II SA/Wr 819/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant: aplik.prok. Michał Gnyszka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. sprawy ze skargi E. P. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 26 października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. W dniu 28 sierpnia 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. Ś. wydał na podstawie art. 32, art. 119 § 1 oraz art. 121 § 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) postanowienie Nr [...], którym nałożył na E. P. środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości 2.500,00 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zobowiązany nie wykonał nakazu zaniechania dalszych robót i przywrócenia do stanu poprzedniego części obiektu w budynku mieszkalnym – ganku, w którym wydzielił pomieszczenie – łazienkę oraz likwidacji połączenia – przyłącza kanalizacyjnego do dawnego odstojnika płyty gnojowej z przywróceniem terenu do stanu poprzedniego. Nakaz dotyczy budynku mieszkalnego, położonego na działce nr [...], [...], przy ul. W. [...] w P., gmina M. Do dnia 28 sierpnia 2006 r., brak jest informacji o wykonaniu obowiązku, pomimo doręczenia upomnienia nr [...] (data doręczenia 23 czerwca 2004 r.) oraz tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia 26 czerwca 2006 r. (data doręczenia 4 lipca 2006 r.). Obowiązek powyższy wynika z decyzji Nr [...] z dnia 15 stycznia 2004 r., która stała się ostateczna w administracyjnym toku postępowania z dniem 14 kwietnia 2004 r. po utrzymaniu w mocy przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., decyzją Nr [...] z dnia 14 kwietnia 2004 r. W przypadku nie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, zostanie orzeczone wykonanie zastępcze (art. 122 § 2 pkt 2 w/w ustawy). Wysokość grzywny została określona w oparciu o art. 121 § 2 w wysokości 2500,00 zł, tj. 50% maksymalnej stawki. W przedmiotowej sprawie, jak wskazał organ, nie ma bowiem zastosowania art. 121 § 5, który określa sposób naliczenia wysokości grzywny dla obiektów budowlanych lub ich części, których nakazano rozbiórkę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł E. P., domagając się jego uchylenia. Podkreślił, iż od 1990 r. po wypadku w pracy pozostaje na rencie i wbrew temu co podnosi organ, żadnych robót w budynku nie wykonywał. Skarżący stwierdził, iż posesja jest własnością jego ojca, nieżyjącego już, W. P., a nie J. C. Ponadto E. P. wskazał, iż działka nr [...] jest prywatna, gdy zaś inspektor wszedł na nią bez zezwolenia w czasie kiedy skarżący był w sanatorium. Postanowieniem z dnia 26 października 2006 r. Nr [...], podjętym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku z niewykonaniem przez zobowiązanego obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. Ś. z dnia 15 stycznia 2004 r. nr [...]. Organ podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie objętym postępowaniem organu I instancji, a więc dotyczy jedynie podjętego postępowania egzekucyjnego, nie może natomiast odnosić się do kwestii pozostających poza przedmiotem tego postępowania, a niewątpliwie taką kwestią jest zasadność nakazu wynikającego z ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego. Analiza materiału dowodowego pozwoliła ustalić, iż organ l instancji przeprowadził postępowanie egzekucyjne, nie dopuszczając się uchybień formalnych, czy też proceduralnych, w związku z czym organ odwoławczy nie może uznać wniesionego zażalenia za uzasadnione. Dalej organ stwierdził, że wobec niewykonania przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z prawomocnej decyzji, w dniu 12 stycznia 2005 r. wystosowano do strony upomnienie wzywające w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, do realizacji obowiązków nałożonych prawomocną decyzją Nr [...] z dnia 15 stycznia 2004 r. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu organ l instancji, w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku, skorzystał z przysługującego mu prawa na podstawie przepisów art. 20 ust. 1, art. 119 § 1 i art. 120 § 1 oraz art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nałożył na inwestorów przedmiotowego tarasu grzywnę w celu przymuszenia. Jednocześnie organ podkreślił, iż zgodnie z art. 125 powołanej powyżej ustawy w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, na mocy postanowienia wydanego przez organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Biorąc pod uwagę fakt, że zobowiązany nie wykonał w wyznaczonym terminie nałożonego obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej, co stanowiło przesłankę uzasadniającą wszczęcie postępowania egzekucyjnego, natomiast wniesione zażalenie pozostaje bez wpływu na skarżone postanowienie, orzeczono jak wyżej. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł E. P., domagając się jego uchylenia w całości z powodów formalnych i prawnych, tj. sprzeczności tego postanowienia z decyzjami wydanymi wcześniej, które wyraźnie mówią o nie podleganiu rozbiórce, oraz wzięciu pod uwagę przedawnienia w tej sprawie, tj. pomieszczenia zostały przekształcone na mieszkalne 15 lat temu. Organ nie wziął również pod uwagę względów sanitarno-epidemiologicznych, tj. łazienka jest jedynym węzłem sanitarnym w domu. Dom jest poniemiecki i powstał w czasach kiedy, cyt.: "... inspektora nie było na świecie...". Jakim więc prawem – zapytuje skarżący – inspektor narzuca obowiązuje obecnie normy prawne. Skarżący podkreślił, że zgodnie z dzisiejszym prawem żaden obiekt nie uzyskałby pozwolenia na budowę i użytkowanie, gdyby nie posiadał węzła sanitarnego. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji /postanowień/, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji /postanowienia/. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 26 października 2006 r. Nr [...] narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, co powoduje, iż skarga wniesiona przez E. P. została uwzględniona. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem od postępowania orzekającego. Tym samym zasadność obowiązku może być wyłącznie kwestionowana w postępowaniu orzekającym lub przez żądanie uruchomienia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, względnie wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przepis art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, "nie ma natomiast zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym ze skargi na postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym w odniesieniu do decyzji stanowiącej źródło obowiązku realizowanego w trybie egzekucji administracyjnej, ponieważ przedmiotem postępowania egzekucyjnego w administracji jest sprawa odmienna od sprawy będącej przedmiotem administracyjnego postępowania atrybucyjnego." /zob. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 296/. Jeżeli zatem decyzja nakładająca na stronę określony obowiązek nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, korzysta ona z domniemania prawidłowości, które nie może być obalone przez organ egzekucyjny. Niesporne jest, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest wykonanie ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. Ś. z dnia 15 stycznia 2004 r. Nr [...], wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 3, art. 80 ust. 2 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 Nr 106, poz. 1126 ze zm./, którą nakazano skarżącemu E. P. – współwłaścicielowi nieruchomości zabudowanej, położonej na działce nr [...],[...], przy ul. W. [...] w P., gmina M. - zaniechanie dalszych robót i przywrócenie do stanu poprzedniego części obiektu w budynku mieszkalnym – ganku, w którym wydzielono pomieszczenie – łazienkę oraz likwidację połączenia – przyłącza kanalizacyjnego do dawnego odstojnika płyty gnojowej z przywróceniem terenu do stanu poprzedniego. Zgodnie z art. 15 § 1 w/w ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W myśl zaś art. 26 § 4 ustawy, jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych, zgodnie z art. 32 ustawy, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. W rozpatrywanej sprawie wprawdzie – stosownie do przepisu art. 15 § 1 w/w ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – upomnienie Nr [...], wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, zostało skierowane do E. P. w dniu 21 czerwca 2004 r., jednakże w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru przez zobowiązanego tego upomnienia. Organ I instancji przywołuje w uzasadnieniu swojego postanowienia datę 23 czerwca 2006 r., jako dzień doręczenia upomnienia skarżącemu, jednak samo twierdzenie organu nie jest wystarczającym dowodem na skuteczne doręczenie E. P. tego upomnienia, a tym samym do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stosownie do treści art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Nie może odnieść prawnego skutku doręczenie, którego brak pokwitowania odbioru /zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt II SA 1669/03, publ. Palestra 2005/3-4/265/. Zgodnie z art. 46 § 1 k.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Przepis ten reguluje w sposób szczegółowy sposób wypełnienia obowiązku pokwitowania odbioru pisma, który wynika z przepisu art. 39 k.p.a. Istotnym elementem pokwitowania jest data doręczenia pisma, z którą związane są różnego rodzaju skutki prawne. Udowodnienie zaś dnia doręczenia upomnienia, wystawionego na podstawie art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ma istotne znaczenie z uwagi na to, że tak jak to już wyżej Sąd pokreślił, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zgodnie ze stanowiskiem reprezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, brak przesłania upomnienia stanowi istotne uchybienie i daje podstawę do złożenia zarzutów, a w konsekwencji prowadzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast przesłanie upomnienia przez organ egzekucyjny nie stanowi o wywiązaniu się przez wierzyciela z obowiązku wynikającego z art. 15 ustawy z 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /zob. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 794/01, publ. LEX nr 55780/. Brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia jest wadą uniemożliwiającą prowadzenie egzekucji administracyjnej /zob. wyrok NSA z dnia 6 maja 1998 r., sygn. akt I SA 122/98, publ. LEX nr 44676/. Stosownie do art. 33 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu może być między innymi brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, wymaganego w myśl art. 15 tejże ustawy. Również z art. 27 § 3 w/w ustawy wynika, że do tytułu wykonawczego należy dołączyć dowód doręczenia upomnienia albo stwierdzić w tytule, że doręczenie upomnienia nie było konieczne z mocy art. 15 tej ustawy, ale wówczas należałoby wskazać przepis, który zwalnia od doręczenia upomnienia. Tymczasem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. Ś. w rozpatrywanej sprawie wystawił tytuł wykonawczy w dniu 26 czerwca 2006 r., tj. po dwóch latach od dnia wystawienia upomnienia Nr [...], wzywającego skarżącego do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 15 stycznia 2004 r. Nr [...]. Zgodnie z art. 27 § 1 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tytuł wykonawczy zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7) datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela; 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. § 3. Do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. W rozpatrywanej sprawie nie wszystkie określone powyższe wymogi zostały spełnione. I tak wystawiony w dniu 26 czerwca 2006 r., Nr [...] tytuł wykonawczy w punkcie "G", zatytułowanym: "Klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji", zostało zapisane, iż niniejszy tytuł wykonawczy zostaje skierowany do przymusowego wykonania wymienionego w nim obowiązku, poprzez zastosowanie następujących środków egzekucyjnych: 1) grzywny w celu przymuszenia, 2) wykonania zastępczego, 3) odebrania rzeczy ruchomej, 4) odebrania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, 5) przymusu bezpośredniego. Organ winien był zatem zaznaczyć poprzez zastosowanie jakich środków egzekucyjnych tytuł wykonawczy zostanie skierowany do przymusowego wykonania, skreślając niepotrzebne. W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny czynności tej zaniechał , czym uchybił art. 27 § 1 pkt 10 ustawy. Ponadto w punkcie "H", zatytułowanym: "Potwierdzenie odbioru", brak jest daty odbioru, podpisu otrzymującego, jak i doręczającego. Zgodnie zaś z art. 27 § 3 cyt. ustawy, do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. W niniejszej sprawie również ten wymóg nie został wypełniony, jako, że organ egzekucyjny nie dołączył dowodu doręczenia skarżącemu upomnienia, którego, jak to już wyżej Sąd podkreślił, brak jest w aktach sprawy. W świetle powyższych ustaleń, Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że organ I instancji przeprowadził postępowanie nie naruszając przepisów prawa. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Granice postępowania odwoławczego generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego. W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego zobowiązuje art. 77 § 1 k.p.a., jak też nie wykazał należytej staranności w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a. Stanowi to natomiast naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a. Istotą postępowania odwoławczego - zgodnie z tą zasadą - jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie przez organ odwoławczy. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy. Należy również zwrócić uwagę, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracyjny jest obowiązany podać w uzasadnieniu faktycznym swej decyzji /postanowieniu/ między innymi fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na jakich się oparł oraz przyczyny, z powodu których odmówił wiarygodności innym dowodom. Zaś w uzasadnieniu prawnym należy wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustalenia wskazywać mogłyby, że dotyczą innej sprawy, skoro po pierwsze organ mówi o inwestorach w liczbie mnogiej, a po drugie mówi o takim obiekcie jak " taras", gdy przedmiotem egzekucji w niniejszej sprawie jest zgoła inny obiekt. Ponadto z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. Ś. wydał w dniu 21 czerwca 2004 r. na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji upomnienie Nr [...], natomiast organ II instancji powołuje się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na upomnienie z dnia 12 stycznia 2005 r., którego brak jest w aktach sprawy, jak i brak jest dowodu doręczenia tegoż upomnienia skarżącemu. Powyższe świadczy zatem o braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a tym samym podjęcie rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisy art. 7, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 & 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne i prawne stanowi zaś integralną bowiem część decyzji /postanowienia/, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiące dyspozytywną część decyzji. Obowiązkiem zaś każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawej, co wypływa również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 k.p.a. /zasada udzielania informacji/, art. 7 k.p.a. /zasada wyjaśnienia stanu faktycznego/, art. 11 k.p.a. /zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy/. Na podstawie art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 26 października 2006 r. Nr [...] z dnia 14 kwietnia 2004 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. Ś. z dnia 15 stycznia 2004 r. Nr [...], do wykonania której był zobowiązany E. P. Zatem z akt tych nie wynika, czy została ona skutecznie doręczona, a tym samym, czy decyzja ta stała się ostateczną w administracyjnym toku postępowania i stała się wymagalna. Badając pod kątem legalności zaskarżone postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., Sąd uznał, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, co obligowało do jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy Sąd orzekł jak w punkcie II. Stąd orzeczono jak w sentencji.