II SA/Wr 808/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. i E. J. na decyzję Wojewody D. z dnia 10 marca 2000 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia - umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Decyzją z dnia 23 grudnia 1999 r. (...) Prezydent W., powołując się na przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku "A." Spółka z o.o. w W., uwzględnił w całości wniosek strony i zatwierdził przedłożony projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, z elementami zagospodarowania terenu i infrastruktury technicznej, w tym przyłączy wodno-kanalizacyjnych, kanalizacji telefonicznej, instalacji oświetlenia zewnętrznego, wewnętrznych instalacji elektrycznych, wewnętrznych instalacji wodno-kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania, mechanicznej instalacji wentylacyjnej przy ul. W. 10 w W. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego m. W. teren inwestycji przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową średniowysoką od 3 do 5 kondygnacji. Dodał, że do wniosku inwestor dołączył projekt budowlany zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...) z dnia 25 maja 1999 r. Od decyzji tej odwołanie złożyli m.in. W. i E. J. zam. przy ul. D. 9a w W. Podnieśli, że decyzja wydana przez organ I instancji narusza ich interes jako właścicieli nieruchomości, która znajdzie się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego osiedla. Budowa osiedla spowoduje znaczne nasilenie ruchu pojazdów, a tym samym wzrost hałasu i zanieczyszczenie otoczenia spalinami. Brak placu postojowego przed częścią biurowo-usługowo-handlową od strony ulic W. i D. dla samochodów pracowników spowoduje, że samochody będą parkowane przed ich domem na chodnikach, powodując dodatkowy wzrost hałasu i zanieczyszczenie otoczenia pyłem oraz spalinami, które zagrożą zdrowiu i dobremu samopoczuciu ich rodziny. Stanowiąca ich własność nieruchomość zabudowana domem jednorodzinnym, położona atrakcyjnie w miejscu o ograniczonym ruchu pojazdów i pieszych, w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej i terenu zieleni, po wybudowaniu osiedla w jego obecnej formie i usytuowaniu budynków znajdzie się w bezpośrednim sąsiedztwie gęstej, wysokiej zabudowy wielorodzinnej oraz części usługowo-handlowej nie posiadającej stosownego placu postojowego, w miejscu wzmożonego ruchu pojazdów i pieszych, dużego hałasu oraz powietrza zanieczyszczonego spalinami. Czynniki te spowodują, że ich dom utraci charakter atrakcyjnie położonego domu jednorodzinnego. Tym samym nastąpi znaczny spadek wartości rynkowej całej nieruchomości. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia 10 marca 2000 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że przed rozpatrzeniem odwołań przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy osoby składające odwołanie są stronami w sprawie oraz, czy odwołania zostały wniesiona w terminie. Wyjaśnił, że prawa stron określone w art. 28 Kpa ustala się w szczególności na podstawie przepisów prawa materialnego, w tym przypadku na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Dodał, że w projekcie zagospodarowania terenu zamieszczono planszę "linijki słońca", z której wynika, że cień projektowanych budynków będzie rzucany też na budynki przy ul. D. 9a i przy ul. D. 22. Wobec tego na podstawie przepisu art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. "b", stanowiącego, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi uznał, że osoby składające odwołanie są stronami w tej sprawie. Przyjął, że odwołanie zostało złożone w terminie ustawowym mimo, iż E. i W. J. przyznali, że odwołanie złożyli z przekroczeniem terminu a to z tego względu, że odwołujący się nie podają, kiedy otrzymali zaskarżoną decyzję, a w aktach sprawy brak jest zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji. Ustalił w oparciu o linijkę słońca, że budynek przy ul. D. 9a będzie miał naturalne oświetlenie w godzinach od 8.00 - 15.00, co spełnia wymagania określone w par. 60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał, że w odwołaniu podniesiono zarzuty o wzroście uciążliwości spowodowanej ruchem pojazdów, brakiem miejsc postojowych, usytuowaniu planowanych budynków A1-A2 bezpośrednio przy chodniku oraz zarzut utraty wartości rynkowej posiadanej nieruchomości. W związku z tym dodał, że usytuowanie budynku, place postojowe, place rekreacyjne i zieleń zostały zaprojektowane zgodnie z ustaleniami zawartymi w decyzji Prezydenta W. z dnia 25 maja 1999 r. (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Przepis art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi z kolei, że właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli wniosek inwestora spełnia wymagania stawiane przez przepisy prawa. Zarzuty dotyczące spadku wartości nieruchomości mogą być, zdaniem organu odwoławczego, rozpatrywane tylko w postępowaniu cywilnym. Organ zauważa dalej, że do odwołania dołączony jest też protest okolicznych mieszkańców, w którym to proteście, oprócz zarzutów zawartych w odwołaniu, zamieszczono zarzuty odnośnie tego, że w projekcie przeznaczono mniej niż 25 procent terenu na cele rekreacyjne i zieleń, plac zabaw dla dzieci nie będzie miał wymaganego czasu nasłonecznienia oraz, że naruszono szereg norm prawnych "warunków technicznych, przepisów Prawa budowlanego oraz przepis art. 43 ustawy o drogach publicznych." Mając na uwadze przedłożony przez inwestora projekt organ odwoławczy uznał, że zarzuty powyższe są bezpodstawne. Rozwiązania projektowe zostały bowiem uzgodnione z Zarządem Dróg i Komunikacji, co spełnia dyspozycję przepisu art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw prawnych do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższą decyzję W. i E. J. podtrzymali zarzuty zawarte w odwołaniu, podnosząc ponadto, że planowana inwestycja burzy istniejący ład przestrzenny i architektoniczny osiedla oraz koncepcję jego rozwoju zawartą w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W.". Zdaniem skarżących uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest ponadto sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, którego przepisy par. 2 ust. 1 i par. 207 ust. 3 nie dają podstawy do ograniczenia posiadanych przez nich szczególnego rodzaju dóbr, jakimi są naturalne oświetlenie i nieograniczone niczym nasłonecznienie stanowiącego ich własność domu, który stanowi ich jedyny dorobek. Zarzucili ponadto, że ograniczenie dostępu światła do znajdujących się w tymże domu pomieszczeń ponadto narusza przepis art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 2 lit. "b" ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podała, że w związku ze skargą na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uwzględniła skargę w całości i decyzją z dnia 19 czerwca 2000 r. (...) uchyliła zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu owej decyzji wskazano, że podstawowym zarzutem skargi jest, że osoby skarżące będąc stronami postępowania nie zostały dopuszczone do niego przez organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe stanowi naruszenie przepisu art. 10 par. 1 i art. 61 par. 4 Kpa. W aktach sprawy brak jest dowodów na to, że osoby składające skargę brały udział w postępowaniu. W tej sytuacji uwzględniono skargę w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przedmiotem skargi wniesionej przez W. i E. J. jest decyzja Wojewody D. z dnia 10 marca 2000 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, którą następnie organ ten wyeliminował z obrotu prawnego, wydając w dniu 19 czerwca 2000 r. na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ decyzję (...), którą uchylił decyzję własną z dnia 10 marca 2000 r. (...), będącą przedmiotem skargi. W tych okolicznościach faktycznych postępowanie w niniejszej sprawie podlegało na podstawie art. 355 par. 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ umorzeniu wobec braku przedmiotu zaskarżenia. Wydanie wyroku w tej sytuacji stało się zbędne. Wskazać bowiem należy, że przepis art. 38 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym stanowi samodzielną i wyjątkową podstawę prawną do weryfikacji przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia, które zostało zaskarżone do NSA. Wydane na podstawie art. 38 ust. 2 powołanej ustawy o NSA decyzje są decyzjami ostatecznymi podlegającymi zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego i otwierają samodzielne postępowanie przed tym Sądem mające na celu ich kontrolę sądową. Wobec zatem braku przedmiotu zaskarżenia postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie przepisów prawa, podlegało umorzeniu, co orzeczono na wstępie.