II SA/Wr 814/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg /sprawozdawca/, Sędzia del. WSA Grażyna Staniszewska, Asesor WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J. H. na decyzję Starosty P. z dnia [...] r. Nr - w przedmiocie zarejestrowania pojazdu i wydania karty pojazdu p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło niedopuszczalność odwołania A. i J. H. od opłaty pobranej od skarżących w kwocie [...] zł przez Starostę Powiatowego za wydanie karty pojazdu. Organ odwoławczy stwierdził, iż przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm./ stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania obejmuje m. in. przypadki braku przedmiotu zaskarżenia. Odwołanie przysługuje od decyzji. Zatem jest ono niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi czynność techniczną. Problematykę wydawania kart pojazdu i związanych z tym opłat regulują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym /Dz. U. nr 98, poz. 602 ze zm./ oraz wydanych na podstawie delegacji ustawowej aktów wykonawczych. Zgodnie z art. 77 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego innego niż określony w ust. 1, wydaje, za opłatą właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei w myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu /Dz. U. nr 18, poz. 177/ za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący, z zastrzeżeniem ust. 2, pobiera opłatę w wysokości 500 zł. Natomiast ust. 2 § 1 rozporządzenia stanowi, że za wydanie karty pojazdu dla pojazdu niedopuszczonego do ruchu lub dopuszczonego do ruchu czasowo albo warunkowo w państwie pochodzenia organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 1000 zł. Z zacytowanych przepisów wynika, więc obowiązek uzyskania - przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - karty pojazdu oraz poniesienia związanej z tym faktem opłaty. Posłużenie się przez prawodawcę zwrotami takimi jak "wydaje" kartę pojazdu, czy "pobiera" opłatę prowadzi do wniosku, że obowiązki te wynikają wprost z przepisów prawa. Nie ma więc podstawy prawnej do rozstrzygania o nich w drodze decyzji administracyjnej, zaś ich realizacja następuje w trybie pozaprocesowym, w drodze czynności materialno-technicznej typu wykonawczego. Jak wynika z akt sprawy Starosta P. wydał J. H. kartę pojazdu nr [...]i pobrał z tego tytułu opłatę w wysokości [...] zł. Wysokość pobranej opłaty zakwestionowali A. i J. H. składając odwołanie z dnia [...]r. W świetle powyższych wywodów odwołanie to jest jednak niedopuszczalne, bowiem wydanie karty pojazdu i pobranie z tego tytułu opłaty nie jest dokonywane w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności materialno-technicznej. Skład orzekający Kolegium wskazuje przy tym, że adresaci obowiązków wynikających wprost z przepisów prawa nie są pozbawieni możliwości ochrony swoich praw. W sytuacjach wątpliwych, zarówno co do samego uiszczenia obowiązku opłaty, jak i co do jej wysokości, może dojść do wyrażenia w tym przedmiocie stanowiska przez organ administracji pobierający stosowną opłatę - na wniosek zainteresowanego podmiotu. Stanowisko to jako akt lub czynność dotycząca stwierdzenia obowiązku wynikającego wprost z przepisów prawa, będzie podlegać kontroli sądowej na podstawie i w trybie przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./. Mając na względzie wskazane okoliczności faktyczne i prawne postanowiono jak w osnowie. W piśmie z dnia [...]r. J. H. wniósł skargę "na decyzję wydziału komunikacji w P. w sprawie pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie [...] zł." Podniósł, iż nie zgadza się z decyzją tego wydziału ponieważ według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002r. za wydanie karty pojazdu pobierana będzie kwota 500 zł. Samochód został sprowadzony z Francji, dokumenty spełniały wszystkie warunki z tej ustawy. Samochód został sprowadzony na oryginalnych tablicach rejestracyjnych, dowodzie rejestracyjnym, ubezpieczeniu pojazdu. Był dopuszczony do ruchu i sprawny technicznie. Bez żadnych zastrzeżeń w państwie pochodzenia. Wydział komunikacji stwierdził, że nie jest odpowiednim organem do rozstrzygnięcia tej sprawy. Ponieważ wydanie karty pojazdu i pobranie z tego tytułu opłaty nie jest dokonywane w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności materialno-technicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest dopuszczalna. Wyraźnie bowiem jest ona skierowana przeciw opłacie towarzyszącej rozstrzygnięciu administracyjnemu. Pobranie tej opłaty natomiast nie stanowi jego części, jest czynnością materialnotechniczną. Czynności te zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ również podlegają kontroli sądowej jednakże stosownie do art. 52 § 3 tej ustawy jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie stanowi, według tego przepisu, warunek dopuszczalności skargi. Niespełnienie tego wymogu powoduje, że skarga nie jest dopuszczalna, a skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy. Wezwanie o jakim mowa, należało wnieść do Starosty P.. Jednakże akta sprawy wskazują, iż decyzję z dnia [...]r. J. H. otrzymał tego samego dnia. Odwołanie od niej wniósł do Starostwa Powiatowego w P. w dniu [...]r. Postanowienie, o jakim mowa na wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało natomiast w dniu [...]r. W aktach sprawy znajduje się pismo A. H. i J. H. z dnia [...]r. do Starostwa Powiatowego w P., przy którym przesłano tłumaczenia dokumentów francuskich. Jednocześnie proszą oni o ponowne rozpatrzenie sprawy i konkretną odpowiedź pisemną "na jakiej podstawie zostali obciążeni kwotą [...] zł, a nie 500 zł jak wynikało to z dziennika ustaw." Gdyby więc pismo to traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wówczas przyjąć by należało, że zostało ono wniesione po upływie terminu, o jakim mowa w art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie mogło być skuteczne. Konsekwencją tego jest również niedopuszczalność skargi i jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. W świetle tego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie przepisów cytowanego Prawa.