II SA/Wr 815/01

Sygn. akt 3 II SA/Wr 815/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia NSA - Krystyna Anna Stec Sędzia WSA - Jerzy Strzebińczyk Protokolant - Iwona Procajło po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odstąpienia od rozpatrzenia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. sygn. akt 3 II SA/Wr 815/2001 2 Uzasadnienie Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, działając w oparciu o przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) i art. 134 K.p.a., a także § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 stycznia 200Ir. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stopniu niepełnosprawności oraz wydawania opinii (Dz.U. Nr 7, poz. 60) odstąpił od rozpatrzenia odwołania wniesionego po upływie przepisanego terminu. W uzasadnieniu tego postanowienia podniesiono, że orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Niepełnosprawności w Dz. skarżąca odebrała osobiście w dniu 5 stycznia 2001 r. W orzeczeniu tym zawarte było pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Odwołanie wpłynęło w dniu 6 marca 2001 r. Wraz z odwołaniem strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jako powód przekroczenia terminu wskazała konieczność wyjaśnienia w ZUS zapisów zamieszczonych w doręczonym jej orzeczeniu. Podkreśliła także trudności w wychowaniu syna wynikające z przeżyć po śmierci ojca. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uznania, iż dwumiesięczne opóźnienie zostało spowodowane okolicznościami, których strona nie mogła uniknąć, nawet przy dołożeniu należytej staranności. W skardze na to postanowienie skarżąca domagała się przywrócenia jej prawa do zasiłku rodzinnego. Podniosła, że nie miała świadomości, iż lekki stopień niepełnosprawności syna nie daje jej prawa do tego zasiłku. Wiedzę o tym powzięła dopiero w momencie wypłaty świadczenia emerytalnego i wyjaśnieniu tych kwestii w ZUS. Z tą datą wniosła więc dopiero odwołanie. Pozbawienie jej prawa do zasiłku rodzinnego uznała za krzywdzące, z uwagi na okoliczności w jakich jej syn uległ wypadkowi a także z uwagi na jego obecne potrzeby. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w sygn. akt 3 II SA/Wr 815/2001 3 art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem badając zaskarżony akt sąd bada jego zgodność z prawem. Jest on zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Skarga w niniejszej sprawie jest uzasadniona, choć z innych przyczyn niż to wywodziła skarżąca. W sprawie pozostaje poza sporem, że wnosząc odwołanie od decyzji organu I instancji, skarżąca wniosła jednocześnie o przywrócenie jej terminu do wniesienia odwołania. Przesłankę wydanego w trybie art. 134 kpa postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania stanowi ustalenie nie tylko faktu złożenia odwołania po upływie okresu 14 dni od daty doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi decyzji administracyjnej, ale również ustalenie faktu braku prośby o przywrócenie uchybionego terminu bądź wydania postanowienia odmawiającego przywrócenia tego terminu. Oznacza to, że w razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz prośby o jego przywrócenie, postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wydać może dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu wniesionej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. Ewentualne postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, a zatem wydanie takiego postanowienia przed rozpatrzeniem prośby strony byłoby niezgodne z prawem. W sprawie pozostaje poza sporem, iż skarżąca wnosząc odwołanie złożyła jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia. Organ odwoławczy orzekł o odstąpieniu od rozpatrzenia odwołania jako wniesionego po upływie przepisanego terminu. Do złożonego wniosku o przywrócenie terminu odniósł się jedynie w uzasadnieniu tego postanowienia, uznając go za nieuzasadniony. Taka forma rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu jest niedopuszczalna, co skutkowało po myśli art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) uchyleniem zaskarżonego postanowienia.