II SA/Wr 814/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2025 r. sprawy ze skargi P. SA z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 20 sierpnia 2024 r., nr SKO.PW/41/8/24 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji stwierdzającej przejście do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z 20.08.2024 r. (nr SKO.PW/41/8/24) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (zwane dalej: "SKO" lub "organem II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania P. SA z/s w W. (dalej: P. SA), uchyliło decyzję Starosty B. z 14.06.2024r. (nr 110/2024) o umorzeniu wznowieniowego postępowania w sprawie stwierdzenia przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów, stanowiących działkę ewidencyjna nr [...] w obrębie G., pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi cieku S., zakończonego decyzja z 09.05.2022 r. (nr ROŚ. 6332.1.2022) jako bezprzedmiotowe (pkt 1) i odmówiło uchylenia opisanej decyzji Starosty B. z 09.05.2022r. (pkt 2). Decyzja SKO, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 12.01.2009 r. (nr GN.V.BB.U.7720-101-1/08), wydaną m.in. na podstawie art. 200 z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., poz. 261, poz. 2603 ze zm.), Wojewoda Dolnośląski stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 05.12.1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe P.(1) z siedzibą w W. prawa użytkowania wieczystego na okres 99 lat gruntów zabudowanych, stanowiących własność Skarbu Państwa, położonych w G. m.in. w granicach działki nr [...], obręb G. oraz prawa własności urządzeń znajdujących się na wymienionej działce. Decyzją z 01.02.2022 r. (nr DOK 1.883.107.2021.KST) Minister Infrastruktury rozgraniczył grunty, które były pokryte wodami cieku naturalnego S. przed wykonaniem urządzenia wodnego, od pozostałych gruntów na działce nr [...], obręb G. Z projektu rozgraniczenia wynika, że w wyniku rozgraniczenia powstały trzy działki : nr [...] o powierzchni [...] ha, o użytku Tk; nr [...] o powierzchni [...] ha o użytku Wp i nr [...] o powierzchni [...] ha, o użytku Tk. Decyzją z 09.05.2022 r. (nr 74/2022), wydaną na podstawie art. 218 ustawy z 20.07.2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2233), Starosta B. stwierdził przejście do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów, stanowiących działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie G., gmina G., pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi cieku S. Powyższa decyzja została doręczona jako stronie postępowania - tylko Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej we Wrocławiu i stała się ostateczna z dniem 07.06.2022 r. Decyzją z 12.10.2022 r. (nr 53/2022) Wojewoda Dolnośląski potwierdził reprezentację Skarbu Państwa oraz wykonywanie praw właścicielskich Skarbu Państwa przez Państwowe Gospodarstwo Wody Polskie dla stanowiących własność Skarbu Państwa powierzchniowych wód płynących oraz gruntów pokrytych tymi wodami, w granicach działek ewidencyjnych leżących w gminie G., a które zostały wskazane w tej decyzji. Pismem z 15.09.2023 r. P. SA złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty B. z 09.05.2022 r. Jako podstawę żądania P. SA powołała przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Uzasadniając wniosek spółka podała, że Wojewoda decyzją z 12.10.2022 r. potwierdził reprezentację Skarbu Państwa oraz wykonywanie praw właścicielskich Skarbu Państwa przez Państwowe Gospodarstwo Wody Polskie dla stanowiących własność Skarbu Państwa powierzchniowych wód płynących oraz gruntów pokrytych tymi wodami, w granicach działek ewidencyjnych leżących w gminie G. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że została wydana również decyzja Starosty B. z 09.05.2022 r. stwierdzająca przejście do zasobów Skarbu Państwa gruntów wymienionych w decyzji Wojewody pokrytych wodami płynącymi cieku S. Dalej wyjaśniono, że P. SA dowiedziała się o wydaniu opisanej decyzji Wojewody (a jednocześnie z uzasadnienie tej decyzji również o wydaniu decyzji Starosty) w dniu 16.08.2023 r., kiedy Sąd Rejonowy w B. V Wydział Ksiąg Wieczystych wraz z zawiadomieniem o odłączeniu części lub całości nieruchomości gruntowej i przyłączeniu jej do istniejącej księgi wieczystej, przesłał również decyzję Wojewody. Wobec powyższego jednomiesięczny termin na złożenie podania o wznowienie postępowania został zachowany. Odnosząc się do kwestii podstawy prawnej wzięcia udziału w postępowaniu, autor wniosku wskazał, że P. SA z dniem 05.12.1990 r. stała się użytkownikiem wieczystym przedmiotowych nieruchomości, co zostało potwierdzone decyzją Wojewody Dolnośląskiego z 12.01.2009 r. Zatem Spółka jako użytkownik wieczysty, winna zostać zawiadomiona przez organ o toczącym się postępowaniu i winna mieć możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu w charakterze strony i tym samym składania wniosków i oświadczeń oraz działania w swym interesie. Po uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień od P. SA (pismo z 04.10.2023 r.), postanowieniem z 16.10.2023 r. Starosta B. wznowił postępowanie zakończone decyzją tego organu z 09.05.2022 r. Następnie decyzją z 02.01. 2024 r. (nr 1/2024) Starosta odmówił uchylenia decyzji z 09.05.2022 r., wskazując w uzasadnieniu, że stroną postępowania prowadzonego na podstawie art. 218 ust. 2 u.p.w. o wydanie decyzji stwierdzającej przejście do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów, stanowiących działkę ewidencyjną nr [...], pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi cieku S. był wnioskodawca czyli Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. Natomiast P. SA nie posiadała interesu prawnego w uczestniczeniu w tym postępowaniu. Mając powyższe na względzie organ ocenił brak zaistnienia w sprawie podstawy wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Organ I instancji podał również, że P. SA była stroną postępowania przed Ministrem Infrastruktury w postępowaniu w sprawie rozgraniczenia gruntów, które były pokryte wodami cieku naturalnego S. przed wykonaniem urządzenia wodnego, od pozostałych gruntów, które dotyczyło interesu prawnego skarżącej – zakończonego decyzją z 01.02.2022 r. Na skutek odwołania złożonego przez P. SA, SKO w Jeleniej Górze - decyzją z 14.03.2024 r. (nr SKO. PW/41/4/24), uchyliło decyzję Starosty z 02.01.2024 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wytykając w uzasadnieniu, że skoro wieczystym użytkownikiem działki nr [...] jest P. SA, to postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów, stanowiących tę działkę ewidencyjną, pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi cieku S. i zakończonego decyzją Starosty z 09.05.2022 r., dotyczy interesu prawnego tej osoby prawnej. Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta – przywołaną na wstępie decyzją z 14.06.2024 r. (nr 110/2024), wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., orzekł o umorzeniu wznowionego postępowania w sprawie stwierdzenia przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów, stanowiących działkę ewidencyjną nr [...], pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi cieku S., zakończonego decyzją tego organu z 09.05.2022 r. jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że nie stwierdził występowania interesu prawnego P. SA w postępowaniu o stwierdzenie przejścia do zasobu wód. Przedmiotowa decyzja nie reguluje stanu prawnego, jedynie potwierdza przejście do zasobu, o którym mowa w ustawie Prawo wodne, które nastąpiło z mocy samej ustawy. Starosta stwierdził również, że zarówno z Księgi Wieczystej oraz z art. 218 u.p.w. nie wynika, aby decyzja Starosty była podstawą do jakichkolwiek wpisów obejmujących prawo użytkownika wieczystego do gruntu. Prawo użytkownika wieczystego do władania tą nieruchomością nie ma wpływu na postępowanie dotyczące stwierdzenia przejścia wód do zasobu, to się dzieje z mocy prawa. Brak interesu prawnego w rozstrzygnięciu zawartym w decyzji z 09.05.2022 r., które ani bezpośrednio ani pośrednio nie wpływa na prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, zdaniem Starosty, jest oczywiste i nie wymaga żadnych czynności procesowych, co przesądza o nieuwzględnieniu P. SA jako strony postępowania zakończonej wydaniem tej decyzji. W odwołaniu od tej decyzji P. SA zarzuciła Staroście naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 218 ust. 1 - 2 u.p.w. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a konkretnie nieuwzględnienie kwestii przysługującego odwołującej spółce prawa użytkowania wieczystego działki, b) art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie odwołująca nie posiada statusu strony postępowania, podczas gdy, jako użytkownik wieczysty, posiadała interes prawny w czynnym braniu udziału w postępowaniu w charakterze strony z uwagi na obawę utraty prawa rzeczowego. Ponadto autor odwołania zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: a) art. 105 § 1 w związku z art. 151 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że postępowanie jest bezprzedmiotowe wobec braku podstaw do uchylenia decyzji w sytuacji, gdy istniały podstawy do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., ponieważ odwołująca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości będącej przedmiotem decyzji Wojewody z 12.10.2022 r., co oznacza, że posiadała interes prawny w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, b) art. 145 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie podstawy wznowienia postępowania nie zaistniały, podczas gdy odwołująca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości będącej przedmiotem decyzji Wojewody z 12.10.2022 r., przez co posiada interes prawny, c) art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do wydania decyzji z pominięciem kwestii przysługującego odwołującej prawa użytkowania wieczystego działki, d) art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co doprowadziło do pominięcia kwestii przysługującego odwołującej prawa użytkowania wieczystego działki. W wyniku rozpatrzenia tego odwołania SKO wydało opisaną na wstępie decyzję z 20.08.2024 r. Po stwierdzeniu terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 09.05.2022 r. SKO stwierdziło, że spółka P. SA powinna zostać uznana przez Starostę za stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem przez ten organ decyzji z 09.05.2022 r. Pominięcie spółki w tym postępowaniu jako jego strony Kolegium uznało za naruszenie interes prawny do bycia stroną tego postępowania. Dlatego P. SA mogła skutecznie domagać się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 09.05.2022 r. Powyższe przesądziło, że Starosta odmawiając P. SA przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 09.05.2022 r. i umarzając następnie na tej podstawie wznowione postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe, zdaniem Kolegium, naruszył obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Przedstawiając materialnoprawne podstawy podjętego rozstrzygnięcia SKO przedstawiło regulację prawną dotyczącą zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Wskazało, że jeden z tych zasobów regulowany jest przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 21 tej ustawy, do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa. Wyłączenia z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa reguluje art. 21a u.g.n., zgodnie z którym w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 21, nie wchodzą: 1) grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi w rozumieniu przepisów u.p.w. oraz stanowiące własność Skarbu Państwa urządzenia wodne lub ich części oraz budowle i ich części, o których mowa w art. 216 ust. 5 u.p.w.; 2) grunty zabudowane urządzeniami wodnymi znajdujące się poza linią brzegu oraz urządzenia wodne lub ich części stanowiące własność Skarbu Państwa, wobec których prawa właścicielskie wykonują podmioty, o których mowa w art. 212 ust. 1 u.p.w., o której mowa w pkt 1. Dalej Kolegium wskazało, że drugi zasób nieruchomości Skarbu Państwa uregulowany jest w ustawie Prawo wodne. Zgodnie z art. 218 tej ustawy, zasób ten obejmuje (m.in.) grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa (ust. 1). Przejście do zasobu gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi, o których mowa w ust. 1, oraz ich wykreślenie z zasobu stwierdza, w drodze decyzji, na wniosek właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 212 ust. 1, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej (ust. 2). Do zasobu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (ust. 5). Wobec powyższego SKO wyjaśniło, że wedle art. 211 ust. 1 u.p.w., wody stanowią własność Skarbu Państwa, innych osób prawnych albo osób fizycznych. Natomiast w myśl art, 211 ust. 2 u.p.w., wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne, śródlądowe wody płynące oraz wody podziemne stanowią własność Skarbu Państwa. Z kolei na podstawie art. 216 ust. 1-3 u.p.w., grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi, wodami morza terytorialnego oraz morskimi wodami wewnętrznymi stanowią własność właściciela tych wód. Grunty te nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie, a gospodarowanie tymi gruntami wykonują odpowiednio podmioty, o których mowa w art. 212 ust. 1 u.p.w. Przepis art. 212 u.p.w. odnosi się do kwestii wykonywania praw właścicielskich w stosunku do wód Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 1, prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa wykonują: 1) Wody Polskie - w stosunku do śródlądowych wód płynących oraz wód podziemnych; 2) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - w stosunku do wód morza terytorialnego oraz morskich wód wewnętrznych. Przepis art. 212 ust. 2 u.p.w. stanowi, że Wody Polskie wykonują prawa właścicielskie w stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, znajdujących się w obrębie działki ewidencyjnej, która obejmuje także śródlądowe wody płynące będące własnością Skarbu Państwa. Ponadto, w myśl art. 258 ust. 1 u.p.w., Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawą właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do wód, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1, oraz do gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi. Zgodnie z ust. 3, Wody Polskie dokonują czynności prawnych w stosunku do wód, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1, oraz do gruntów pokrytych tymi wodami w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa. Na podstawie ust. 10, Wody Polskie mogą wystąpić z wnioskiem do właściwego wojewody o stwierdzenie wykonywania praw właścicielskich Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1,3,5, 7 i 8. Wojewoda stwierdza wykonywanie praw właścicielskich w drodze decyzji. Wedle ust. 13, wpis w księdze wieczystej oraz założenie księgi wieczystej są wolne od opłat. Z kolei ust. 11 stanowi, że wykonywanie praw właścicielskich Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, 3, 5, 7 i 8, nie narusza praw osób trzecich. Ponadto SKO stwierdziło, że całokształtu ram prawnych sprawy dopełnia regulacja zawarta w art. 528 u.p.w. Zgodnie z ust. 1 pkt 1, z dniem wejścia w życie ustawy Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa wód, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2-4 ustawy uchylanej w art. 573 (tj. ustawy Prawo wodne z 18.07.2001 r.) lub ich części oraz gruntów pokrytych tymi wodami, z wyłączeniem gruntów pokrytych wodami, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy uchylanej w art. 573 (tj. wód położonych w parkach narodowych). Także w tym wypadku ustawa przewiduje wydanie przez wojewodę decyzji potwierdzającej reprezentację Wód Polskich (ust. 6) oraz dokonanie na jej podstawie wpisu w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów i budynków. Również w tym wypadku ustawa stanowi, że wykonywanie praw właścicielskich, o których mowa w ust. 1, nie narusza praw osób trzecich (ust. 8). W świetle przytoczonych przepisów, zdaniem SKO, ustawa Prawo wodne przesądza, że śródlądowe wody płynące (w tym wody w ciekach naturalnych – vide: art. 22 pkt 1 u.p.w.) oraz grunty nimi pokryte stanowią własność Skarbu Państwa i jako takie, są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa, uregulowanym w tej ustawie (art. 218 ust. 1). Zgodnie z art. 218 ust. 2 u.p.w., który to przepis stanowi bezpośrednią podstawę prawną objętej wnioskiem o wznowienie decyzji Starosty z 09.05.2022 r., przejście do zasobu gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi, o których mowa w ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji, na wniosek właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 212 ust. 1, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Kategoryczne brzmienie przywołanego przepisu wskazuje zdaniem Kolegium, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter decyzji związanej, zaś przesłanką jej wydania jest stwierdzenie, że nieruchomość, której dotyczy wniosek, stanowi grunt pokryty śródlądowymi wodami płynącymi będący własnością Skarbu Państwa. Kolegium podkreśliło ponadto, że w przeciwieństwie do przepisu art. 21 u.g.n., przepis art. 218 ust. 1 u.p.w. ani też żaden inny przepis tej ustawy, nie przewidział wyłączenia nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste z regulowanego ustawą Prawo wodne zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Również przepisy ustawy dotyczące reprezentacji Skarbu Państwa i wykonywania praw właścicielskich przez Wody Polskie (art. 258, art. 528 ustawy) nie wyłączyły z zakresu podlegających im wód nieruchomości (gruntów) oddanych w użytkowanie wieczyste. Należy zatem uznać, że okoliczność, iż nieruchomość - grunt pokryty śródlądowymi wodami płynącymi, stanowiący własność Skarbu Państwa - został ewentualnie oddany w użytkowanie wieczyste, pozostaje bez wpływu na wydanie decyzji, o której mowa w art. 218 ust. 2 u.p.w. Ponadto SKO wskazało, że rozstrzygnięcie wydawane na podstawie art. 218 ust. 1 i 2 u.p.w. stanowi decyzję deklaratoryjną, nie prowadzącą do zmiany stosunków własnościowych (grunty były i są własnością Skarbu Państwa), ale prowadzącą do zmiany reżimu prawnego, jakiemu podlega dany zasób nieruchomości Skarbu Państwa (tak też WSA w Lublinie w wyroku z 10.12.2020 r. sygn. akt II SA/Lu 435/20). W świetle przedstawionej regulacji prawnej SKO uznało, że przeniesienie gruntów do zasobu Skarbu Państwa normowanego przepisami ustawy Prawo wodne nie powoduje zmiany właściciela tego gruntu. Grunt stanowił dotychczas własność Skarbu Państwa i nadal będzie stanowił własność Skarbu Państwa. Odnosząc się do obaw P. SA dotyczących ewentualnego naruszenia jej uprawnień wynikających z prawa użytkowania wieczystego, Kolegium wskazało, iż wydawana decyzja nie wpływa na prawo rzeczowe przysługujące spółce. Ponadto wskazało, że użytkownikowi wieczystemu przysługuje ochrona przewidziana w Kodeksie cywilnym, także przeciwko właścicielowi nieruchomości. Kwestie zatem dotyczące ewentualnych roszczeń P. SA. powstałych w związku z przekazaniem gruntu do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa regulowanego przepisami ustawy Prawo wodne mogą być przedmiotem odrębnego postępowania. Odnosząc się do kwestii wykonywania przez Wody Polskie uprawnień właścicielskich, w związku z istnieniem na tych gruntach prawa użytkowania wieczystego przysługującego P. SA, Kolegium stwierdziło, że przepisy art. 258 ust. 11 i art. 528 ust. 8 u.p.w. respektują prawa osób trzecich w ramach wykonywania praw właścicielskich przez Wody Polskie. Ponadto Kolegium powołało się na przepisy art. 258 ust. 10 oraz art. 528 ust. 6 i ust. 9 u.p.w., wedle których, kwestia potwierdzenia wykonywania praw właścicielskich oraz reprezentacji Skarbu Państwa przez Wody Polskie jest przedmiotem kolejnej decyzji, wydawanej przez właściwego wojewodę. Tym samym, wykonywanie praw właścicielskich do nieruchomości przez Wody Polskie nie leży bezpośrednio w sferze wykonania, a zatem i wykonalności decyzji wydawanych na podstawie art. 218 u.p.w. (w rozumieniu art. 156 k.p.a.). W skardze na opisaną decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wniesionej pismem z 03.10.2024 r., P. SA zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a). art 218 ust. 1-2 u.p.w., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a konkretnie nieuwzględnienie kwestii przysługującego skarżącej prawa użytkowania wieczystego działki, co w konsekwencji przyczyniło się do stwierdzenia przez organ przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów, stanowiących działkę nr [...], pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi cieku S.; b) art. 211 ust. 4 w zw. z art. 216 ust. 2 u.p.w., poprzez jego nieuwzględnienie w wydanej decyzji w ten sposób, że pozostaje on w sprzeczności z decyzją Wojewody z 12.01.2009 r. Ponadto sformułowano w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, a to: a) art. 146 § 2 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odmawiająca stwierdzenia przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów, stanowiących działkę ewidencyjną nr [...], pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi cieku S.; b). art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do wydania decyzji z pominięciem kwestii przysługującego skarżącej prawa użytkowania wieczystego tej działki, c). art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co doprowadziło do pominięcia kwestii przysługującego skarżącej prawa użytkowania wieczystego oraz ) związanymi z tym uprawnieniami. Na podstawie tych zarzutów pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. w zakresie pkt 2 i zobowiązanie SKO do wydania decyzji odmownej w zakresie przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów, stanowiących działkę ewidencyjną nr [...], pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi cieku S. Z ostrożności procesowej, w razie niemożności wydania takiego orzeczenia, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części pkt 2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie P. SA decyzja Kolegium w zaskarżonej części jest wadliwa, ponieważ Starosta B., wydając decyzję z 09.05.2022 r., naruszył art. 218 ust 1 i ust. 2 u.p.w. oraz art. 7 i art. 80 k.p.a., czego na etapie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego nie dostrzegło SKO. Ponadto doszło do naruszenia art. 211 ust. 4 w zw. z art. 216 ust. 2 u.p.w. poprzez jego nieuwzględnienie w wydanej decyzji w ten sposób, że pozostaje on w sprzeczności z wydaną decyzją Wojewody z 12.01.2009 r. Autor skargi podkreślił, że P. SA przysługuje prawo użytkowania wieczystego na działce nr [...], które zostało ustalone na podstawie decyzji Wojewody z 12.01.2009 r., a prawo to zostało wpisane w księdze wieczystej. Z tego względu zaskarżona decyzja jest niewłaściwa. SKO w tej decyzji jedynie nadmieniło, że skoro przepisy Prawa wodnego nie wyłączają z przejścia do tego zasobu gruntów będących w użytkowaniu wieczystym, to okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w użytkowaniu wieczystym P. SA, nie ma wpływu na sposób rozpatrzenia sprawy. Zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił przedstawionej tezy i nie odniósł się do kwestii ograniczeń, jakie poniesie spółka w związku z decyzją Starosty. Powołując się na uregulowanie w Prawie wodnym zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, stanowiących grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa, autor skargi wskazał, że zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...], działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym P. SA. Wojewoda decyzją z 12.01.2009 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 05.12.1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe P.(1) z siedzibą w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa, jak również prawa własności urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Skarżąca ustaliła na podstawie zawiadomienia z Sądu Rejonowego w B., że podstawą zmian w księdze wieczystej numer [...], polegającej na wykreśleniu z niej tej działki i ujawnieniu jej w księdze wieczystej numer [...] jest decyzja Wojewody numer 53/2022 z 12.10.2022 r. Wobec powyższego podkreślono, że decyzja administracyjna (z wyjątkiem decyzji wywłaszczeniowej) nie może zmienić układów właścicielskich nieruchomości. Zatem wydanie decyzji deklaratoryjnej, stwierdzającej przejście gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, wymaga uregulowania stanu prawnego nieruchomości, ujawnionego w księdze wieczystej (jako właściciel nieruchomości w księdze wieczystej powinien być wpisany wyłącznie Skarb Państwa). Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej powinien więc wykazać, że P. SA jest błędnie wpisana w księdze wieczystej jako użytkownik wieczysty i w konsekwencji uregulować stan prawny w taki sposób, że jako właściciel w księdze wieczystej wpisany byłby tylko Skarb Państwa. W przypadku nieudowodnienia powyższego, wydanie decyzji przez Starostę B. poprzez przejście do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa spornej nieruchomości jest niewłaściwe. Skarżący zauważył przy tym, że zgodnie z art. 3 ustawy z 06.07.1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r., poz. 2204 ze zm.), domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym, prawo wykreślone zaś nie istnieje. Wyrażona w tym przepisie zasada jawności materialnej ksiąg wieczystych, jest konsekwencją zasady jawności formalnej oraz jest jedną z podstawowych, obok zasady rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, zasad prawa wieczystoksięgowego. Jednakże, wymienione domniemania są domniemaniami wzruszalnymi, a więc mogą być obalone dowodem przeciwnym. Dowód taki można przeprowadzić w procesie o uzgodnienie stanu ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Domniemanie zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym oznacza, że osoba wpisana w księdze wieczystej nie musi wykazywać prawdziwości wpisu, obowiązek ten obciąża stronę przeciwną, która ma interes prawny w wykazaniu niezgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Ponadto skarżąca spółka zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 211 ust. 4 u.p.w., śródlądowe wody płynące będące wodami publicznymi nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 216 ust. 2 u.p.w. grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi, wodami morza terytorialnego oraz morskimi wodami wewnętrznymi nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie. W sytuacji więc, gdy z przysługującego P. SA prawa użytkowania wieczystego wynika, że może ona korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób, a także może swobodnie rozporządzać prawem, czyli m.in. sprzedać taki grunt, to wskazane wyżej przepisy, które wyłączają z obrotu grunty pokryte śródlądowymi wodami, w ocenie autora skargi, stoją w sprzeczności z uprawnieniami spółki, a także z rzeczywistym stanem prawnym wynikającym z ksiąg wieczystych. Skarżąca spółka wobec tego nie zgodziła się z twierdzeniem organ II instancji, że sporna decyzja, stwierdzająca przejście do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa nieruchomości gruntowej pokrytej śródlądowymi wodami płynącymi, nie ma związku z uprawnieniami P. SA. W sposób bezpośredni decyzja ta wpływa na jej uprawnienia. Brak możliwości swobodnego dysponowania gruntem, a także zbycia stoi w sprzeczności z jego istotą i de facto staje się prawem pustym. Nie sposób więc uznać, aby wydana decyzja nie miała wpływu na jej uprawnienia. Zdaniem spółki, wydanie decyzji z 09.05.2022 r. winno zostać poprzedzone obaleniem domniemania zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym oraz stwierdzeniem nieważności decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 05.12.1990 r. przez P. S.A. prawa użytkowania wieczystego gruntu, gdyż zaskarżona decyzja stoi w sprzeczności z tym prawem. W przeciwnym wypadku, przysługujące P. SA prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, powoduje, że zaskarżona decyzja narusza zarówno przepisy postępowania, tj. art. 7 oraz art. 80 k.p.a., jak i przepisy prawa materialnego, tj. art. 218 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 211 ust. 4 w z w. z art. 216 ust. 2 u.p.w. W odpowiedzi na skargę SKO w Jeleniej Górze wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi kryteriami należało uznać, że odpowiada ona prawu. Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma zastosowanie w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi, a więc gdy nie ma już możliwości zaskarżenia ich w trybie zwyczajnym. Tryb wznowienia reguluje art. 148 k.p.a., który stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Z cytowanych przepisów wynikają trzy przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby mogło dojść do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Po pierwsze, musi zostać dochowany termin (miesięczny) od dnia, w którym powzięto wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Drugą przesłanką jest powołanie przynajmniej jednej okoliczności spośród wymienionych w art. 145-145b k.p.a. I wreszcie przesłanka trzecia – wniosek musi pochodzić od strony postępowania. Łączne spełnienie tych przesłanek prowadzi do wznowienia postępowania, a w jego następstwie do merytorycznego rozpoznania wniosku. Na tym etapie postępowania wznowieniowego dopuszczalności uchylenia decyzji została ograniczona dwiema przesłankami. Przesłankę pierwszą stanowi termin (art. 146 § 1 k.p.a.), zaś przesłankę drugą wprowadza art. 146 § 2 k.p.a., stanowiący, że: "Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłączenie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowe". Jak zauważa się w piśmiennictwie przedmiotu, przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a. zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia wad treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym przypadku nie uchyla się zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wskazać, jakiego naruszenia przepisów proceduralnych dopuścił się organ administracji publicznej w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia (tak m.in. R. Stankiewicz (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2018, s. 1141-1142). Opisana sytuacja procesowa wystąpiła w niniejszej sprawie. SKO w Jeleniej Górze wykazało w zaskarżonej obecnie decyzji, że nawet gdyby uchyliło decyzję Starosty B. z 09.05.2022 r. z powodu pozbawienia udziału P. SA w postępowaniu zakończonym tą decyzją i tym samym naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym. Takie stanowisko Kolegium zasługuje na pełną aprobatę ze strony Sądu. Wbrew zarzutom skargi, wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego, przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innego rozstrzygnięcia niż zawartego w decyzji z 09.05.2022 r. Ponowne rozpoznanie merytoryczne przez Kolegium sprawy dotyczącej stwierdzenia przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów, stanowiących działkę nr [...], pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi cieku S., wskazuje, że decyzja Starosty B. z 09.05.2022 r. jest zgodna z prawem materialnym. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie stanowisko SKO w Jeleniej Górze, trafnie wsparte poglądem przyjętym w wyroku WSA w Lublinie z 10.12.2020 r., sygn. akt II SA/Lu 435/20. Takie stanowisko orzecznicze jest jednolicie wyrażane w innych wyrokach tut. Sądu (zob. wyroki z: 06.05.2025 r., sygn. akt II SA/Wr 69/25, 23.07.2024r., sygn. akt II SA/Wr 236/24, 09.07.2024 r., sygn. akt II SA/Wr 123/24, 04.07.2024 r., sygn. akt II SA/Wr 179/24, 23.04.2024 r., sygn. akt II SA/Wr 47/24, 28.03.2024 r., sygn. akt II SA/Wr 89/24 i 10.10.2023 r., sygn. akt II SA/Wr 320/23). Relewantna dla niniejszej sprawy ustawa Prawo wodne weszła w życie z dniem 01.01.2018 r., wprowadzając nowy stan prawny w zakresie dotyczącym gospodarowania wodami (art. 1) i spraw własności wód oraz gruntów pokrytych wodami, a także zasad gospodarowania tymi składnikami jako mieniem Skarbu Państwa (art. 2). Odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy Prawo wodne wskazać trzeba, że intencją ustawodawcy było ujednolicenie zasad gospodarowania nieruchomościami pod wodami płynącymi, urządzeniami wodnymi, ich częściami, stanowiącymi własność Skarbu Państwa. Zgodzić się przy tym należy ze stroną skarżącą, że to Skarb Państwa nadal jest właścicielem działki nr [...]. Zgodnie z art. 218 ust. 1 u.p.w., grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa. Przy czym wskazać trzeba, że na mocy art. 528 ust. 1 pkt 1 u.p.w., z dniem wejścia w życie tej ustawy to Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa wód, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2-4 ustawy uchylanej w art. 573, lub ich części oraz gruntów pokrytych tymi wodami, z wyłączeniem gruntów pokrytych wodami, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy uchylanej w art. 573 (to jest ustawy z 18.07.2001r. – Prawo wodne). Podstawą materialnoprawną wydania rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 zaskarżonej decyzji jest art. 218 ust. 2 u.p.w. Przepis ten przewiduje, że przejście do zasobu gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi, o których mowa w powołanym wyżej art. 218 ust. 1, oraz ich wykreślenie z zasobu stwierdza, w drodze decyzji, na wniosek właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 212 ust. 1, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Brzmienie tej regulacji wskazuje, że organ administracyjny jedynie "stwierdza" stan unormowany w art. 218 ust. 1 u.p.w. Zatem, jak wskazało to słusznie SKO, decyzja w niniejszej sprawie miała charakter deklaratoryjny, to jest wyłącznie potwierdzający stan prawny, który został już wprowadzony ustawą z 20.07.2017 r. Z mocy prawa grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi stanowią własność Skarbu Państwa, a decyzja Ministra Infrastruktury z 01.02.2022 r. rozgraniczająca grunty, które były pokryte wodami cieku naturalnego S. (ustalająca linię brzegu) jest dowodem potwierdzającym, że grunty są pokryte śródlądowymi wodami płynącymi. W takim stanie prawnym Starosta B. został przez ustawodawcę zobligowany do stwierdzenia przejścia do omawianego zasobu spornej działki w ramach realizacji zadań z zakresu administracji rządowej. Wydanie decyzji przez Starostę B. zostało – zgodnie z wymogami powołanego przepisu – poprzedzone stosownym wnioskiem właściwego podmiotu, określonego w art. 212 ust. 1 u.p.w., to jest przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. Nie wymagane było w takiej sytuacji wcześniejsze obalenie domniemania zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z 12.01.2009 r. Zaskarżona decyzja, jako decyzja mająca charakter deklaratoryjny, jedynie potwierdza przejście gruntu stanowiącego działkę nr [...], jako stanowiącego niezmiennie własność Skarbu Państwa, do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 218 ust. 1 u.p.w. W kwestii prawa własności zaskarżona decyzja niczego nie zmienia, w tym w zakresie ograniczeń w zbywaniu przez użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych pokrytych wodami płynącymi. Wobec tego zaskarżona decyzja Kolegium (pkt 2), wydana został zgodnie z art. 218 ust. 1 i ust. 2 u.p.w., których naruszenie strona podniosła w skardze. SKO nie miało jakichkolwiek podstaw do wydania decyzji odmownej w zakresie przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów, stanowiących działkę nr [...], pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi cieku S. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, zdaniem Sądu, strona skarżąca błędnie odczytuje skutki decyzji wydanej na podstawie art. 218 ust. 2 u.p.w. Przede wszystkim zauważyć należy, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego z 12.01.2009 r., stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem 05.12.1990 r. przez P. SA prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych, stanowiących własność Skarbu Państwa, położnych w G. m.in. w granicach działki nr [...], miała dokładnie taki sam deklaratoryjny charakter, co decyzja będąca przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Konieczne jest też zwrócenie uwagi na treść prawa użytkowania wieczystego, która została określona w art. 233 k.c. Zgodnie z przepisem, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Na mocy art. 216 ust. 1 i 2 u.p.w. Skarb Państwa jest właścicielem m.in. przedmiotowej działki, a gospodarowanie na tych gruntach wykonują Wody Polskie, które również na podstawie art. 264 ust. 1 i 9 u.p.w. są uprawnione do rozporządzania przedmiotowymi gruntami przez ustanawianie na nich ograniczonych praw rzeczowych. Niemniej jednak wykonywanie tych uprawnień właścicielskich musi mieścić się w granicach prawa. Granice te w przypadku strony skarżącej zostały zakreślone przysługującym jej prawem użytkowania wieczystego. Stwierdzenie przejścia do omawianego zasobu gruntów Skarbu Państwa działki nr [...] pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na to prawo, które nadto jest ujawnione w dziale II prowadzonej dla tej działki księdze wieczystej. Co za tym idzie, decyzja stwierdzająca unormowanie kwestii własnościowych według nowego stanu prawnego, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w żaden sposób nie koliduje z decyzją Wojewody z 12.01.2009 r. Jak wskazał w tym względzie NSA w wyroku z 11.03.2025 r. (sygn. akt III OSK 1908/23), norma z art. 218 ust. 1 u.p.w. stanowi wyłącznie sprecyzowanie uprawnień Wód Polskich wynikających z reprezentowania Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości, w kontekście właśnie uprawnień właścicielskich określonych przez art. 140 k.c. Zarówno wykonywanie uprawnień właścicielskich przez Skarb Państwa, jak i wykonywanie tych uprawnień przez Wody Polskie w ramach kompetencji przyznanych przez art. 218 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9 u.p.w., musi odbywać się z poszanowaniem prawa rzeczowego ograniczonego jakim jest prawo użytkowania wieczystego. W szczególności Wodom Polskim nie będzie przysługiwać roszczenie windykacyjne z art. 222 § 1 k.c., ponieważ P. SA przysługuje skuteczne względem właściciela nieruchomości uprawnienie do władania rzeczą określone granicami prawa użytkowania wieczystego. Ponadto nie w postępowaniu zakończonym decyzją wydaną na podstawie art. 218 u.p.w. ustala się jaki jest rzeczywisty stan prawny wynikający z ksiąg wieczystych. Tego rodzaju uprawnienie przysługuje wyłącznie sądowi powszechnemu. Mając wszystko to na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze, uznając jednocześnie, że decyzja SKO w Jeleniej Górze w zaskarżonej części odpowiada prawu. Tym samym zarzuty naruszenia art. 218 ust. 1-2 oraz art. 211 ust. 4 w związku z art. 216 ust. 2 u.p.w., a także art. 7, art. 80 oraz art. 146 § 2 k.p.a. należało ocenić jako całkowicie chybione. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił, o czym orzekł w sentencji wyroku.