II SA/Wr 81/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant: Asystent sędziego Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rada Gminy Czarny Bór z dnia 15 lipca 2010 r. nr XL/194/2010 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Czarny Bór i Borówko - obszaru "A". postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. Wojewoda Dolnośląski złożył skargę na uchwałę Rady Gminy Czarny Bór z dnia 15 lipca 2010 r. nr XL/194/2010 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Czarny Bór i Borówko - obszaru "A". Na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. pełnomocnik Wojewody oświadczył, że ze względu na podjęcie w dniu 24 lutego 2011 r. przez Radę Gminy Czarny Bór uchwały nr V/20/2011 w sprawie uchylenia opisanej wyżej uchwały cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość wydania przez Sąd postanowienia o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej sprawie pełnomocnik organu nadzoru - w następstwie uwzględnienia przez Radę Gminy Czarny Bór skargi i uchylenia w całości zaskarżonej uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania - cofnął skargę. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie dopatrzył się okoliczności, które zgodnie z art. 60 p.p.s.a. przemawiałyby za koniecznością uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne, wobec tego zasadne stało się umorzenie postępowania. Mając na uwadze powyższe, działając na mocy art. 161 § 2 oraz art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.