II SA/Wr 80/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. (znak: [...]) Starosta [...] działając na podstawie art. 123a ust. 5, ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1121) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego wniósł sprzeciw do dokonanego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zgłoszenia wyznaczenia w granicach działki nr [...], obręb [...], gm. [...] miejsca wykorzystywanego do kąpieli. W uzasadnieniu organ orzekający wyjaśnił m.in, że w dniu [...] czerwca 2017 r. [...] Sp. z o.o. zgłosiła w Starostwie Powiatowym w [...] zamiar wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli w granicach działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...][...], obręb [...], gm. [...], której jest właścicielem, wskazując jako daty rozpoczęcia robót lub czynności – dzień [...] czerwca 2017 r. dla [...] i dzień [...] czerwca 2017 r. dla [...]. Do zgłoszenia zostało dołączone oświadczenie stwierdzające, że wyznaczenie dwóch miejsc wykorzystywanych do kąpieli ([...]–[...] oraz [...]–[...]) w granicach opisanej w zgłoszeniu działki jest zgodne z warunkami korzystania z wód regionu wodnego oraz wymaganiami wynikającymi z odrębnych przepisów, w tym m.in. z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponadto przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody dotyczących wpływu planowanego zamierzenia na formy ochrony przyrody występujące w zasięgu jego oddziaływania oraz planu gospodarowania wodami. Do zgłoszenia załączono kopię mapy ewidencyjnej wydanej w dniu [...] grudnia 2014 r. Następnie Starosta [...] podał w uzasadnieniu, że postanowieniem z dnia [...]czerwca 2017 r. wezwał [...] Sp. z o.o. na podstawie art. 123a ust. 6 ustawy – Prawo wodne, wcześniej powołanej, do uzupełnienia braków złożonego zgłoszenia wodnoprawnego, poprzez sprecyzowanie zakresu wnioskowanych uprawnień, sporządzenia opisu planowanych działań z podaniem ich podstawowych parametrów, przedłożenia kopii aktualnej mapy ewidencyjnej pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opatrzonej pieczęcią i podpisem osoby sporządzającej wraz z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania, odpowiednich szkiców i rysunków, przedłożenia decyzji - pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzenia wodnego, dołączenie decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną, wykazania zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedłożone zgłoszenie nie spełnia wymagań określonych w art. 123a ust. 4 ustawy Prawo wodne. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Spółka odpowiadając na postanowienie Starosty [...] wskazała, że wniosek dotyczy wyznaczenia 2 miejsc wykorzystywanych do kąpieli ([...]- [...] oraz [...]-[...]) w granicach działki nr [...][...], obręb [...], gm. [...] i planowane jest wyznaczenie miejsc wykorzystywanych do kąpieli: [...] - [...] o długości linii brzegowej 55 m oraz [...] - [...] o długości linii brzegowej 75 m z godnie z wymogami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne; ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących liczby ratowników wodnych zapewniających stałą kontrolę wyznaczonego obszaru wodnego; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie wymagań dotyczących wyposażenia wyznaczonych obszarów wodnych w sprzęt ratunkowy i pomocniczy, urządzenia sygnalizacyjne i ostrzegawcze oraz sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne; rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie sposobu oznakowania i zabezpieczenia obszarów wodnych oraz wzorów znaków, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag; rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie prowadzenia nadzoru nad jakością wody w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym do kąpieli; rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie ewidencji kąpielisk oraz sposobu oznakowania kąpielisk i miejsc wykorzystywanych do kąpieli. Ponadto w piśmie Spółka podała, że wniosek zawierał wyrys z mapy ewidencyjnej z naniesieniem planowanych działań ale ponownie przedkłada kopię mapy ewidencyjnej. Wskazano, iż na mapie znajdują się szkice planowanego działania, a ponadto, że wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. ustawy Prawo wodne nie jest szczególnym korzystaniem z wód ani wykonaniem urządzenia wodnego i nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Odnośnie braku decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną wskazano, iż w dniu [...] września 2016 r. został złożony wniosek do Starosty [...] o wydanie decyzji określającej uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną i brak jest rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto wskazano, iż złożono oświadczenie o zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dalszej części uzasadnienia Starosta [...] wskazał, że zgłaszający nie uzupełnił dokumentacji, gdyż brak jest dokumentu potwierdzającego zgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; sprecyzowania zakresu wnioskowanych uprawnień; sporządzonego opisu planowanych działań z podaniem ich podstawowych parametrów; kopii aktualnej mapy ewidencyjnej pozyskanej z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (z pieczęcią) opatrzonej podpisem osoby sporządzającej wraz z naniesionym schematem planowanych działań (w tym usytuowania miejsca przeznaczonego do kąpieli) oraz zasięgiem ich oddziaływania; odpowiednich szkiców i rysunków, a także pozwolenia wodnoprawnego oraz decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną. Organ orzekający wyjaśnił przy tym, że faktem znanym mu z urzędu jest, iż na przedmiotowym terenie prowadzona była na podstawie decyzji koncesyjnej Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. (w brzmieniu ustalonym wskazanymi w uzasadnieniu decyzjami) eksploatacja złoża kruszywa naturalnego "[...]", a do dnia podjęcia przedmiotowego orzeczenia Starosta [...] nie wydał decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną. Organ podkreślił, że obszar w granicach działki oznaczonej ewidencyjnie numerem [...] stanowi tereny i wyrobiska poeksploatacyjne. Zdaniem Starosty [...] dopiero po przywróceniu zdewastowanym gruntom wartości użytkowej w zadanym kierunku i uznaniu rekultywacji za zakończoną, możliwa jest zmiana klasyfikacji użytku gruntowego, a następnie zmiana przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ zwrócił też uwagę, że Spółka dokonując zgłoszenia załączyła oświadczenie o zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale w obowiązującym akcie planistycznym przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy [...] dla obrębów: [...], [...], [...], [...], [...],[...]teren wskazany we wniosku oznaczony jest symbolem PG (1-2) jako teren eksploatacji udokumentowanych złóż surowców mineralnych, na którym określono rolny, leśny albo rekreacyjny kierunek rekultywacji terenów przekształconych górniczo. W ocenie organu orzekającego zamierzenie polegające na wyznaczeniu miejsca do kąpieli, a także pobieranie opłat z tego tytułu są niezgodne z przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ orzekający wskazał też w uzasadnieniu, że w zgłoszeniu Spółka nie sprecyzowała zakresu wnioskowanych uprawnień, a mianowicie: lokalizacji zamierzenia w obrębie działki nr [...], określenia w jakim kierunku miałby być sklasyfikowany obszar aktualnie stanowiący wyrobisko poeksploatacyjne (tzn. jako grunty pod wodami stojącymi – Ws, czy grunty pod stawami – Wsr), na którym planowane są działania opisane w zgłoszeniu, a także usytuowanie obszaru zajętego przez wodę, które nie wynika z załączonej mapy. Naniesiono na niej tylko granice działki, objętej zgłoszonym zamierzeniem oraz usytuowanie plaż. Nie przedstawiono też opisu planowanych działań z podaniem podstawowym parametrów. Z uzasadnienia wynika ponadto, że Starosta [...] stwierdzając, że obiekt opisany w zgłoszeniu funkcjonuje od roku bez wymaganego przepisami prawa zgłoszenia, złożył w dniu [...] lipca 2017 r. w Komendzie Powiatowej Policji w [...] zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia wykroczenia. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez [...] Sp. z o.o. W odwołaniu działająca imieniem Spółki pełnomocnik zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 123a ust. 3 i 4, art. 123a ust. 4 pkt 1, art. 123a ust. 6, art. 123 a ust. 5 w związku z art. 123a ust. 6 i 7 i art. 123a ust. 4 ustawy - Prawo wodne oraz naruszenie przepisów procesowych tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 77 § 4 i art. 80 w związku z art. 10 oraz art. 107 § 1 pkt 7 kodeksu postępowania administracyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] decyzją z dnia [...]grudnia 2017 r. (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1121), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. (znak: [...]). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, w tym ocenę przyjętą przy orzekaniu przez Starostę [...], a następnie wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane zgłoszeniem dokonanym na podstawie art. 123a ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo wodne, stanowiącym że wykonanie kąpieliska, wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, również na obszarze morza terytorialnego, podlega zgłoszeniu. Natomiast zgodnie z art. 123a ust. 3 powołanej powyżej ustawy zgłoszenie zawiera: oznaczenie zakładu dokonującego zgłoszenia z podaniem jego siedziby i adresu; określenie: a) celu planowanych do wykonania czynności, robót, lub urządzeń wodnych, b) wpływu planowanych do wykonania czynności, robót lub urządzeń wodnych na wody powierzchniowe i wody podziemne, w szczególności na stan tych wód oraz realizację celów środowiskowych określonych dla tych wód; opis wykonywanych robót, ich położenie, podstawowe parametry charakteryzujące planowane roboty i warunki ich wykonania; termin rozpoczęcia robót lub czynności. Ponadto zgodnie z ust. 4 powołanego wyżej artykułu do zgłoszenia należy dołączyć: kopię aktualnej mapy ewidencyjnej z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania; odpowiednie szkice lub rysunki; oświadczenie o zgodności planowanego zamierzenia z warunkami korzystania z wód regionu wodnego oraz z wymaganiami wynikającymi z odrębnych przepisów, zgodę właściciela wody lub właściciela sztucznego zbiornika wodnego. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ postanowieniem zobowiązuje dokonującego zgłoszenia do uzupełnienia w zakreślonym terminie braków formalnych oraz brakujących dokumentów i informacji, a w przypadku niewykonania postanowienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odnosząc się do przedmiotowego uzupełnienia i zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazał, iż rekreacyjny kierunek rekultywacji został przyjęty jako jeden z trzech kierunków poza rolnym i leśnym, jednak nie oznacza to, że rekreacja - w tym przypadku polegająca na kąpielach wodnych może się odbywać na terenie, który nie został zrekultywowany (nie zostało to stwierdzone decyzją administracyjną odpowiedniego organu). Obecnie teren, na którym ma być wykonane kąpielisko, tj. dz. ew. nr [...] obręb [...] , gm. [...], nie jest terenem zrekultywowanym. W związku z powyższym nadal jest to teren związany z działalnością gospodarczą polegającą na wydobyciu kruszywa, a na działkach nr [...] i [...] prowadzi się prace górnicze zgodnie z uzyskaną koncesją. Należy wskazać, iż działki ew. nr [...] i [...] obręb [...] leżą w bardzo bliskim sąsiedztwie działki ew. nr [...] obręb [...], i oddzielone są od niej jedynie drogą. Prowadzenie prac górniczych polegających na wydobyciu kruszywa ma wpływ na wody powierzchniowe i gruntowe nie tylko w obrębie działki, na której prace są prowadzone, ale również na wody gruntowe i powierzchniowe na działkach sąsiednich. Wody te mogą się ze sobą mieszać, tak więc np. zanieczyszczenie wód (jak choćby substancjami ropopochodnymi z pracujących maszyn i urządzeń) na terenie czynnej kopalni może spowodować zanieczyszczenie wód na terenie przeznaczonym pod rekreację, lub też na nagłe podwyższenie lub obniżenie poziomu lustra wody w wyrobisku usytuowanym na działce nr ew. [...] obręb [...]. Z tego względu zdaniem organu odwoławczego teren działki ew. nr [...], obręb [...] będzie mógł być przeznaczony pod rekreację po uzyskaniu decyzji rekultywacyjnej. Nadto należy wskazać, iż zgodnie z decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2011 r. (znak: [...]), w pkt 3 podpunkt 6 wskazano, iż po zakończeniu eksploatacji należy prowadzić rekultywację w kierunku rolnym, tak, aby odbudować bioróżnorodność i zagospodarowanie zmienionych elementów środowiska naturalnego. Odnośnie kserokopii mapy i naniesionego na niej szkicu organ wyjaśnił, iż nie jest on zgodny z opisem i stanem faktycznym na gruncie, gdyż nie został wykonany w skali, w jakiej jest wykonana mapa co powoduje niezgodność pomiędzy opisem we wniosku, a załączonym szkicem (długość deklarowanej linii brzegowej w metrach według wniosku nie pokrywa się ze szkicem wykonanym na mapie w milimetrach). Z wykonanego na mapie ewidencyjnej szkicu nie wynika, jak będzie wyglądała przedmiotowa inwestycja, gdyż nie zaznaczono przebiegu linii wody w zbiorniku. Załączona mapa była wydana w czasie, kiedy na przedmiotowej działce istniała czynna kopalnia kruszywa i brak jest na niej oznaczenia zbiornika wodnego. Mapa ewidencyjna, zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zawiera m.in.: kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia; kontury klas bonitacyjnych, ustalone w wyniku gleboznawczej klasyfikacji gruntów, zwane dalej "konturami klasyfikacyjnymi" i ich oznaczenia. Należy zatem wskazać, że Starosta [...] prawidłowo wzywał do przedłożenia aktualnej mapy ewidencyjnej, jednak faktycznie, jak stwierdził pełnomocnik odwołującego się, o aktualności mapy nie decyduje jedynie data jej wydania (choć powinna mieć wpływ na aktualność informacji na niej zawartych), a informacje, na niej zawarte. W momencie kiedy teren działki nr [...] obręb [...] zostanie zrekultywowany i zostanie wydana decyzja o rekultywacji przedmiotowej działki, zostanie na niej naniesione oznaczenie Ws (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi). Dopiero na podstawie takiej mapy będzie można prawidłowo nanieść szkic planowanego do wykonania przedsięwzięcia. Zgodnie z obecną mapą [...]- kąpielisko byłoby wykonane na gruncie rolnym oznaczonym RIVb (grunty rolne, klasa bonitacyjna IVb), a [...] na gruncie RIVa (grunty rolne, klasa bonitacyjna IVa) i częściowo na RIIIb (grunty rolne, klasa bonitacyjna Illb). Na załączonej mapie brak jest oznaczenia wody na której można byłoby wykonać kąpielisko. Dopiero zrekultywowanie terenu umożliwi naniesienie odpowiednich zmian na mapach ewidencyjnych i spowoduje, że przedmiotowy teren przestanie być częścią kopalni. Odnosząc się do kwestii konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego organ odwoławczy wskazał, iż na wykonanie kąpieliska, wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, także na obszarze morza terytorialnego, nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, gdyż odbywa się to na podstawie zgłoszenia. W przedmiotowym przypadku wyrobisko pokopalniane niebędące urządzeniem wodnym powstało w wyniku prowadzenia innej działalności, a woda znajdująca się w wyrobisku pokopalnianym nie stanowi zasobu wód, o których mowa w art. 36 ustawy Prawo wodne, przywołanym przez Starostę [...]. Z uwagi na powyższe zdaniem organu odwoławczego nie ma potrzeby uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Odnosząc się do kwestii podnoszonej przez pełnomocnika odwołującej się, iż: "zgłoszenie powinno być dokonane przed rozpoczęciem czynności i do ich podjęcia nie jest konieczne "odczekanie" dalszych 30 dni na zgłoszenie przez organ ewentualnego sprzeciwu" organ odwoławczy uznał, że należy wprost zacytować art. 123a ust. 5, zgodnie z którym zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności, robót lub urządzeń lub innych działań podlegających temu obowiązkowi. Do wykonywania urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego, zatem twierdzenia przedstawione przez pełnomocnika odwołującej się są błędne. W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania i przedstawił stosowną argumentację, uznając zarzuty za nieuzasadnione. Prawidłowość opisanej powyżej decyzji organu drugiej instancji zakwestionowała [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi reprezentujący skarżącą Spółkę Prezes Zarządu zarzucił zaskarżonej w całości decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 123a ust. 3, 4, 6 i 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (dalej: "p.w.") poprzez niezasadne przyjęcie, że do zgłoszenia zamierzenia zgodnego z m.p.z.p. należy dołączyć decyzję rekultywacyjną, podczas gdy takiego wymogu nie przewiduje żaden przepis prawa, a decyzja rekultywacyjna na charakter następczy względem ustaleń m.p.z.p., wobec czego jej niedostarczenie przez skarżącą nie mogło powodować wniesienia sprzeciwu; 2) art. 123a ust. 4 pkt 1 p.w. poprzez niezasadne przyjęcie, że kopia mapy ewidencyjnej dołączona przez skarżącą do zgłoszenia nie była aktualna m. in. ze względu na brak decyzji rekultywacyjnej i brak oznaczenia na mapie zbiornika wodnego, podczas gdy kopia mapy ewidencyjnej była aktualna w rozumieniu przepisów p.w.; 3) art. 123a ust. 6 p.w. w zw. z art. 124 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że naniesienie szkicu planowanych działań na kopii mapy ewidencyjnej niezgodnie z niewysłowionymi w postanowieniu oczekiwaniami organu może skutkować wniesieniem sprzeciwu bez precyzyjnego wezwania do uzupełnienia konkretnych braków; 4) art. 123a ust. 6 p.w. poprzez niezasadne przyjęcie, że zgłoszenie dokonane przez skarżącą było niekompletne i nie zostało uzupełnione, co stanowiło podstawę zgłoszonego sprzeciwu, podczas gdy zgłoszenie było kompletne od samego początku i w związku z tym nie było podstaw żądania jego uzupełnień, a postanowienie w przedmiocie uzupełnienia było nieprecyzyjne, niejasne i tym samym w istocie niemożliwe do wykonania; 5) art. 123a ust. 5 p.w. w zw. z art. 123a ust. 6 i 7 p.w. poprzez: • niezasadne przyjęcie, że zgłoszenia należy dokonać na 30 dni przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności, podczas gdy zgłoszenia wystarczy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności; • niezasadne przyjęcie, że zgłoszenie dokonane na mniej niż 30 dni przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności mogło być podstawą wydania decyzji RZGW, podczas gdy nie stanowi to samoistnej ustawowej przesłanki wniesienia sprzeciwu; 6) art. 122a i 122d k.p.a. w zw. z art. 10 i 77 § 4 k.p.a. poprzez uznanie, że sprawa załatwiona decyzją ST była sprawą załatwioną milcząco i z tego powodu nie miała zastosowania zasada czynnego udziału stron w postępowaniu w każdym jego stadium i nie było obowiązku zakomunikowania skarżącej faktów znanych z urzędu, podczas gdy sprawa nie była załatwiana milcząco i zastosowanie miały ww. zasada, jak również obowiązek, którego realizacja nie jest przy tym wyłączona ustawowo przy milczącym załatwieniu sprawy; 7) art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 123a ust. 3 i 4 p.w. poprzez niezasadne przyjęcie, że skarżąca powinna była dołączyć do zgłoszenia decyzję rekultywacyjną i badanie przez organ okoliczności, co do których brak jest oparcia w przepisach p.w. i wydanie decyzji RZGW w oparciu o te ustalenia; 8) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 123a ust. 6 i 7 p.w. poprzez niezasadne przyjęcie, że: • brak decyzji rekultywacyjnej; • przedłożenie kopii mapy ewidencyjnej bez oznaczenia Ws; • przedłożenie szkicu z rzekomo nieprawidłową skalą i z niezaznaczonym przebiegiem linii brzegowej; • dokonanie zgłoszenia na mniej niż 30 dni przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności; bezwarunkowo uprawniały do wydania decyzji RZGW, a wcześniej decyzji ST, podczas gdy przesłanki uprawniające do wniesienia sprzeciwu wyczerpująco wyliczone są w art. 123a ust. 6 i 7 p.w.; 9) art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji RZGW na podstawie faktów znanych organowi z urzędu i niezakomunikowanie ich stronie, a w konsekwencji naruszenie zasady czynnego jej udziału w postępowaniu w każdym jego stadium; 10) art. 7 i 80 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego i swobodne przyjęcie potencjalnego przyszłego stanu faktycznego, podczas gdy organ powinien był rozstrzygać na podstawie rzeczywistego stanu faktycznego; 11) art. 127 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skarżącej i nieustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu decyzji RZGW, przez co naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania; 12) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji RZGW mimo uznania bezzasadności domagania się od skarżącej pozwolenia wodnoprawnego; Powołując się na tak sformułowane zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] oraz uchylenie w całości decyzji Starosty [...], umorzenie postępowania administracyjnego wywołanego wydaniem decyzji Starosty [...] i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została w odniesieniu do każdego z zarzutów obszerna argumentacja zmierzająca do wykazania ich zasadności. W doręczonej Sądowi w dniu [...] stycznia 2018 r. odpowiedzi na skargę organ (obecnie Dyrektor Zarządu Zlewni [...] – Powiatowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie) wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowane w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane wcześniej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowaniu instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego lub przepisów prawa procesowego, obligujących do uwzględnienia skargi, mimo rozważenia w toku podjętych czynności rozpoznawczych przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2001 r. – Prawo wodne, wcześniej powoływanej. Zgodnie z art. 123a ust. 1 pkt 5 tej regulacji zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonanie kąpieliska, wyznaczenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli, również na obszarze morza terytorialnego. Wyjaśnić przy tym należy, że postępowanie w sprawie zgłoszenia wodnoprawnego uregulowane w art. 123a powoływanej ustawy zostało wprowadzone ustawą z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2295) w celu uproszczenia procedury w sprawach dotyczących czynności, robót lub urządzeń wodnych, które w ograniczony sposób – w porównaniu z robotami lub urządzeniami, dla których wymagane jest pozwolenie na budowę – wpływają na wody powierzchniowe i wody podziemne, w szczególności na stan tych wód oraz realizację celów środowiskowych określonych dla tych wód. Z przepisu art. 123a ustawy – Prawo wodne wynika, że ustawodawca w zakresie uproszczonej formy postępowania zgłoszeniowego przewidział dokonanie zgłoszenia, którego wymogi zostały określone w art. 123a ust. 3 i ust. 4 omawianej ustawy, uzupełnienie zgłoszenia w sposób określony w postanowieniu, w którym właściwy organ nakłada na dokonującego zgłoszenia w razie konieczności obowiązek uzupełnienia w określonym terminie braków formalnych oraz brakujących dokumentów i informacji, a następnie albo uzyskania milczącej zgody właściwego organu albo wydanie przez ten organ decyzji o sprzeciwie w przypadku nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia albo w przypadkach określonych w art. 123a ust. 7 tej ustawy. Stosownie do treści tego przepisu właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie czynności, robót, urządzeń wodnych lub innych działań, a także korzystanie z wód: 1) jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego; 2) narusza ustalenia lub wymagania wyszczególnione w art. 125 lub interesy osób trzecich, w tym właściciela wody; 3) zagraża osiągnięciu celów środowiskowych dla wód, określonych w art. 38d-38f; 4) zasięg oddziaływania wykracza poza granice nieruchomości, na której będzie realizowane przedsięwzięcie. Istotne przy tym jest, że odwołanie się ustawodawcy w regulacji dotyczącej uproszczonej formy postępowania zgłoszeniowego do przepisu art. 125 ustawy – Prawo wodne odnoszącego się do pozwolenia wodnoprawnego oznacza, że wolą ustawodawcy było zrównoważenie ustaleń i wymagań o szczególnym znaczeniu i zapewnienie im jednakowej ochrony w obu procedurach. Wskazać zatem należy, że zgodnie z treścią powołanego powyżej przepisu pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w art. 38j, lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni; 1a) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 1b) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy; 1c) ustaleń krajowego programu ochrony wód morskich; 1d) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych; 2) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy; 3) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Należy też zwrócić uwagę na treść przepisu art. 123a ust. 5 zdanie drugie ustawy – Prawo wodne, z którego wynika, że do wykonywania urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Oznacza to, że w przypadku niewniesienia sprzeciwu inwestor ma prawo przystąpić do realizacji zamierzonego przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem. W tym kontekście należy wyjaśnić, że wobec przyjęcia terminowej przesłanki legalnego działania, dopuszczalnego na podstawie zgłoszenia, a nie pozwolenia wodnoprawnego niezrozumiały jest zarzut skarżącego dotyczący terminu, w jakim powinno być dokonane zgłoszenie, bowiem logika wskazuje, że skoro ustawodawca przyznaje właściwemu organowi trzydzieści dni od dnia doręczenia zgłoszenia na ewentualną ingerencję w postaci sprzeciwu w zgłoszone zamierzenie, to zgłoszenie to nie może być dokonane później niż trzydziestego pierwszego dnia (uwzględniając regułę przyjętą w art. 57 § 1 kpa) przed planowanym dniem przystąpienia do działania wskazanego w zgłoszeniu. Materiał sprawy wskazuje w sposób jednoznaczny, że do tego wymogu skarżąca Spółka – dokonując w dniu [...] czerwca 2017 r. zgłoszenia zamiaru wyznaczenia miejsca wykorzystywanego do kąpieli w granicach działki nr [...], obręb [...], gmina [...] – nie zastosowała się, bowiem jako terminy rozpoczęcia robót lub czynności podała dzień [...]czerwca 2017 r. dla [...] i dzień [...]czerwca 2017 r. dla [...]. Z powołanych przepisów wynika zatem, że postępowanie w sprawie zgłoszenia wodnoprawnego w zakresie postępowania wyjaśniającego jest uproszczone; sprowadza się do oceny zamierzonych przez inwestora urządzeń wodnych, obiektów, robót lub innych działań podlegających obowiązkowi zgłoszenia jedynie w oparciu o dokumentację przedłożoną przez zgłaszającego, do której uzupełnienia – w razie konieczności – właściwy organ może w trybie art. 123a ust. 6 ustawy – Prawo wodne zobowiązać dokonującego zgłoszenia. W uznaniu Sądu Starosta [...] w sposób prawidłowy skorzystał z kompetencji przyznanej mu jako organowi właściwemu w sprawie wskazanym powyżej przepisem, wzywając dokonującą zgłoszenia Spółkę postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. (znak: [...]) do uzupełnienia braków zgłoszenia w sposób wcześniej w uzasadnieniu opisywany. Sąd podziela również ocenę przyjętą przez organy właściwe instancyjnie w odniesieniu do dodatkowej dokumentacji przedłożonej przez podmiot dokonujący zgłoszenia w wykonaniu opisanego powyżej postanowienia, a w konsekwencji do samego zgłoszenia, zgodnie z którą zgłoszenie (wniosek) także po jego uzupełnieniu nie spełnia wymagań określonych w przepisach art. 123a ust. 3 i 4 ustawy – Prawo. Sąd akceptuje przy tym stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące sformułowanego przez Starostę [...] obowiązku przedłożenia przez dokonujący zgłoszenia podmiot pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzenia wodnego z powołaniem się na przepis art. 123a ust. 7 pkt 1 ustawy – Prawo wodne, uznając rację organu odwoławczego, który – przywołując aktualny stan prawny i okoliczności faktyczne sprawy – wskazał na potrzebę wyeliminowania tego obowiązku. Zdaniem Sądu na aprobatę zasługuje również argumentacja organu odwoławczego przedstawiona w odniesieniu do obowiązku przedłożenia kopii aktualnej mapy ewidencyjnej pozyskanej z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, opatrzonej pieczęcią oraz podpisem osoby sporządzającej wraz z naniesionym schematem planowanych działań i zasięgiem ich oddziaływania, stosownie do przepisu art. 123a ust. 4 pkt 1 ustawy – Prawo wodne, w której organ odwoławczy wyjaśnia – akceptując zarzut odwołania, że aktualności mapy ewidencyjnej nie należy wyprowadzać wyłącznie z daty jej sporządzenia, mimo że nie można tego elementu bagatelizować, bowiem istotna jest zgodność jej zawartości graficznej i przyjętych oznaczeń ze stanem faktycznie w danym czasie istniejącym na gruncie, który mapa ewidencyjna obrazuje. Zakres niezgodności i motywy oceny przyjętej w odniesieniu do tego dokumentu dołączonego do zgłoszenia zostały w wyczerpujący sposób przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Sąd poczytuje je za własne, uznając za zbędne ponowne ich zamieszczanie w tym miejscu. Stanowisko wyrażone przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] w odniesieniu do tych dwóch dokumentów (tj. pozwolenia wodnoprawnego i mapy ewidencyjnej), żądanych w ramach konieczności uzupełnienia zgłoszenia, nie pozbawia zasadności postanowienia Starosty [...] podjętego w sprawie w trybie art. 123a ust. 6 ustawy – Prawo wodne. Sąd uznaje również za zgodne z prawem zobowiązanie skarżącej Spółki, jako podmiotu dokonującego zgłoszenia w warunkach art. 123a ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo wodne do przedłożenia decyzji (ostatecznej) uznającej rekultywację terenu objętego zgłoszeniem za zakończoną (zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych – t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1161) oraz dokumentu potwierdzającego zgodność zgłoszonego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z art. 125 pkt 2 w związku z art. 123a ust. 7 pkt 2 ustawy - Prawo wodne). Akta sprawy – na podstawie których orzeka Sąd administracyjny, zgodnie ze wskazaniem zawartym w art. 133 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wykazują w sposób nie budzący wątpliwości, że obszar, objęty zgłoszonym zamierzeniem usytuowany w granicach działki oznaczonej ewidencyjnie numerem [...], obręb [...] stanowi tereny i wyrobiska poeksploatacyjne, na których prowadzona była na podstawie decyzji Marszałka Województwa [...]z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] eksploatacja złoża kruszywa naturalnego "[...]". Dla terenów tych, jako terenów przekształconych górniczo określono nowy, leśny albo rekreacyjny kierunek rekultywacji, przy czym istotne jest, że w decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2011 r. (znak: [...] (pkt 3 ppkt 6) orzeczono, że po zakończeniu eksploatacji przedmiotowego terenu należy prowadzić rekultywację w kierunku rolnym w celu odbudowania bioróżnorodności i zagospodarowania zmienionych elementów środowiska naturalnego. Materiał sprawy upoważnia też do stwierdzenia, że do dnia ostatecznego wniesienia sprzeciwu przez właściwy w sprawie organ, Starosta [...] nie wydał decyzji uznającej rekultywację przedmiotowego terenu za zakończoną. Należy też zwrócić uwagę na istotę działań określanych jako rekultywacja gruntów. Pojęcie to wyjaśnione zostało w art. 4 pkt 18 powoływanej wcześniej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jako nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg. Jednocześnie w art. 4 pkt 16 i pkt 17 ustawodawca podał, że grunty zdegradowane to grunty, których rolnicza lub leśna wartość użytkowa zmalała, w szczególności w wyniku pogorszenia się warunków przyrodniczych albo wskutek zmian środowiska oraz działalności przemysłowej, a także wadliwej działalności rolniczej (pkt 16), a grunty zdewastowane to grunty, które utraciły całkowicie wartość użytkową w wyniku przyczyn, o których mowa w pkt 16 (pkt 17). W ocenie Sądu, jeżeli grunty zostały zdegradowane lub zdewastowane w wyniku prowadzonej na nich i zakończonej działalności, a władający gruntami podmiot został indywidualnym aktem zobligowany do dokonania ich rekultywacji w określonym kierunku, to do czasu uznania decyzją właściwego organu rekultywacji za zakończoną, nie jest możliwe jakiekolwiek inne wykorzystanie tych gruntów. Zasadnie przy tym – zdaniem Sądu – organ odwoławczy wskazuje na możliwe oddziaływanie na obszar objęty zgłoszeniem, w tym na wody gruntowe i powierzchniowe prac górniczych polegających na wydobywaniu kruszywa, prowadzonych na oddzielonych od działki numer [...] drogą, działkach oznaczonych numerami [...] i [...]. Uznając natomiast prawidłowość zobowiązania skarżącej Spółki do przedłożenia dokumentu potwierdzającego zgodność zgłoszonego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd podzielił poglądy prezentowane w judykaturze administracyjnej wprawdzie w odniesieniu do przepisu art. 125 pkt 2 ustawy – Prawo wodne, ale mające – w ocenie Sądu orzekającego w tej sprawie – również zastosowanie do procedury zgłoszeniowej ze względu na przepis art. 123a ust. 7 pkt 2 tej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych sprawowanym w zakresie powołanego powyżej przepisu art. 125 pkt 2 przyjmowano, że w przypadku tego przepisu chodzi o brak sprzeczności pozwolenia wodnoprawnego z konkretną normą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W prowadzonych w odniesieniu do tej kwestii rozważaniach wskazywano, że "norma imperatywna art. 125 pkt 2 p.w. zakazuje wydawania pozwoleń wodnoprawnych sprzecznych z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego - godzących w te ustalenia. Nie można, bowiem wydać decyzji administracyjnej, jeżeli sprzeciwia się temu przepis prawa powszechnie obowiązującego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego, jest prawem powszechnie obowiązującym na terenie gminy. Pozwolenie wodnoprawne, którego przedmiotem jest w szczególności zezwolenie na wykonanie urządzeń wodnych na danym terenie, dotyczy w swej istocie sposobu zagospodarowania tego terenu. Każda decyzja administracyjna kształtująca wykorzystanie przestrzenne terenu, w tym sposób zagospodarowania położonej na nim nieruchomości, musi być zgodna (niesprzeczna) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obliguje to, w każdym wypadku, organ orzekający w takiej sprawie do dokonywania, z urzędu, oceny zgodności wniosku o pozwolenie wodnoprawne, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego". (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2595/12, Lex nr 1488195; 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2870/12, Lex nr 1575605; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 726/10, Lex nr 754920). W tak określonych warunkach prawnych prawidłowe jest odwołanie się przez organy orzekające w postępowaniu instancyjnym do ustaleń obowiązującego dla przedmiotowego terenu aktu planistycznego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy [...]dla obrębów: [...],[...], [...], [...], [...], [...], w którym teren objęty przedmiotowym zgłoszeniem oznaczony jest symbolem PG (1-2) t.j. teren eksploatacji udokumentowanych złóż surowców mineralnych, na którym określono rolny, leśny lub rekreacyjny kierunek rekultywacji terenów przekształconych rolniczych. Ponadto – w ocenie Sądu – w przypadku wątpliwości, co do treści oświadczenia o zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, złożonego przez podmiot dokonujący zgłoszenia w trybie art. 123a ust. 4 pkt 3 ustawy - Prawo wodne, właściwy organ powinien wyjaśnić tę kwestię samodzielnie, porównując rodzaj zgłoszonego zamierzenia z odpowiednimi zapisami uchwały planistycznej albo uzyskać zaświadczenie lub wyrażone w innej formie stanowisko organu wykonawczego gminy. W toku prowadzonych w sprawie czynności ocennych Sąd – wbrew zarzutom skargi – nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny – uznając, że w okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie wniesienie sprzeciwu nie narusza prawa – stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.