II SA/Wr 787/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi J. C. na uchwalę Rady Miejskiej L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L. postanawia: I. odrzucić skargę; I. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (trzysta złotych). Skargą, złożoną w dniu [...], J. C. (dalej jako "skarżący") wniósł o stwierdzenie nieważności przepisu z § 64 ust. 1 pkt 1 oraz § 64 ust. 1 pkt 2 lit. a,b,c uchwały z [...], nr [...], Rady Miejskiej L. (dalej jako "organ") w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 13 w Lubinie (Dz.Urz. Woj. [...] z 2006 r. Nr 201, poz. 2967). Skargę wniesiono na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994) – dalej jako "usg". W ocenie skarżącego określona w planie miejscowym funkcja terenu oznaczona symbolem [...] (teren urządzeń ciepłownictwa) w sposób niezgodny z prawem uniemożliwia mu jakiekolwiek zagospodarowanie własnej nieruchomości (działki nr [...], obręb [...], m. L.). Skarżący podniósł, że A S.A. nie prowadzi już na tym terenie koncesjonowanej działalności w zakresie produkcji ciepła, zaś skarżącemu odmawia się udzielenia pozwolenia na budowę hali garażowo-magazynowej z uwagi na niezgodność z funkcją określoną w planie miejscowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że plan miejscowy nie narusza przepisów prawa, zaś skarżący nabywając nieruchomość w 2017 r. znał jej przeznaczenie. Obecnie zaś trwają prace nad sporządzeniem nowego planu miejscowego. Organ oświadczył również, że skarżący przed wniesieniem skargi nie kierował do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący – w odpowiedzi na wezwanie sądowe – stwierdził, że nie kierował do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Poinformował jednak, że takie wezwania były wcześniej wielokrotnie wysyłane do organu przez inwestora (tj. J. C. A. M., B sp.j. w L.) oraz przez A S.A. Zdaniem skarżącego nie sposób wymagać od niego, by dokonywał niecelowych czynności, tym bardziej że nie wymagają tego obecne regulacje zawarte w usg czy w ustawie z dnia 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302) - dalej "ppsa". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Kwestionowana skargą uchwała została podjęta w dniu 10 VII 2006 r., przez co podważanie legalności jej postanowień na drodze sądowoadministracyjnej dopuszczalne jest na zasadach obowiązujących przed dniem 1 VI 2017 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z 7 IV 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) – dalej jako "nowela". Nowela dokonała istotnych zmian m.in. w zakresie warunków formalnych zaskarżania uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, jednak z art. 17 ust. 2 noweli wynika, że znajduje ona zastosowanie do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie noweli, a więc po dniu 1 VI 2017 r. Powyższe oznacza, że dopuszczalność skargi na uchwałę podjętą w roku 2006 należy ocenić przez pryzmat art. 101 usg i art. 52 i art. 53 ppsa w brzmieniu poprzednio obowiązującym. Jak wynika z art. 101 ust. 1 usg w zw. z art. 17 ust. 2 noweli, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak zaś wynika z 52 § 4 i art. 53 § 2 ppsa w zw. z art. 17 ust. 2 noweli, skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego można wnieść po uprzednim pisemnym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, przy czym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Biorąc pod uwagę tak zrekonstruowany stan prawny należy stwierdzić, że w okolicznościach sprawy warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi było uprzednie skierowanie przez skarżącego do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący powyższego warunku nie spełnił. Bez znaczenia jest zaś powołana przez skarżącego okoliczność, że takie wezwanie wnosiły ponoć inne podmioty. Dopuszczalna jest bowiem tylko skarga tego podmiotu, który wcześniej bezskutecznie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa (zob. motywy wyroku NSA z 9 II 2007 r., II OSK 414/06 – publ. CBOSA). Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, sąd postanowieniem odrzuca skargę, która jest niedopuszczalna. W konsekwencji Sąd orzekł na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa.