II SA/Wr 801/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem stwierdzającym niedopuszczalność wniesienia zażalenia na pismo dotyczące sprecyzowania przez stronę treści żądania postanawia: odrzucić zażalenie D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. odrzucił zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie z dnia 1 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. D. W. wniosła zażalenie na to postanowienie (k. 298 akt). Na skutek zażalenia Zastępca Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu wydał zarządzenie z dnia 16 lutego 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od tego środka zaskarżenia w kwocie 100 zł. Na to zarządzenie D. W. wniosła zażalenie. Łącznie z zażaleniem wniesiono o przyznanie prawa pomocy, jednak prawomocnym postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r. referendarz sądowy pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. (sygn. akt I OZ 961/15) oddalił zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. W dalszej kolejności pismem z dnia 3 września 2015 r. wezwano D. W. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w terminie 7 dni, wskazując, że wezwanie jest wykonaniem prawomocnego zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału i nie służy na nie żaden środek zaskarżenia. Wezwanie doręczono w dniu 28 września 2015 r. (k. 344 akt sądowych). Pismem z dnia 5 października 2015 r. D. W. wniosła pismo zatytułowane "zażalenie". W piśmie podniosła, że nie zgadza się z obowiązkiem opłacenia wpisu sądowego od zażalenia. Zarzuciła, że Sąd od dziesięciu lat nie chce przeprowadzić dowodów uzupełniających na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., których skarżąca nie może otrzymać od organu (mapy, postanowienia o rozgraniczeniu nieruchomości). Skarżąca uznała, że jest dyskryminowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zażalenie podlegało odrzuceniu, ponieważ nie uiszczono w terminie wpisu sądowego od zażalenia. Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej obecnie sprawie D. W. była zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł. Wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego doręczono D. W. w dniu 28 września 2015 r. (k. 344 akt sądowych). Termin do uiszczenia wpisu od zażalenia upływał zatem z dniem 5 października 2015 r. W terminie tym wpis sądowy nie został uiszczony, lecz skarżąca wniosła pismo zatytułowane "zażalenie". W tym kontekście Sąd doszedł do przekonania, że ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia, po prawomocnym oddaleniu zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., lecz jest wezwaniem do wykonania prawomocnego zarządzenia w tym przedmiocie. Dlatego też na wezwanie to nie służy zażalenie. Z tych powodów można było przejść do oceny dopuszczalności zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2015 r. Ocena ta doprowadziła Sąd do wniosku, że zażalenie to podlegać winno odrzuceniu. Natomiast odnosząc się do pisma skarżącej z dnia 5 października 2015 r. – wskazać wypada, że celem postępowania przed sądem administracyjnym nie jest w żadnym wypadku pozyskiwanie na użytek skarżącej dokumentów w postaci np. map geodezyjnych, zbędnych w danej sprawie, tylko po to, aby zrealizować potrzeby życiowe skarżącej. Przekonanie skarżącej o tym, że jest dyskryminowana jest w tym kontekście jej subiektywnym odczuciem, pozostającym bez wpływu na konieczność odrzucenia zażalenia. Mając na uwadze poczynione rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.orzekł jak w sentencji postanowienia.