II SA/Wr 8/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego WSA Anny Siedleckiej od orzekania w sprawie ze skargi R P na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót remontowych polegających na renowacji i malowaniu okien budynku postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego WSA Anny Siedleckiej. Skarżący pismem z dnia 4 kwietnia 2012 r. zwrócił się o wyłączenie sędzi WSA Anny Siedleckiej od rozpoznania sprawy z jego skargi na opisane w osnowie niniejszego postanowienia rozstrzygnięcie Wojewody Dolnośląskiego. Uzasadniając omawiany wniosek wskazał, że wobec sędzi WSA Anny Siedleckiej zachodzą "ewidentne podstawy do jej wyłączenia – art. 48 i 49 K.p.c. – nadto jest ona konkubiną pozwanych – art. 48 K.p.c.". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a."), wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy, bądź też na wniosek strony. Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 p.p.s.a. W związku z tym, że tworzą one katalog zamknięty, nie jest możliwe stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Tym samym, nie można wyłączyć sędziego z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę, bez względu na subiektywne odczucia osób występujących w sprawie. Ponadto stosownie do art. 19 p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego. Przyczyny wyłączenia sędziego na wniosek strony zostały zatem przez ustawodawcę jedynie ogólnie wskazane. W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Zaznaczyć przy tym jednak należy, że zgodnie z art. 20 p.p.s.a. to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Ponieważ instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję konstytucyjnego prawa do bezstronnego sądu, Sąd rozpatrując wniosek obowiązany jest nie tylko zbadać, czy owa szczególna okoliczność rzeczywiście istnieje i czy występują podstawy wyłączenia, ale również czy przytoczone przez stronę fakty mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadnić jego wyłącznie. Nadto wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego, stosownie do art. 22 § 2 p.p.s.a., musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy. Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 212/71, OSNCP 1972, nr 3, poz. 55). Zważywszy na powyższe, w ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą stanowić podstawy do wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie. Uwzględniając oświadczenie Sędziego, Sąd nie stwierdził istnienia przesłanek, o których mowa w art. 18 ustawy, stanowiących podstawę do wyłączenia sędziego. Skarżący również nie uprawdopodobnił, aby w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności, dające podstawę do sformułowania uzasadnionych zastrzeżeń co do bezstronności sędziego. Sformułowane przez skarżącego zarzuty są nieprecyzyjne i ogólnikowe, jednak nawet bez potrzeby ich uszczegóławiania wskazać trzeba, że nie znajdują one odzwierciedlenia w obiektywnej rzeczywistości. W orzeczeniach wydanych na gruncie art. 19 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że subiektywne przekonanie strony co do stronniczości sędziego nie może stanowić podstawy do jego wyłączenia od orzekania, bowiem uwzględnianie tak popartych żądań stron, mogłoby prowadzić w konsekwencji do paraliżowania sprawności postępowania sądowego, podczas gdy instytucja wyłączenia sędziego ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowana jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por. post NSA z dnia 22 lutego 2008 r. II FZ 60/08, post. NSA z dnia 17 lutego 2009 r. II FZ 51/09). Skoro skarżący nie wykazał, aby w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności dające podstawę do sformułowania uzasadnionych zastrzeżeń co do bezstronności sędziego, w świetle oświadczenia złożonego przez sędziego, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.