa materialnego. Przepisami prawa materialnego, określającymi zasięg oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia na środowisko, są zaś przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) i wydane z upoważnienia tej ustawy przepisy wykonawcze określające rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja sporna w tej sprawie, dla której ustalono warunki zabudowy ostateczną decyzją z 26 kwietnia 2005 r., którą usiłuje teraz wzruszyć w trybie wznowienia postępowania skarżący, nie jest zaliczana do inwestycji znacząco oddziałującej na środowisko. Również z przepisów samej ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, skarżący nie może skutecznie wywieść swego interesu prawnego do bycia stroną postępowania zakończonego decyzją z 26 kwietnia 2005 r. D. K. nie jest bowiem ani właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy ani też nie jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym) działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji (fakt bezsporny). Należącą do skarżącego nieruchomość (oznaczoną jako działka o numerze geodezyjnym 87/2) oddziela od działki potencjalnego zainwestowania (nr 91/12) działka nr 88/3 stanowiąca rów melioracyjny znajdujący się we władaniu D. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W., a będąca własnością Skarbu Państwa. Zauważyć nadto należy, iż decyzja z 26 kwietnia 2005 r. (Nr [...]) - mimo odmiennego stanowiska skarżącego - w ogóle nie obejmuje przywoływanej przez skarżącego działki nr 87/1. Teren inwestycji został bowiem w tej decyzji określony, jako działka nr 91/12. Decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu są decyzjami szczególnymi, określającymi jedynie możliwość realizacji inwestycji zgodnej z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami szczególnymi, której precyzyjne warunki określa się dopiero w pozwoleniu na budowę. Kwestie wpływu usytuowania zamierzonej inwestycji na powstanie w świetle prawa budowlanego uciążliwości lub niedogodności dla nieruchomości sąsiedniej, będą badane w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i nie mogą podlegać ocenie w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w istocie pozbawiłoby jej możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny i realny kształt. Z kolei punktu widzenia inwestora nie może być tak, że obowiązki innego postępowania administracyjnego (o pozwoleniu na budowę) są wymagane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że zarówno odległość terenu, objętego przedmiotową decyzją od działki skarżącego, charakter istniejącej na tej działce zabudowy, jak też rodzaj zamierzenia, dla którego ustalone zostały warunki zabudowy, nie dają podstaw do przyjęcia, że sprawa rozstrzygnięta decyzją z dnia 26 kwietnia 2005 r. ma bezpośredni wpływ na sferę prawną skarżącego, innymi słowy nie można przyjąć, że decyzja ta narusza prawem chroniony interes skarżącego. Za zupełnie nie trafione w tym postępowaniu należy uznać zarzuty skarżącego nie posiadania przez sporną działkę dostępu do drogi publicznej czy nie spełniania przez wnioskodawcę warunku doprowadzenia przyłączy infrastruktury technicznej. Sąd w tym postępowaniu oceniał jedynie, czy zgodne z prawem było wydanie przez Kolegium zaskarżonej decyzji z dnia 28 września 2006r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z 17 maja 2006r., tj. decyzji wydanych w postępowaniu wznowieniowym. W konsekwencji powyższych ustaleń, przyjąć należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, do czego ograniczają się kompetencje Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wykazała, by zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, o którym stanowi przepis art. 145 u.p.s.a. Brak zatem było uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.