II SA/Wr 792/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi G. S. na czynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. w przedmiocie przyznania statusu stron postępowania postanawia: odrzucić skargę. Skarżący wniósł skargę na niezgodną z prawem- jego zdaniem- czynność organu I instancji polegającej na przyznaniu poszczególnym właścicielom lokali mieszkalnych budynku położonego w J. statusu strony i wezwaniu ich do uczestnictwa w postępowaniu wszczętym z wniosku skarżącego w sprawie "zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego rodzinie S., właścicielom lokalu nr ...". W ocenie skarżącego ww. osoby nie posiadają interesu prawnego. Skarżący wniósł o wydanie wyroku na podstawie art. 135 w zw. z art. 146 oraz w zw. z art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej "p.p.s.a." (t. jedn. z 2012 r. Dz.U. poz. 270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Organ administracji publicznej jest zobowiązany zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie będącej przedmiotem postępowania wszczynanego z urzędu lub na żądanie jednej ze stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego- dalej "k.p.a." (t. jedn. z 2013 r., Dz. U. poz. 267)). Organ administracji powinien zatem ustalić z urzędu, które osoby będą stronami w postępowaniu administracyjnym wszczynanym z urzędu lub na żądanie jednej ze stron, kierując się w tym względzie przepisem art. 28 k.p.a. i przepisami szczególnymi, a następnie powinien powiadomić strony o wszczęciu postępowania. Organ ustala osoby będące stronami w sprawie na podstawie żądania strony zawartego we wniosku. Ustalenie kręgu osób będących stroną danego postępowania jest proceduralnym obowiązkiem organu prowadzącego to postępowanie i bez wątpienia nie jest to czynność, która mogłaby być przedmiotem skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten bowiem reguluje sytuację, gdy istnieje ścisły i bezpośredni związek między władczym działaniem organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem podejmującym daną czynność. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad całokształtem działalności administracji publicznej, jednakże nie dotyczy to każdego przejawu tej działalności, gdyż byłoby to zadanie niewykonalne. Gwarantem działania przez organy administracyjne na podstawie prawa i przestrzeganie przez nie w toku postępowania administracyjnego praw obywateli jest katalog reguł postępowania stworzony przez ustawodawcę oraz udzielone stronie środki odwoławcze od najistotniejszych przejawów działalności tych organów. Podstawową zasada - ściśle przestrzeganą przez sądy administracyjne- jest zasada zachowania autokontroli działania organów administracji oraz nie ingerowanie w działania administracji dopóty, dopóki nie zostaną te działania zakończone. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, iż ewentualny zarzut dotyczący prawidłowości ustalonego kręgu osób będących stroną przedmiotowego postępowania skarżący może podnieść zaskarżając akt, który merytorycznie rozstrzygnie sprawę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, iż skarga o tożsamej treści złożona przez skarżącego w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 837/13 została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2013 r.