II SA/Wr 815/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, Sędzia WSA - Alicja Palus (spr.), , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki ściany szczytowej wraz z ławą fundamentową garażu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...]. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stosując przepis art. 104 oraz art. 151 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił E. A. uchylenia własnej decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia [...]r. nakazującej – na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1409) – E. A. jako inwestorowi rozbiórkę ściany szczytowej z ławą fundamentową garażu wznoszonego w S. przy ul. S. na działce Nr 55/32. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wyjaśnił m.in., że E. A. pismem z dnia 9 lutego 2015r. (uzupełnionym pismem z dnia 23 lutego 2015r.) zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...]r. Nr [...], powyżej opisaną. Wnioskodawca jako podstawę prawną żądania weryfikacyjnego wskazał przepisy art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4 i pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego. W dniu [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. orzekł – postanowieniem Nr [...]- o wznowieniu postępowania. Następnie organ w uzasadnieniu wskazał, że w toku wznowionego postępowania (tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania) przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa była badana w celu ustalenia, czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Inaczej mówiąc, przedmiotem wznowionego postępowania w zakresie ustalenia czy przesłanka wznowienia w rzeczywistości wystąpiła było wyłącznie sprawdzenie braku zawinienia strony w nieuczestniczeniu w postępowaniu, także wpływ tej okoliczności na byt prawny ostatecznej decyzji. W dalszej części uzasadnienia organ orzekający podał, że decyzję nakazową Nr [...] z dnia [...]r. skutecznie doręczono E. A. w dniu 20 marca 2009 r. Potwierdza to dokument pocztowy (zwrotne potwierdzenie odbioru). W ocenie organu orzekającego nieuprawnione jest twierdzenie wnioskodawcy, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Nr [...]. Z tytułu okoliczności, o których mowa w art. 148 § 1 i 2 kpa, należy stwierdzić, iż podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z uchybieniem terminu. Stosownie do treści art. 148 § 2 kpa podanie o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 jest skuteczne, jeżeli zostało złożone w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Jak już wyżej wskazano decyzję Nr [...] skutecznie doręczono E. A. w dniu 20 marca 2009 r. Natomiast podanie o wznowienie datowane jest na dzień 9 lutego 2015 r. Nastąpił zatem znaczny upływ czasu, zdecydowanie przekraczający jeden miesiąc, na skuteczne żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Organ nadzoru budowlanego po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania, nie stwierdził także istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 kpa, uzasadniających uchylenie decyzji dotychczasowej. Wyjaśnił, że wnioskodawca w swoim podaniu nie wskazał dowodu lub popełnienia przestępstwa potwierdzonego orzeczeniem sądu lub innego organu. Nie wskazał też istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi nadzoru budowlanego. Należy zatem wniosek o wznowienie postępowania uznać za całkowicie chybiony, skoro żaden z wymienionych w podaniu o wznowienie zarzutów nie znalazł potwierdzenia. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez E. A., który wniósł odwołanie. Po jego rozpatrzeniu D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając podjęte orzeczenie organ odwoławczy przedstawił okoliczności faktyczne, a następnie przywołał przepis art. 145 § 1 kpa, wyjaśniając jednocześnie, że E. A. w swoim wniosku o przeprowadzenie nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego powołał się na treść pkt 1, pkt 2, pkt 4 i pkt 5 wskazanego powyżej przepisu. Stanowią one, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1), decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2); strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4); wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5). Następnie organ odwoławczy stwierdził – odnosząc się do przesłanki zawartej w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpa, że ani w treści wniosku z dnia 9 lutego 2015r. i precyzującym go w piśmie z dnia 23 lutego 2015r. ani też w odwołaniu od decyzji wydanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym E. A. nie wykazał, zaistnienia przesłanek określonych w powyższym przepisie. Nie wskazał jakie dowody brane pod uwagę w toku postępowania okazały się fałszywe i z czego wynikają podnoszone przez niego zarzuty. Nie wskazał również, na jakiej podstawie twierdzi, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. O przestępstwie można mówić, bowiem gdy decyzja jest wydana np. z użyciem przemocy, groźby karalnej czy z udzieleniem korzyści majątkowej (patrz komentarz do kpa, Jaśkowska M., Wróbel A. 2015). Dodatkowo organ odwoławczy podał, że jak wskazuje się w orzecznictwie administracyjnym - celem wznowionego postępowania prowadzonego z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 kpa jest wykazanie istnienia związku między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Uwzględniając szerokie pojęcie dowodu, wynikające wprost z art. 75 § 1 kpa, fałsz dowodu może polegać na oparciu rozstrzygnięcia na fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków czy też opiniach biegłych. Fałszywy jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana, przy czym, jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba, że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 kpa Dla przesłanki wznowieniowej zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 kpa koniecznym jest, aby na podstawie fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie których istnienie miało bezpośredni wpływ na określenie praw i obowiązków-osób będących podmiotem postępowania (np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 stycznia 2015r. sygn. akt III SA/Łd 871/14). Od warunku wskazanego powyżej (stwierdzenie fałszu przez sąd) kpa ustanawia dwa wyjątki. Pierwszy określony w art. 145 § 2 kpa obejmuje możliwość wznowienia postępowania jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jeżeli jest ono oczywiste a wznowienie jest konieczne do uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Drugi dotyczy sytuacji określonej w art. 145 § 3 kpa gdy postępowanie przed organem lub sądem nie może być wszczęte w związku z upływem czasu lub z innych przyczyn (immunitet, amnestia, przedawnienie ścigania). Organ orzekający wyjaśnił ponadto w uzasadnieniu, że stosownie do zarzutu wnioskodawcy przekroczenie przez niego linii rozgraniczenia w trakcie budowy garażu na działce Nr 55/43 jest skutkiem: ,,popełnienia przestępstwa przez kierownika budowy w trakcie budowy garaży na sąsiednich działkach o Nr 55/31 i 55/33 w 2001 r.", powołując się na załączony do wniosku pomiar sprawdzający pomiar garaży dokonany przez geodetę Z. L.. Zdaniem organu odwoławczego powyżej powołana okoliczność nie jest okolicznością , o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 kpa mającą wpływ na rozstrzygnięcie organu stopnia powiatowego. Przyjmując bowiem, że na działkach sąsiednich garaże zostały wybudowane z naruszeniem granicy działki, okoliczność ta (podnoszona na etapie postępowania prowadzonego przez PINB) była przedmiotem rozważania przez organ i jakkolwiek może wiązać się z postępowaniem dotyczącym garażu położonego na działce Nr 55/32 nie stanowi przesłanki o której mowa powyżej (art. 145 § 1 pkt 1 kpa). Jest to okoliczność związana z postępowaniem, niemniej jednak nie wiąże się z fałszerstwem dowodów na podstawie których organ orzekł. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 2 kpa, przy czym nawet sam wnioskodawca nie wskazuje, w czym upatruje zaistnienia tej przesłanki. W dalszej części uzasadnienia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do argumentacji E. A. , dotyczącej postępowania dowodowego prowadzonego przez organ pierwszej instancji w postępowaniu zakończonym decyzją Nr [...] przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2015r. o sygn. I SA/Wa 3275/14, w którym Sąd uznał: że ,,W toku postępowania wznowieniowego organ nie dokonuje ponownej oceny zebranego uprzednio w sprawie materiału dowodowego. Granice postępowania wznowieniowego zakreśla strona wskazując, jakie w jej ocenie zaistniały przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania. Organ zobowiązany jest więc do zbadania wyłącznie czy te przyczyny zaistniały, a jeżeli taki, jaki, wpływ miały na wynik sprawy już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną". Oceniając przesłanki powołane przez E. A. , a wynikające z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa tut. Organ stwierdził, że również i one w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Nie sposób ustalić na jakiej podstawie E. A. twierdzi, że nie brał udział w postępowaniu skoro z akt sprawy wynikają wnioski przeciwne. Wnioskodawca nie wskazał również jakie nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi pojawiły się po wydaniu decyzji, które istniały w dniu wydania decyzji, a które miały wpływ na rozstrzygnięcie. W uzupełnieniu przedstawionej argumentacji organ odwoławczy przywołał treść art. 146 § 1 kpa zgodnie, z którym uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art, 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Mając zatem na uwadze, że decyzja Nr [...]r z dnia [...]r. została doręczona stronom w marcu 2009r. wniosek z dnia 9 lutego 2015r. w zakresie wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa został złożony po upływie terminu określonego w art. 146 § 1 kpa. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował E. A. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze – szczegółowo uzasadnionej- E. A. zarzucił przede wszystkim naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu zakończonym decyzją nakazującą rozbiórkę, w tym pozbawienie go możliwości uczestniczenia w oględzinach nieruchomości, a także nieuwzględnienie przez organy budowy garaży na działkach oznaczonych numerami 55/31 i 55/33 i nieprawidłowości związanych z realizacją tej inwestycji przez Gminę. Powołując się na zarzuty przedstawione w skardze i treść jej uzasadnienia E. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz nakazanie wszczęcia jednego postępowania administracyjnego w sprawie garaży na działkach o numerach 55/31 i 55/33 wybudowanych w 2001r. oraz w sprawie budowy boksu garażowego na działce o numerze 55/32 przy ul. S. w S.. W odpowiedzi na skargę doręczonej Sądowi w dniu 4 grudnia 2015r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do motywów decyzji zaskarżonej, podając w uzasadnieniu wniosku, że skarga nie zawiera zarzutów, które mogłyby wpłynąć na zmianę stanowiska przyjętego przez organ przy orzekaniu w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar t sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sady administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Nr 270, poz. 1101) wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona czynność orzecznicza oraz czynność ją poprzedzająca podjęte zostały z uwzględnieniem przepisów regulujących jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikowania orzeczeń administracyjnych tj. wznowienia postępowania. Tryb ten umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia zawierającego kwalifikowaną wadę o charakterze formalnym, a jego skuteczność uzależniona jest od wykazania zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w sposób taksatywny w przepisie art. 145§1 pkt 1-8 kpa, typowanej przez podmiot, który inicjuje czynności procesowe. Inicjatywą w zakresie wszczęcia postępowania wznowieniowego ustawodawca – zasadniczo - przyznał organowi administracji publicznej, który orzekał w sprawie oraz podmiotowi legitymowanemu wg kryteriów wskazanych w art. 28 w zw. z art. 29 kpa. Taka generalna reguła procesowa została przyjęta w przepisie art. 147 kpa, odnoszącym się do omawianego nadzwyczajnego trybu weryfikacyjnego. W rozpoznawanej sprawie z uprawnienia do żądania weryfikacji konkretnego orzeczenia administracyjnego skorzystał E. A. , kierując w dniu 9 lutego 2015r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosek (skorygowany pismem z dnia 23 lutego 2015r.) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...]r. Nr [...] nakazującej wnioskodawcy jako inwestorowi rozbiórkę ściany szczytowej wraz z ławą fundamentową garażu wznoszonego w S. przy ul. S. na działce Nr 55/32. Powinność orzecznicza właściwego organu administracji publicznej, w tym przede wszystkim obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w sposób określony w przepisie art. 104 kpa lub w art. 151 kpa istnieje od momentu wszczęcia postępowania w jednym z trybów przedstawionych w art. 61 § 1 kpa i art. 147 kpa tzn. na zasadzie skargowości (na żądanie strony) lub na zasadzie oficjalności (z urzędu). W procedurze administracyjnej przyjęty został sformalizowany system weryfikowania orzeczeń administracyjnych i wprowadzone zasady regulujące niektóre kwestie procesowe odmiennie niż w postępowaniu jurysdykcyjnym. Taki charakter ma przepis art. 149 który wymaga szczególnej formy wszczęcia postępowania wznowieniowego i odmowy wznowienia postępowania, stanowiąc w §1, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, natomiast w §3, że odmowa wznowienia następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu wydanym w trybie przepisu art. 149 § 1 lub § 3 kpa właściwy organ formalizuje swoją ocenę w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania, przy uwzględnieniu przesłanek podmiotowych i przedmiotowych oraz w zakresie zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określonego w przepisie art. 148 kpa. W przepisie tym ustawodawca postanowił, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§1), przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się decyzji. Wydanie postanowienia w trybie art. 149 § 1 lub § 3 kpa musi bezwzględnie poprzedzać zbadanie przez właściwy organ prawidłowości formalnej wniosku o wznowienie postępowania, w tym legitymacji procesowej wnioskodawcy, zachowania przez niego terminu do dokonania tej czynności oraz ustalenie, czy decyzja kończąca postępowanie, którego dotyczy wniosek weryfikacyjny posiadała cechę ostateczności, zgodnie z wymogiem przyjętym w przepisie art. 145 § 1 kpa. Istotne też jest, że zgodnie z treścią art. 149 § 2 kpa postanowienie podjęte w trybie art. 149 § 1 kpa stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Należy też zwrócić uwagę, że postanowienie o wznowieniu postępowania może być podjęte po dokonaniu przez właściwy organ oceny co do dopuszczalności wznowienia i zachowania terminu do wniesienia żądania weryfikacyjnego, przy czym zgodnie z powszechnie zaakceptowanym stanowiskiem prezentowanym w doktrynie i judykaturze administracyjnej – wznowienie postępowania na wniosek legitymowanego podmiotu mimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, bowiem może godzić w ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych (np. M. Jaśkowska, A. Wróbel KPA, komentarz, Kraków 2000, E. Iserzon KPA, Komentarz, Warszawa 1970; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1164/95, nie publ.). W rozpoznawanej sprawie organy właściwe instancyjnie dokonały oceny zasadności wniosku i zaistnienia wskazanych w nim przyczyn wznowienia postępowania, przy czym czynności te poprzedzone zostały podjęciem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w dniu [...]r. postanowienia Nr [...] o wznowieniu postępowania w opisywanej wcześniej sprawie. Postanowienie to zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy, chociaż organ pierwszej instancji wskazywał w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji, że wniosek został złożony mimo znacznego upływu czasu od doręczenia decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym, zatem z uchybieniem terminu. Powiatowy organ nadzoru budowlanego, nie wskazał tego wprost, ale taki argument rozważać można w odniesieniu do przesłanki zawartej w przepisie art. 145§1 pkt 4 kpa, uwzględnionej przez E. A. w przedmiotowym wniosku. Niezależnie od tego istotne jest, że w toku postępowania instancyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie organy właściwe nie podjęły żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości, czy wnioskodawca spełnił warunki określone przez ustawodawcę w przepisie art. 148 kpa tzn. czy wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego opisywaną wcześniej decyzją ostateczną zastosował się do terminu zastrzeżonego dla skutecznego inicjowania przedmiotowego postępowania weryfikacyjnego, nie dopełniając tym samym bezwzględnego wymogu procesowego. W tych okolicznościach Sąd uznał konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej, a także postanowienia opisanego w pkt II wyroku, jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przyjmując taką ocenę Sąd uznał również – uwzględniając treść decyzji wydanych w tej sprawie przez organy właściwe instancyjnie, że orzekając w sprawie nie naruszył przepisu art. 134 § 2 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ powinien zastosować się do uwag Sądu zawartych w uzasadnieniu, a ponadto – zależnie o dokonanych ustaleń w zakresie określonym przepisem art. 148 kpa – uwzględnić też wynikającą z art. 9 kpa powinność pouczenia wnioskodawcy o możliwości wniesienia przez niego prośby w trybie art. 58 kpa. Wobec przedstawionych wcześniej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej poprzednio ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.