II SA/Wr 799/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...],nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: zasądzić od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 124 (słownie: sto dwadzieścia cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 799/12 uwzględnił skargę J. K. i uchylił zaskarżone postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowanego pawilonu handlowego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. W wyroku tym Sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, mimo zgłoszonego na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2014 r. wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W przedmiotowym wniosku, złożonym do protokołu rozprawy skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 324 zł, według sporządzonego zestawienia: wpis sądowy od skargi – 100 zł, koszty przejazdów do Sądu i z Sądu w dniu 14 lutego 2013 r. – 12 zł, równowartość dochodu utraconego w dniu 14 lutego 2013 r. – 50 zł, wpis sądowy od zażalenia – 100 zł, koszty przejazdów do i z Sądu w dniu 16 kwietnia 2014 r. – 12 zł, równowartość dochodu utraconego w dniu 16 kwietnia 2014 r. – 50 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw. Z powyższego unormowania wynika, iż obowiązek poniesienia kosztów, w przypadku uwzględnienia skargi obciąża organ, w ten sposób, że to organ zwraca skarżącemu poniesione przez niego, a niezbędne do celowego dochodzenia praw koszty sądowe. W tej bowiem sytuacji, obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związany jest z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, przy czym do opłat sądowych zalicza się wpis i opłata kancelaryjna. Z kolei, stosownie do treści art. 224 p.p.s.a., jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie skarga została uwzględniona, gdyż Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. W sytuacji, gdy w wyroku uwzględniającym skargę nie zapadło orzeczenie o kosztach postępowania, należało wydać odrębne postanowienie w tym przedmiocie. Zgodnie art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.). W świetle unormowań ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (art. 85 ust. 1 w zw. z art. 91), stronie przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Sąd zasądził na rzecz skarżącego kwotę 124 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składają się kwota 100 zł z tytułu wpisu sądowego od skargi i kwota 24 zł (2x12 zł) z tytułu kosztów przejazdu do Sądu w dniach rozpraw sądowych (14 lutego 2013 r. i 16 kwietnia 2014 r.). Skarżący wprawdzie nie udokumentował, że wymienione koszty przejazdu poniósł, jednak Sądowi znana jest z urzędu cena biletów na odcinku W. – J., która odpowiada wartości wskazanej przez skarżącego. Zdaniem Sądu, zwrot zarobku lub utraconego dochodu przysługuje stronie tylko wówczas gdy jej stawiennictwo w Sądzie wynika z wezwania Sądu. Skoro zatem stawiennictwo skarżącego na rozprawie nie było obowiązkowe, o czym skarżący został pouczony w zawiadomieniu o terminie posiedzenia, nie było podstaw do zasądzenia na jego rzecz zwrotu wymienionych kosztów. Poniesiony przez skarżącego koszt uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2013 r. w przedmiocie wyłączenia od rozpoznania niniejszej sprawy Sędziów nie był związany, zdaniem Sądu, z celowością z punktu widzenia dochodzenia przez skarżącego jego praw do uruchomienia kontroli legalności zaskarżonego aktu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 224 p.p.s.a. w związku z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia