II SA/Wr 812/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia postanawia: I. odmówić zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu; II. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarto wniosek o zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Zdaniem skarżącego postępowanie winno być zawieszone do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej przez skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 775/14), którym oddalono skargę J. K. uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego [...] w obrębie [...]. Skarżący wskazał, że sprawa toczy się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygn. akt II OSK 1330/15 i od jej wyniku zależy wynik niniejszej sprawy ze skargi na decyzję DWINB. Zdaniem skarżącego uwzględnienie ww. skargi kasacyjnej może doprowadzić do ustalenia nieważności przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którymi niezgodność przyjęto w zaskarżonej obecnie decyzji za powód do nakazania rozbiórki ogrodzenia. W skardze zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem autora skargi nie wymaga żadnego dowodu, że rozbiórka ogrodzenia wywoła trudne do odwrócenia skutki. Również jako "oczywiste" autor skargi uznał, że skarżący dozna znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie wykonania tej decyzji będzie musiał wyłożyć środki na odbudowę ogrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania. Rozstrzygnięcie sprawy niniejszej nie zależy bowiem od rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę J. K. na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym są inne akty administracyjne, które są związane ze sobą faktycznie, ale nie pozostają w związku sine qua non, a tylko takie powiązanie uzasadniałoby zawieszenie któregoś z postępowań sądowoadministracyjnych. Wspomnieć też trzeba, że kontrola sądowoadministracyjna dokonywana jest w oparciu o kryterium legalności, a sąd dokonuje takiej kontroli zaskarżonego aktu (np. decyzji administracyjnej) według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu. Zaskarżoną decyzję wydano w dniu [...] r. i stan faktyczny i prawny z tego dnia będzie istotny dla kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Ewentualne uwzględnienie skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt II OSK 1330/15, jako że nastąpić może po dniu [...] r., pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie sądowe. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 131 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Przechodząc zaś do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności aktu lub czynności następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tego aktu, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie aktu spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 - Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście wskazać należy, że zaskarżoną decyzją nakazano skarżącemu dokonanie rozbiórki części ogrodzenia nieruchomości, a to fragmentu 12 m i 9 m znajdującego się w narożniku działki skarżącego. Nadto, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji i dokumentacji fotograficznej dołączonej do skargi ww. fragment ogrodzenia jest wykonany z prefabrykowanych elementów betonowych. Zdaniem Sądu, rozbiórki takiego obiektu budowlanego nie można zaliczyć do zdarzeń powodujących nieodwracalne skutki. We wniosku skarżącego nie uzasadniono też, że realizacja zaskarżonej decyzji może być takim trudnym do odwrócenia skutkiem, przed którego wystąpieniem należy ochronić stronę skarżącą wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji. Wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji trudno też przyjąć, że strona skarżąca może ponieść szkodę na skutek wykonania zaskarżonego aktu, a co za tym idzie nie sposób ocenić, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Sąd przyjął, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano. Wobec tego Sąd ocenił, że wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji nie zawiera danych pozwalających uznać, że adresat decyzji na skutek wykonania tej decyzji poniesie znaczną szkodę. Nadto we wniosku trudno dopatrzeć się argumentów potwierdzających, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uchylenia zaskarżonej decyzji będzie niemożliwy. Zatem Sąd doszedł do przekonania, że pozbawione szerszego uzasadnienia ogólnikowe twierdzenie strony zawarte we wniosku nie może stanowić podstawy do udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania i jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.