II SA/Wr 784/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P., R. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. P., R. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T.P. w imieniu swoim oraz jako pełnomocnik R.P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody D. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą, w której został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości w trybie art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżący powołali się na trudne do odwrócenia skutki z art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., które zdaniem skarżących mogą nastąpić w trakcie mocowania lub usuwania barier zaporowych, drążenia wykopu w głąb ziemi. Gdyż wtedy zostaną naruszone poziomy wód podziemnych, które będą miały wpływ na kondycje domów, wyrządzą pękanie ścian, a może nawet spowodują ich zawalenie. Dodatkowo skarżący uzasadnili wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji faktem, że opady atmosferyczne mogą przyczynić się do naniesień ze skarpy ziemnej różnego rodzaju zanieczyszczeń i błota na teren przydomowej działki, gdzie jest urządzony ogród z nasadzeniami roślin wieloletnich, drzew, krzewów oraz kwiatów, w części graniczącej z [...] co spowoduje zniszczenie ogrodu, więc również wywoła niemożliwe do odwrócenia skutki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest wystarczające złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W omawianej sytuacji, skarżący oparli wniosek tylko na przytoczeniu okoliczności, nie załączyli żadnych stosownych dokumentów. Przytaczając negatywne skutki w postaci naruszenia poziomów wód podziemnych, pękania ścian, a nawet możliwość wystąpienia zawalenia się ścian domu skarżąca podkreśliła, że przy kwestionowaniu obiektywnej rangi tej pewności, to usunięcie ewentualnych wątpliwości wymagałoby przeprowadzenia koniecznych ekspertyz. Należy podkreślić, że ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a.. Przywołana przez stronę argumentacja nie pozwala wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest na tyle zasadne, iż przemawia za wstrzymaniem inwestora w przysługujących mu prawach związanych z zabudową terenu, do którego posiada tytuł prawny. Inwestor ma bowiem prawo do rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo wniesienia skargi do sądu, z uwagi na brak orzeczenia wstrzymującego wykonanie powyższej decyzji. Tym samym to on ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi, czy też skargi kasacyjnej. Prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, ponieważ kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona, będzie obciążać właśnie jego. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.