II SA/Wr 806/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E. M. i J. M. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie "wyeliminowania z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie" I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza na rzecz strony skarżącej od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. kwotę 100 zł ( sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej DWINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (PINB) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie "wyeliminowania z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie" budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...], obręb 8 przy ul. L. w L.. Postanowienie to wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017 r. (sygn.akt II SA/Wr 823/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję DWINB z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję PINB w L. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie zgodności wybudowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. L. z pozwoleniem na budowę. Wyrok ten zapadł w związku z wcześniejszym kasacyjnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2016 r. (sygn.akt II OSK 3122/14),w którym zalecone zostało przeprowadzenie oceny prawidłowości określenia przez organy przedmiotu żądania stron, w wyniku którego wszczęto postępowanie zakończone decyzją DWINB z dnia [...] r. Rozpoznając sprawę ponownie WSA po analizie pism i wniosków składanych do organu przez J. i E. M. stwierdził, że wydanie decyzji pierwszej instancji nastąpiło bez ustalenia treści żądania wnioskodawców i zalecił w ponownym postępowaniu wyjaśnienie powyższej okoliczności po przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. PINB w L. pismem z dnia 18 lipca 2017 r., wezwał E. i J. M. do usunięcia braków w podaniach E. M. z dnia 14 września 2011 r. i z dnia 19 października 2011 r. oraz w podaniu E. i J. M. z dnia 20 listopada 2011 r. dotyczących realizacji budynku na działce nr [...] poprzez jednoznaczne określenie żądania co do przedmiotu i zakresu czynności organu budowlanego. W odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. wnioskodawcy wyjaśnili, że: 1/ w piśmie z dnia 14 września 2011 r. istota żądania sprowadzała się do wszczęcia i przeprowadzania przez organ właściwego postępowania mającego na celu sanowanie nieprawidłowości prawnobudowlanej polegającej na robotach budowlanych w spornym obiekcie w sposób niezgodny z "odnośnymi normami prawno-budowlanymi" tj. § 12 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 2/ w piśmie z dnia 19 października 2011 r. – gdy wnioskodawcy posiadali już wiedzę, że sporna inwestycja została już przyjęta do użytkowania – istota żądania sprowadzała się do wszczęcia i przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania (względnie w zależności od obowiązujących przepisów postępowań) mającego na celu : - z jednej strony wyeliminowanie z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie spornego obiektu (o ile organ posiadał ku temu stosowne instrumenty prawne) uzyskanej na skutek zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych i przekazaniu obiektu do użytkowania, dokonanego w dniu 26 listopada 2010 r., z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa; - z drugiej strony, nałożenia na inwestora stosownych obowiązków legalizacyjnych odnoszących się do wszystkich robót budowlanych przedsiębranych po dniu 26 listopada 2010 r., a więc już po "formalnym skonsumowaniu" decyzji o pozwoleniu na budowę (wraz z decyzją zmieniającą) i mających status robót samowolnych. Charakter i rodzaj tych robót został określony w późniejszych pismach kierowanych do organu. Wnioskodawcy wskazali również, że nieuprawnione jest żądanie organu, aby określali (precyzyjnie wskazywali) zakres czynności organu nadzoru budowlanego. Poza postępowaniem w przedmiocie przystąpieniem do użytkowania wszystkie postępowania są bowiem wszczynane przez ten organ z urzędu, bez względu na to, czy informację co do ewentualnych niezgodności pozyskał on z urzędu, czy też od strony. Zdaniem wnioskodawców, PINB po otrzymaniu ich wniosków, winien samodzielnie zbadać wskazywane przez nich okoliczności związane ze zgłoszeniem spornego budynku do użytkowania przed zakończeniem wszystkich robót budowlanych przewidzianych w pozwoleniu na budowę oraz uzyskania w następstwie takiego zgłoszenia, całkowicie nieuprawnionej zgody na użytkowanie budynku jak też okoliczności, prowadzenia przez inwestora robót po dokonanym zgłoszeniu ("formalnoprawnym skonsumowaniu" decyzji o pozwoleniu na budowę). Na podstawie opisanych wyżej wyjaśnień stron, PINB w L. przyjął, że przedmiot dotychczas prowadzonego postępowania w sprawie zgodności wybudowania budynku mieszkalnego z decyzją o pozwoleniu na budowę, należy określić jako: "w sprawie robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanych na działce nr [...], wykonywanych po zawiadomieniu o zakończeniu budowy". Stwierdził także, że powyższe wystąpienie zawierało wniosek o wyeliminowanie z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie budynku mieszkalnego. W sprawie robót budowalnych wykonywanych po zawiadomieniu o zakończeniu budowy, organ orzekł o umorzeniu postępowania (akty wydane w tym postępowaniu nie są przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd obecnie sprawy – przyp. Sądu). Natomiast wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 61a § k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie "wyeliminowania z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie" budynku mieszkalnego na działce nr [...], obręb 8 przy ul. L. w L.. W uzasadnieniu organ stwierdził, że inwestorzy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], w dniu 26 listopada 2010 r. zawiadomili o zakończeniu budowy załączając wszystkie wymagane przepisem art. 57 Prawa budowlanego dokumenty. PINB nie miał zatem powodów do wniesienia sprzeciwu i inwestorzy po upływie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia mogli przystąpić do użytkowania przedmiotowego budynku. Analizując przepis art. 54 Prawa budowalnego (w brzmieniu wówczas obowiązującym), PINB zauważył, że po dokonaniu przez inwestora zgłoszenia zakończenia budowy, w przypadku pozytywnego załatwienia sprawy, właściwy organ nie artykułuje w żaden sposób "zgody administracyjnej na użytkowanie" obiektu, a jego rola ogranicza się do sprawdzenia, czy inwestor złączył do zawiadomienia wszystkie wymagane prawem dokumenty. Ustawodawca nie przewidział żadnej prawnej możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego przyjętego bez sprzeciwu zawiadomienia o zakończeniu budowy. Z tych też względów, organ uznał, że w zaistniałej sytuacji zastosowane ma przepis art. 61 a k.p.a., gdyż z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W zażaleniu na powyższe postanowienie E. i J. M. wnieśli o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji zarzucając, że wydane ono zostało z obrazą art. 61a § 1, art. 6, art., 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. przez błędne odczytanie intencji wnioskujących, przy jednoczesnym zignorowaniu ciążących na organie obowiązków wynikających z zasady praworządności i obowiązku informowania, jak też z naruszeniem art. 124 § 1 i art. 11 k.p.a. przez brak adekwatnego uzasadnienia. W uzasadnieniu żalący się stwierdzili, że co prawda w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. sformułowali "postulat – wniosek" o wyeliminowanie z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie części spornego obiektu, jednak organ nie tylko nie odczytał w sposób prawidłowy intencji wnioskujących ale też zaniechał samodzielnej oceny sprawy, która obejmowała szereg różnorodnych aspektów. W rezultacie w sposób całkowicie nieuprawniony umorzył postępowanie. Żalący się zaznaczyli, że w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. wyraźnie wskazali, że to do organu należy kwestia doprecyzowania zakresu prowadzonych postępowań/prowadzonego postępowania. Zdaniem stron, motywy jakimi kierował się organ przy wydaniu zaskarżonego postanowienia są całkowicie nieuzasadnione. Po pierwsze, doszło do błędnego określenia zakresu postępowania ograniczonego tylko do części obiektu znajdującego na działce nr [...] (zdaniem stron, nieistniejącej jako samodzielna w sensie prawnym). Po drugie, w konsekwencji tego błędnego zawężania, doszło do błędnej – wyrwanej z kontekstu całej sprawy – oceny co do sposobu wyeliminowania z obrotu prawnego spornej zgody na użytkowanie części obiektu. Skarżący wyjaśnili, że organ powinien był wszcząć postępowanie naprawcze wobec całego realizowanego obiektu na działkach nr [...] i [...] (budynek w zabudowie szeregowej na działce nr [...] w sensie prawnym bowiem nie istnieje) mając na uwadze wszystkie wskazywane przez nich dotychczas nieprawidłowości do jakich doszło po dniu 26 listopada 2010 r. (w odniesieniu do obu części obiektu). Po przeprowadzeniu tego postępowania, powinien nałożyć na inwestora - stosownie do przepisów - obowiązek uzyskania zgody na użytkowanie całego obiektu w drodze decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Tak też należy rozumieć ich postulat zawarty w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. o wyeliminowanie z obrotu prawnego zgody na użytkowane spornej części obiektu. W piśmie tym nie wnoszono natomiast o sanowanie tego skutku w drodze jakiegoś odrębnego postępowania. Utrzymując w mocy postanowienie PINB z dnia [...] r. organ II instancji stwierdził, że w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. E. i J. M. wskazali, że chcą wyeliminowania z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie spornego obiektu. W związku z powyższym DWINB podzielił stanowisko PINB, że ustawodawca nie przewidział prawnej możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego przyjętego bez sprzeciwu zawiadomienia o zakończeniu budowy. To zaś oznacza, że w przepisach prawa brak jest materialnej podstawy do rozpoznania żądania w trybie administracyjnym, co stanowi "inne przyczyny" o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. Odmowa wszczęcia postępowania w zakresie wyeliminowania zgody na użytkowanie budynku mieszkalnego na działce nr [...] jest zatem zasadna. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, organ odwołał się do wyroku WSA z dnia 18 stycznia 2017 r. (II SA/Wr 823/16) stwierdzając, że wobec zawartych w nim wskazań organ nie mógł samodzielnie określić treści żądania stron. Przedmiotem rozpoznania uczynił zaś sprecyzowane przez strony żądanie. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, J. i E. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucili, naruszenie przez organ art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 9 k.p.a. poprzez błędne odczytanie ich intencji, przy jednoczesnym zignorowaniu ciążących na organie obowiązków wypływających w szczególności z zasady praworządności i zasady informowania, co w rezultacie spowodowało potraktowanie sformułowanego w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. postulatu za wniosek mający zainicjować postępowanie administracyjne, czyli za wniosek o którym mowa jest w art. 61 a § 1 k.pa., co z kolei doprowadziło również do naruszenia tego przepisu. Zarzucając powyższe, strony wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. skarżący zawarli "postulat" wyeliminowania z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie części spornego obiektu, który stanowił tylko zwrócenie uwagi organu na zachodzącą w sprawie ewidentną nieprawidłowość, którą należy wyeliminować przy uwzględnieniu całego kontekstu faktycznego i prawnego sprawy. Postulat ten nie był zaś tożsamy z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego w myśl art. 61 § 1 k.p.a. Organ I instancji podjął zatem całkowicie niepotrzebne i niecelowe działania, naruszając zasady ekonomiki procesowej i praworządności. Zdaniem skarżących, organy obu instancji, wbrew jasno wyartykułowanym przez nich stanowisku, potraktowały ten postulat w sensie ścisłym, czyli jak wniosek o którym mowa w art. 61 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienie oparte zaś zostało na stanowisku WSA zawartym w wyroku z dnia 18 stycznia 2017 r. Zdaniem stron, cytowane przez organy stanowisko Sądu, nie znajduje jednak literalnego zastosowania do każdego przypadku w zależności, czy chodzi o postępowania wszczynane wyłącznie na żądanie stron, czy też inne. Na gruncie Prawa budowlanego, to organy nadzoru budowlanego obowiązane są bowiem wszczynać postępowania z urzędu (działając jako policja budowlana), po stwierdzeniu naruszenia określonej normy prawno-budowlanej. Zwrócono uwagę, że strona często ze względu na brak informacji jakie posiada organ a nawet brak odpowiedniej wiedzy, nie jest w stanie precyzyjnie wyartykułować treści swojego żądania. Dlatego organy nadzoru budowlanego każdorazowo, same z urzędu, kierując się odpowiednimi normami powinny doprecyzować zakres jak i przedmiot inicjowanego odnośnym wnioskiem postępowania, wdrażając odpowiedni tryb. W związku z powyższym skarżący powtarzając argumentację z zażalenia wskazali na nieuprawnione zawężenie przez organy zakresu postępowania i oceny tylko do części obiektu na działce nr [...], a w konsekwencji pominięcie przez organ konieczność wszczęcia postępowania naprawczego do obu części budynku. Powtórzyli także, że dopiero po przeprowadzeniu tak zakreślonego postępowania, możliwe jest nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W takim też sensie, należało rozumieć zgłoszony przez nich postulat wyeliminowania z obrotu prawnego milczącej zgody organu na przystąpienie do użytkowania. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości zaskarżone postanowienie i zawartą w nim argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 61a § 1 k.p.a., który stanowi: "Gdy żądanie o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną, lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania". Przepis ten pozostaje zatem w bezpośrednim związku z art. 61 k.p.a., co oznacza, że znajduje on zastosowanie do rozstrzygania wniosków o wszczęcie postępowania w sprawie indywidulanej (oczywistym zatem jest, że nie dotyczy on postępowań wszczynanych z urzędu). Z powyższego wynika także, że nie każdy wniosek składany do organu, może być załatwiony w ww. formie. Nie dotyczy on tych podań (żądań), które złożone są w toku postępowania i mają charakter wniosków o charakterze wpadkowym, czy też innego rodzaju żądań, które powinny być rozpatrzone i załatwione w trakcie postępowania. Warunkiem jego zastosowania jest jednak przede wszystkim złożenie do organu wniosku z żądaniem wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego uznały, że skarżący w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. zawarli wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie "wyeliminowania z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie budynku mieszkalnego" zlokalizowanego na działce nr [...] w L.. Przypomnieć należy, że powyższe pismo stanowiło odpowiedź skarżących na uprzednie wezwanie PINB o jednoznaczne określenie żądania zawartego w podaniach z dnia 14 września 2011 r i z dnia 19 października 2011 r. Wezwanie to organ wystosował w związku z zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2017 r. wskazaniem dokładnego ustalenia przez organ, jakie jest żądane wnioskodawców wynikające z opisanych przez Sąd pism skarżących, gdyż dopiero to, pozwoli wyznaczyć rodzaj sprawy w jakiej ma być prowadzone postępowanie (tj. stosowne normy prawa materialnego lub procesowego mające znaczenie dla zakresu postępowania). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, analiza całości przedstawionych w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. wyjaśnień skarżących co do istoty zgłoszonego żądania, nie potwierdza wniosku do jakiego doszedł organ I instancji, tj, że zawiera ono wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu wyeliminowania z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie budynku mieszkalnego". Skarżący wyjaśniali bowiem, że (w odniesieniu do podania z dnia 19 października 2011 r.) domagali się wszczęcia i przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania (względnie w zależności od obowiązujących przepisów postępowań) mającego osiągnąć w istocie dwa cele: po pierwsze, wyeliminowanie z obrotu prawnego zgody administracyjnej na użytkowanie spornego obiektu – przy czym w tym miejscu skarżący zastrzegli "o ile organ posiadał tego typu instrumenty prawne"; po drugie, nałożenie na inwestora stosownych obowiązków legalizacyjnych odnoszących się do robót wykonanych po dniu 26 listopada 2010 r. Wyjaśniając dalej skarżący wskazywali, że nie jest uprawnione żądanie od stron określenia zakresu czynności organu nadzoru budowlanego, gdyż w większości spraw z zakresu Prawa budowlanego organ ten zobowiązany jest do samodzielnej oceny stwierdzonych nieprawidłowości budowanych i do uruchomienia właściwej procedury naprawczej. W nawiązaniu do tego stwierdzili, że organ nadzoru budowlanego po otrzymaniu ich pism i samodzielnym zbadaniu podnoszonych w nich okoliczności (co do nieprawidłowości zgłoszenia zakończenia budowy i uzyskanej w następstwie tego zgody na użytkowanie budynku jak też co do nielegalnego prowadzenia robót budowanych po dokonanym zgłoszeniu) powinien był wszcząć stosowne postępowanie do czego na mocy przepisów jest zobligowany. Treść przedstawionych wyjaśnień wskazuje zatem, że skarżący domagali się od organu przeprowadzenia stosownego postępowania obejmującego "cały obiekt budowlany a nie jego część" (zlokalizowany zdaniem stron na działkach nr [...] i nr [...]), nie określając przy tym podstaw prawnych tego postępowania (pozostawiając to do oceny organu, który i tak powinien ich zdaniem działać z urzędu) a wskazując efekt jakiego oczekują, tj: nałożenie na inwestora odpowiednich obowiązków dla usunięcia samowoli i eliminacja z obrotu prawnego milczącej zgody na użytkowanie. Nie sformułowali natomiast wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie wyeliminowania zgody na użytkownie budynku. Powyższe oczekiwania skarżących zostały potwierdzone na etapie postępowania zażaleniowego, gdzie wskazano, że w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. zgłoszono jedynie "postulat-wniosek" wyeliminowania z obrotu prawnego zgody na użytkowanie, który powinien być uwzględniony w postępowaniu naprawczym prowadzonym w odniesieniu do obiektu budowlanego realizowanego na działkach nr [...] i [...] w ten sposób (o ile postępowanie zakończy się powodzeniem), że nałożony zostanie na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wyraźnie stwierdzono także, że skarżący nie wnosili o sanowanie skutku dokonanego zgłoszenia w drodze jakiegoś odrębnego postępowania – sposób działania w tym zakresie pozostawiając organowi. Natomiast w piśmie z dnia 4 września 2017 r. kierowanym do DWINB, skarżący w sposób jednoznaczny i czytelny wskazali, że zainicjowanie postępowania w przedmiocie wyeliminowania zgody na użytkownie budynku nie było ich intencją, zatem organ stopnia powiatowego zupełnie niepotrzebnie i w sposób całkowicie chybiony odmówił wszczęcia tego postępowania, prezentując przy tym argumentację, której skarżący nie mogą zaakceptować. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przedstawione wyżej jednoznaczne oświadczenia skarżących wyjaśniające treść ich żądań, zawartych w pismach z 2011r. do sprecyzowania których wzywał organ pierwszej instancji, powinny być w całej rozciągłości uwzględnione przez organ II instancji. DWINB działając zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania zobowiązany był bowiem do ustalenia treści żądania skarżących we własnym zakresie, przy uwzględnieniu wszystkich wyjaśnień stron, zawartych zarówno w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. jak i przedstawionych na etapie postępowania zażaleniowego. W sposób jednoznaczny wynika zaś z nich, że żądanie wyeliminowania zgody na użytkownie budynku nie stanowiło wniosku o wszczęcie w tym zakresie odrębnego postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 61 k.p.a. lecz powinno być uwzględnione w postępowaniu naprawczym (powinno być jego efektem), którego wszczęcia skarżący oczekiwali wobec obiektu budowalnego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...]. W takiej sytuacji, wobec braku wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie indywidulanej, brak było podstaw do orzekania przez organ I instancji, w trybie art. 61 a § 1 k.p.a., o odmowie wszczęcia postępowania co do żądania które podlegało odniesienia się w toku innego postępowania. Organ II instancji okoliczności tej nie uwzględnił, w związku z czym, z naruszeniem prawa orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji zamiast o jego uchyleniu. DWINB, pomimo bardzo obszernych i jednoznacznych wyjaśnień skarżących zawartych w zażaleniu, jak też w piśmie z 4 września 2017 r. praktycznie się do nich nie odniósł, ograniczając się tylko do przywołania wyroku WSA z dnia 18 stycznia 2017 r. w zakresie w jakim Sąd stwierdził, że dokładne ustalenie treści żądania strony jest istotne z uwagi na to, że wyznacza ona rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Przywołując tę słuszną tezę, organ jednak się do niej nie zastosował. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem art. 61a § 1 w związku z art. 61 i w związku z art. 15 k.p.a. przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie. Jednocześnie w ramach art. 135 u.p.p.s.a. Sąd uznał za konieczne uchylenie także postanowienia organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 przywołanej ustawy.