II SA/Wr 80/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2008r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wyłączeniu spod produkcji gruntów rolnych i leśnych na cele kopalne oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 13, art. 18 ust. 3, art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79) oraz §§ 5, 6, 7, 10 ust. 1, 24 i 26 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 20, poz. 149) Wójt Gminy M. orzekł o wyłączeniu na wniosek Przedsiębiorstwa A. w J.G, określonych gruntów na cele kopalne oraz zobowiązał to Przedsiębiorstwo do zrekultywowania zdewastowanych gruntów o kierunku wodnym. W dniu 5 września 2007r. skarżąca wniosła na podstawie art. 156§1 pkt 2 i 5 k.p.a. o stwierdzenie nieważności tej decyzji, gdyż ustawa nie przewidywała rekultywacji o kierunku wodnym, a co najwyżej byłoby dopuszczalne zagospodarowanie uprzednio zrekultywowanych gruntów na stawy rybne. Jednak taki sposób zagospodarowania byłby faktycznie niewykonalny z uwagi na określony stan i położenie gruntów (brak cieku wodnego, niekorzystne ukształtowanie terenu), o ile nawet przewidujący ten "kierunek wodny" projekt rekultywacji został zatwierdzony. Skarżąca podała, że jest obecną właścicielką gruntu, zaś Przedsiębiorstwo było dzierżawcą tego gruntu od poprzedniego właściciela. Decyzją z dnia [...] SKO odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W ustaleniach organ przytoczył fakty znane mu urzędowo lub wynikające z materiałów przesłanych ze Starostwa, że już uprzednio Naczelnik Gminy w M. wydawał decyzje zobowiązujące Przedsiębiorstwo do zrekultywowania określonych (innych) gruntów w kierunku wodnym i zobowiązujące ich ówczesnego właściciela do zagospodarowania tych gruntów na stawy rybne, bądź też zobowiązujące je do zrekultywowania podobnych gruntów w kierunku ich pierwotnego użytkowania, w szczególności zaś wydał w dniu [...] decyzję zatwierdzającą dokument, zawierający "Projekt rekultywacji gruntów rolnych na terenie złoża surowca ilastego do produkcji ceramiki budowlanej kopalni B. w Ł.", ustalający kierunek ich zagospodarowania w kierunku stawów rybnych i sadów owocowych. Kwestionowaną decyzją z dnia [...] m.in. zobowiązano Przedsiębiorstwo do zrekultywowania całego kompleksu gruntów po wyeksploatowaniu wyrobiska B., o kierunku wodnym. Przedsiębiorstwo prowadziło eksploatację wyrobiska w latach 1987 - 1991, a następnie uległo likwidacji po ukończeniu postępowania upadłościowego. Organ omówił treść kodeksowych podstaw nieważności decyzji w nawiązaniu do brzmienia ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rozporządzenia wykonawczego z 28 czerwca 1982r. Badana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem tych przepisów prawnych. Według tych przepisów, proces rekultywacji gruntów mógł prowadzić zarówno do ich "rolniczego lub leśnego użytkowania" jak i "innego" zagospodarowania. Właściwy organ powinien określić kierunek przyszłego zagospodarowania gruntów po zakończonej rekultywacji, którym mógł być kwestionowany "kierunek wodny". W badanej decyzji wyznaczono kierunek prac prowadzonych w toku rekultywacji, służący następnie ich zagospodarowaniu. Wydana uprzednio decyzja z [...] potwierdzała możliwość takiego zagospodarowania gruntów, przy czym grunty pod stawami rybnymi oraz innymi zbiornikami wodnymi, ustawa zaliczała do gruntów rolnych. Badana decyzja nie była ponadto niewykonalna, skoro taki sposób zagospodarowania przewidywał zatwierdzony wcześniejszą decyzją projekt, zaś strona nie przedstawiła dowodów podważających te dokumenty i potwierdzających niewykonalność decyzji, istniejącą w dacie doręczenia decyzji stronom i nadal się utrzymującą. Ocena o istnieniu tej podstawy nieważności decyzji nie może być oparta na samym twierdzeniu strony, lecz powinna wynikać z dowodów opartych na posiadanych wiadomościach specjalnych i przeprowadzonych zgodnie z przepisami k.p.a. Od decyzji tej skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powtarzając dotychczasowe zarzuty nadal twierdziła, że nie istnieje kierunek wodny rekultywacji, a co najwyżej można na gruntach zrekultywowanych, czyli ponownie rolnych, przeprowadzić ich zagospodarowanie w postaci założenia stawów rybnych. Kierunek wodny jest bliżej nieokreślony i wcale nie musi oznaczać zrekultywowania gruntu na grunt rolny. Twierdzenia te może potwierdzić biegły (art.84 k.p.a) lub specjalista- inżynier rybactwa śródlądowego wskazany przez Starostwo. Nie wolno mylić pojęć rekultywacji i zagospodarowania gruntów (uprzednio zrekultywowanych). Istniejące wyrobiska gliniane nie mają dopływu wody i ich zagospodarowanie na stawy rybne było niewykonalne. Decyzja nie mogła orzekać o kierunku zagospodarowania gruntów, a jedynie kierunku rekultywacji. Z punktu widzenia semantyki języka polskiego określenie "rekultywacja wodna" jest bezsensowne, gdyż można mówić jedynie o określonych robotach przy akwenach wodnych, zaś rekultywacja oznacza przywrócenie zniszczonym terenom rolnym ich pierwotnego charakteru. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało odmowną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z badaną decyzją z[...]. zobowiązano Przedsiębiorstwo do zrekultywowania gruntów o kierunku wodnym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982r. gruntami rolnymi były m.in. grunty pod stawami rybnymi oraz innym zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rybactwa śródlądowego, a także pod urządzeniami melioracji wodnych ujęciami i zbiornikami wykorzystanymi dla potrzeb rolnictwa, a także grunty zrekultywowane na cele rolne. Według art. 129 ust. 1 powołanej ustawy rekultywacja gruntów polega nadaniu lub przywróceniu im wartości użytkowych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg, zaś według ust. 2 tego przepisu zagospodarowanie gruntów zrekultywowanych, polega na rolniczym, leśnym lub innym użytkowaniu gruntów oraz na wybudowaniu niezbędnych obiektów i urządzeń. Według §26 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego właściwy organ m.in. określał w decyzji kierunek zagospodarowania gruntów i osobę zobowiązaną do ich rekultywacji i zagospodarowania, oraz zatwierdzał dokumentację rekultywacji i zagospodarowania gruntów. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej powinny wynikać wprost z treści decyzji. Organ omówił w szczególności przesłanki rażącego naruszenia prawa i niewykonalności decyzji w dniu jej wydania, o trwałym charakterze. W nin. sprawie ustawa nie wykluczała, że rekultywacja i zagospodarowanie gruntów nie doprowadzi do ich rolnego lub leśnego przeznaczenia. Decyzja mogła określać kierunek zagospodarowania terenu i nie było konieczne jego uprzednie zrekultywowanie na grunty rolne. Sama nieopłacalność ekonomiczna nie oznacza niewykonalności decyzji. Zarzutowi niewykonalności decyzji przeczy treść decyzji z [...]zatwierdzającej kierunek zagospodarowania gruntów skarżącej na stawy rybne i sady owocowe. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła wydanie powyższej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, bowiem ustawa z 26 marca 1982r. nie przewidywała rekultywacji o kierunku wodnym. Na poparcie tego zarzutu skarżąca przytoczyła dotychczasową argumentację. Nadal twierdziła, że tereny po eksploatacji górniczej, wyrobiska, nie nadają się do zakładania stawów rybnych. Jedynie dopuszczalny kierunek rekultywacji, to kierunek rolny. Decyzja z 1990r. była ponadto niewykonalna, skoro w okolicy nie było i nie ma odpowiedniego cieku wodnego, a pobliska rzeka B. położona jest 30 metrów poniżej gruntów skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Nawiązując do trafnych wywodów prawnych organu można przypomnieć, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja ta obarczona jest jedną z wad prawnomaterialnych (podstaw stwierdzenia nieważności) ustanowionych w art. 156§1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza wyłom od zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (art. 16§1 k.p.a..) i powinno być orzekane wyjątkowo, co oznacza wymóg bezspornego ustalenia danej przesłanki nieważności oraz ścisłej lub zwężającej wykładni wchodzących w rachubę przesłanek prawnych. W postępowaniu nieważnościowym organ nie powinien rozpatrywać sprawy co do jej istoty, bowiem nie rozstrzyga jakiejkolwiek kwestii merytorycznej, natomiast nie jest związany żądaniem strony odnośnie istnienia konkretnej przesłanki stwierdzenia nieważności, czyli orzeka samodzielnie w kwestii ich zaistnienia w granicach art. 156§1 k.p.a. W przypadku ustalenia braku ustawowych przesłanek, organ orzeka o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 158§1 k.p.a.). Było niewątpliwe, że w nin. sprawie nie zachodziły przeszkody formalne dla wszczęcia postępowania (art. 157§3 k.p.a.). Pomimo braku co do tego wyraźnych wzmianek w decyzji i zarzutach skarżącej, nie mogło ulegać wątpliwości, że przedmiotem postępowania było badanie przesłanej stwierdzenia nieważności nie decyzji w całości, lecz jedynie punktu 3. decyzji z 27 czerwca 1990r. w brzmieniu "Zobowiązuję Przedsiębiorstwo A. w J. G. do zrekultywowania zdewastowanych gruntów o kierunku wodnym włączając cały kompleks po wyeksploatowania wyrobiska "Bartek". Pozostałe części (rozstrzygnięcia) tej decyzji w sprawie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, nie były i nie mogły być skutecznie kwestionowane pod względem zgodności z prawem. Jak dalej wiadomo, w nin. sprawie zasadnicze znaczenie miało ustalenie istnienia podstaw z pkt. 2 (wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa) i 5 (niewykonalność decyzji w dniu jej wydania, o charakterze trwałym) §1 art. 156 k.p.a. Według najdalej idącej interpretacji pierwszej z tych przesłanek, rażące naruszenie prawa występuje, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią wyraźnego przepisu prawa, a ponadto z uwagi na poważny (także w sferze skutków decyzji) charakter naruszenia tego przepisu decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany w praworządnym państwie. Musi zatem istnieć niewątpliwy stan prawny i jego naruszenie decyzją w stopniu rażącym, dokonane przy jej wydawaniu (co kwestię wymogu uwzględniania jej skutków czyni dyskusyjną przy ocenie tego stopnia wadliwości rozstrzygnięcia). Także podstawa niewykonalności decyzji musi istnieć w dacie wydania decyzji, zaś przeszkoda ją wywołująca musi obiektywnie wykluczać nakazane działanie, nie wystarcza przeszkoda stwarzająca utrudnienia (względy ekonomiczne, finansowe, trudności techniczne czy inne). Należy ponadto powtórzyć, że według stanu prawnego z daty wydania decyzji, czyli według ustawy z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 20, poz. 149), gruntami rolnymi były m.in. grunty (art. 2 ust. 1 pkt 2,6 i 7) pod stawami rybnymi oraz innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rybactwa śródlądowego, pod urządzeniami melioracji wodnych, ujęciami i zbiornikami wykorzystywanymi dla potrzeb rolnictwa, a w końcu grunty zrekultywowane na cele rolne. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy wyróżniał zatem grunty zrekultywowane na cele rolne (lub leśne, art. 2 ust. 2 pkt 5), z czego nie wynikało w sposób oczywisty, że grunty mogą podlegać rekultywacji jedynie na cele rolne (lub leśne), jak przekonywała skarżąca, lecz również na inne cele, prowadzące do uzyskania cech gruntu rolnego (lub leśnego) w rozumieniu tego przepisu, bądź też mogło wynikać, że grunty zrekultywowane na cele rolne to grunty o cechach opisanych w pkt.1-6 ust. 1 tego przepisu. W tym ostatnim rozumieniu określenie rekultywacji w celu urządzenia zbiornika wodnego byłoby uszczegółowieniem celu rolnego rekultywacji, nie zaś jego zaprzeczeniem. Jak kolejno wynikało z art. 13 ust. 1 powołanej ustawy, decyzja orzekająca o wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej powinna "określać warunki tego wyłączenia". Wśród tych warunków ustawa wymieniała wyraźnie obowiązek uiszczenia należności i opłat rocznych (art. 13, ust. 2, art. 14) lub zrekultywowania na cele rolne leśne nieużytków albo użyźnienia innych gruntów (art. 15 ustawy). W rozdziale 5. zatytułowanym "Rekultywacja i zagospodarowanie gruntów" ustawa określała znaczenie tych pojęć oraz obowiązek dokonywania rekultywacji. Według art. 29 ustawy rekultywacja gruntów polega na nadaniu lub przywróceniu im wartości użytkowych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych lub chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg (ust.1), zaś zagospodarowanie gruntów zrekultywowanych polega na rolniczym, leśnym lub innym użytkowaniu gruntów oraz na wybudowaniu niezbędnych obiektów i urządzeń. Zgodnie z art. 30 ust. 1 "osoba powodująca utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów jest obowiązana do ich rekultywacji". Przepisy te nasuwają spostrzeżenia, że ustawodawca reguluje zagadnienia rekultywacji i zagospodarowania gruntów w łączności ze sobą, jako składniki jednego procesu, przy czym rekultywacja niewątpliwie (jak twierdzi również skarżąca) oznacza przywrócenie gruntom rolnym ich wartości użytkowych (por. art. 3 ust, 1 pkt 2 ustawy dot. "rolniczych wartości użytkowych", art. 4 pkt 2, 3, 4, 5, 12 i 13 określający wartość użytkową gruntów w nawiązaniu do ich rolniczego użytkowania), czyli inaczej ich rolniczego użytkowania. Wcale jednak przywrócenie to nie musiało oznaczać powrotu do poprzedniego sposobu użytkowania rolniczego danego gruntu. Zagospodarowanie odnosi się niewątpliwie do gruntów uprzednio zrekultywowanych, przy czym może ono doprowadzić do użytkowania gruntów innego niż rolnicze lub leśne. Wspomniana łączność procesów rekultywacji i zagospodarowania może jednocześnie oznaczać, że określenie konkretnego sposobu rekultywacji mogło być podporządkowane ostatecznemu celowi w postaci określonego sposobu zagospodarowania. Projekt przyszłego zagospodarowania gruntów mógł więc mieć znaczenie przy określeniu sposobu rekultywacji zdewastowanego gruntu. Z kolei przepis art. 30 ustawy ustanawiał ogólną podstawę do nałożenia obowiązku rekultywacji na określony podmiot oraz stwierdzał powinność opracowania "dokumentacji rekultywacji i zagospodarowania" gruntów. W tym sensie rekultywację i zagospodarowanie gruntów można rozpatrywać jako etapy jednego zjawiska, realizowanego przez dany podmiot, który najpierw przywraca gruntowi określoną wartość użytkową (rekultywacja), aby następnie umożliwić takie właśnie realizowanie tej wartości, przez określone ich użytkowanie (zagospodarowanie). Nie można zatem, jak to czyni skarżąca, przy analizowaniu przepisów ustawy przeciwstawiać pojęć rekultywacji i zagospodarowania gruntów, skoro rekultywacja miała umożliwić zagospodarowanie gruntów, nie w sensie dalszego inwestowania w celu stworzenia innych warunków użytkowania gruntów, lecz poprzez przystąpienie do użytkowania o treści wyznaczonej zakresem czy sposobem rekultywacji. Z tego punktu widzenia nie ma sprzeczności w pojęciu rekultywacji o kierunku wodnym, która mogłaby polegać na urządzeniu rolniczego zbiornika wodnego (art.2 ust. 1 pkt 2 lub 6 ustawy), zaś zagospodarowanie tego gruntu polegałoby wówczas na rolniczym użytkowaniu takiego zbiornika (całkowicie już urządzonego w ramach rekultywacji). W nin. sprawie nie byłoby przy tym istotne, czy wskazany sposób wykładni ustawy jest prawidłowy, ale to, że jest dopuszczalny i równouprawniony wobec wykładni przedstawionej przez skarżącą, co wyklucza przyjęcie rażącego naruszenia prawa przez jedną z tych wykładni, a w konsekwencji sposób stosowania ustawy. W tych warunkach trudno byłoby również twierdzić o naruszeniu badaną decyzją prawa z uwagi na treść rozporządzenia wykonawczego, pomijając przy tym jako nieistotną w nin. sprawie kwestię obecnych ocen jego jakości legislacyjnej. Jak wiadomo, przepis §5 ust. 2 rozporządzenia nie określał wymaganej treści decyzji w sposób pełny ("decyzja powinna określać w szczególności"), zatem pominięcie w tym przepisie realizacji normy wynikającej z art. 30 ustawy nie oznaczało, że decyzja w części orzekającej o obowiązku rekultywacji naruszałaby ten przepis. Jak trafnie podkreślał organ, problematyka rekultywacji i zagospodarowania gruntów wystąpiła w szczególności w §26 rozporządzenia, przy czym niewątpliwie za materię decyzyjną należałoby uznać kompetencje właściwego organu przewidziane w §26 ust. 1 pkt 1-5 rozporządzenia. Według §26 ust. 1 pkt 2 organ ten ustalał kierunek zagospodarowania gruntów i osobę zobowiązaną do ich rekultywacji i zagospodarowania. Także i przepisy § 26 traktują obowiązki rekultywacji i zagospodarowania w łączności, jako elementy tego samego zjawiska (od strony przedmiotowej), realizując w ten sposób normy wynikające z art. 29 i 30 ustawy. W tym sensie określenie" kierunku zagospodarowania gruntów" mogło w istocie oznaczać pożądany kierunek rekultywacji gruntów, przy czym określenie kierunku rekultywacji gruntów wobec osoby zobowiązanej właśnie do rekultywacji (ale już niekoniecznie do zagospodarowania) byłoby w decyzji bardziej właściwe i zgodne z ustawą. Dlatego w ocenie Sądu nie powinno ulegać wątpliwości, że właściwy organ posiadał kompetencje do ustalenia w decyzji kierunku rekultywacji gruntów, o ile nawet omawiany fragment rozporządzenia wykonawczego stanowił o " kierunku zagospodarowania". Z analizy ustawy wynikało bowiem niewątpliwie, że zakład przemysłowy był podmiotem zobowiązanym do rekultywacji gruntów w określonym kierunku, wyznaczającym następnie kierunek ich zagospodarowania. Dlatego też wszelkie unormowania i rozstrzygnięcia zawarte w decyzjach dotyczyły łącznie "rekultywacji i zagospodarowania", gdy zaś nie było potrzeby akcentowania jednego z tych elementów jednorodnego przedmiotowo zjawiska, to ustawodawca lub organ mógł w ostateczności poprzestać na użyciu jednego z członów tego określenia, jako obejmującego automatycznie jego całość. Byłoby niewątpliwe, że nałożenie na Przedsiębiorstwo obowiązku zagospodarowania gruntów skarżącej w kierunku wodnym, oznacza powinność ich zrekultywowania w tymże kierunku. Należało zatem podzielić ocenę organu, że stosując omawiane normy w sposób określony w badanej decyzji merytorycznej, właściwy organ nie naruszył prawa, a tym bardziej w sposób rażący. Nieco odmienna, niż przyjęta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja prawna Sądu w tym zakresie, nie mogła prowadzić do oceny zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. W pełni ponadto należało podzielić oceny organu w zakresie przesłanki niewykonalności decyzji. Rozstrzygające było spostrzeżenie, że sam podmiot zobowiązany do rekultywacji przedstawił opracowany przez osoby posiadające wiadomości specjalne program tej rekultywacji, przewidujący dla gruntów skarżącej kierunek wodny. Program ten został zatwierdzony decyzją ostateczną właściwego organu. Nawet pamiętając o powinnościach organu w sferze postępowania wyjaśniającego, nie można było wymagać prowadzenia z urzędu dowodów dla wykazania niewykonalności decyzji w 1990r. Była to decyzja wydana w postępowaniu prowadzonym przy udziale poprzednika prawnego skarżącej, który obecnie jest jej pełnomocnikiem procesowym, a która nie była wówczas przez niego kwestionowana. Samo zatem gołosłowne twierdzenie strony, że wydana w 1990r. decyzja jest niewykonalna nie mogło uruchomić postępowania wyjaśniającego w tym kierunku, tym bardziej, że przytaczana tutaj argumentacja strony z góry wykluczała istnienie niewykonalności w rozumieniu art. 156 k.p.a. . Nawet zatem przy uznaniu twierdzeń skarżącej w tym zakresie za prawdziwe należałoby ocenić, że dotyczą one określonych trudności w wykonaniu decyzji, nie zaś jej niewykonalności. W konsekwencji powyższych rozważań należało uznać za błędną argumentację skarżącej, jakoby powołana ustawa nie przewidywała w ogóle rekultywacji o kierunku wodnym, zaś orzeczoną kwestionowaną decyzją kierunek był faktycznie niewykonalny. Trafne było ponadto spostrzeżenie organu, że decyzja ta nie zawierała ponadto innych wad prawnych istotnych w postępowaniu nieważnościowym. Już całkowicie poza zarzutami skarżącej i rozważaniami organu należało wskazać na brak wątpliwości prawnych odnośnie adresata badanej decyzji (patrz ONSA 1991/3-4/56 i art. 18 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. Dz. U. z 1989r. Nr 27, poz. 148). Z tych wszystkich względów i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. J.T. 20.10.08r.