II SA/Wr 82/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2008r. sprawy ze skargi B.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki kominka oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 grudnia 2006 roku (sygn. akt II SA/Wr 357/06) uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] i utrzymaną przez nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] Nr [...] nakazującą B.W. rozbiórkę kominka w lokalu nr 10 w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w G.. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż orzekające w sprawie organy nie ustaliły pełnego stanu faktycznego, naruszając tym samym przepis art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienia organów w ocenie Sądu polegały na tym, iż organy te nie wykazały stawianego inwestorowi zarzutu, iż przedmiotowy kominek nie odpowiada wymogom określonym w przepisach § 132 ust. 3 w zw. z § 8 pkt 1, § 132 ust. 3 pkt 4 b i § 145 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz nie skorzystały w tym zakresie z możliwości nałożenia na B.W. (jako inwestora) obowiązku dostarczenia określonych ocen technicznych lub ekspertyz w trybie art. 81c ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.). Nadto Sąd stwierdził, iż organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie czynił to z naruszeniem postanowień art. 79 k.p.a., jak i art. 81 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia [...], nr [...] - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz art. 104, 108 § 1 i 130 § 3 pkt 1 k.p.a. - nakazał B.W. rozbiórkę kominka w mieszkaniu przy ul. [...], który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę i w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności stwierdzając, iż jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego. Organ I instancji podkreślił, iż poza sporem pozostaje fakt realizacji przez B.W. przedmiotowych robót budowlanych w sposób samowolny, bez dopełnienia obowiązków nakazanych przez ustawę Prawo budowlane (art. 28 ust. 1), tj. uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodał, iż organ nadzoru budowlanego nie mógł nałożyć na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego), gdyż według organu zgromadzone w postępowaniu dowody jednoznacznie wskazują na niemożliwość funkcjonowania inwestycji, bowiem przedmiotowy kominek pozostaje w nieusuwalnej sprzeczności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie... Organ I instancji wskazał, iż przepis § 132 ust. 3 w zw. z § 8 pkt 1 ww. rozporządzenia nie przewiduje możliwości instalowania kominków w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, wyższych niż 12 m lub posiadających więcej niż 4 kondygnacje naziemne, a jak wskazano podczas pomiarów dokonanych w trakcie ponownych oględzin w dniu 19 września 2007 r., przedmiotowy budynek ma wysokość 17,90 m oraz 5 mieszkalnych kondygnacji naziemnych, ponieważ adoptowano w latach 1995-2005 poddasze na dwa mieszkania, zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w G. Nr [...] z dnia [...] oraz decyzją Starosty G. Nr [...] z dnia [...], chociaż zmiany te nie zostały odnotowane w Książce obiektu budowlanego. Organ podniósł nadto, że inwestycja nie spełniała wymogu przepisu § 132 ust. 3 pkt 4b ww. rozporządzenia, gdyż pomiar dokonany podczas oględzin przez mistrza kominiarskiego S.Sz. wykazał, że prędkości przepływu powietrza w otworze komory spalania kominka wynosi zaledwie 0,004 m/s, a więc jest wielokrotnie niższy od wymaganego - min. 0,2 m/s. Poza tym nie był także spełniony wymóg określony w przepisie § 145 ust. 1 omawianego rozporządzenia, gdyż pomiar przekroju przedmiotowego przewodu kominowego wykazał, iż ma on 0,14 x 0,14 m a wielkość otworu paleniskowego kominka - 0,575 x 0,79 m = 0,454 m2, a więc przy tej wielkości otworu paleniskowego kominka, kominek powinien być podłączony wyłącznie do własnego, samodzielnego przewodu kominowego dymowego, posiadającego wymiary co najmniej 0,14 x 0,27 m. Organ I instancji zaznaczył, iż nie bez znaczenia w sprawie było podjęcie przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w G. w dniu [...] uchwały nr [...], w której współwłaściciel nieruchomości nie wyrazili zgody na dalsze funkcjonowanie kominka z otwarta komorą spalania wybudowanego przez lokatora mieszkania nr 10 B.W. oraz złożenie przez Prokuraturę Rejonową w G. wniosku nr [...] z dnia [...], w którym Prokurator wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie rozbiórki kominka w mieszkaniu B.W. przy ul. [...], jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i w sposób mogący spowodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi oraz wystąpił o nadanie przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu, iż umożliwiono stronom czynny udział w postępowaniu. Od powyższej decyzji odwołanie złożył B.W. podnosząc, że nieprawdą jest, iż przedmiotowy kominek stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, gdyż od dnia 23 grudnia 2005 r., po dewastacji szybra, kominek jest jedynie atrapą bez fizycznej możliwości funkcjonowania. Nadto zarzucił, iż w dniu 19 września 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nie dopełnił swoich obowiązków, bowiem nie dokonał oględzin lokalu mieszkalnego na strychu znajdującego się w spornym pionie. Dodał, iż błędnie przyjęto, że budynek ma pięć kondygnacji, gdy tymczasem budynek ma nadal cztery kondygnacje z częściową mieszkalną adaptacją strychu. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując na prawidłowość dokonanych przez ten organ ustaleń faktycznych i podkreślając, że zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - niemożność konwalidacji popełnionego przez inwestora naruszenia prawa w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 skutkuje automatycznie sankcją w postaci zaniechania dalszych robót budowlanych, bądź nakazu rozbiórki obiektu lub jego części, bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Organ II instancji zaznaczył, iż konstrukcja przedmiotowego przepisu wskazuje na związanie organu orzekającego zaistniałym stanem faktycznym, w którym jest on zobowiązany do zastosowania jednej z wymienionych sankcji - w badanym stanie faktycznym - sankcji rozbiórkowej. Powołana regulacja art. 51 ust. 1 pkt 1 nie daje bowiem organowi nadzoru możliwości orzeczenia na zasadzie uznaniowości. W skardze na powyższą decyzję B.W. oświadczył, iż bezspornym jest fakt, iż to w jego czynny przewód dymowy wpięto się z instalacja wentylacyjną w mieszkaniu przy ul. [...], mimo że szef firmy wykonującej montaż CO i najemca tego mieszkania zostali poinformowani przez niego, że przewód będzie nadal wykorzystywany. Dodał, iż adaptacja części strychu w spornym pionie rozpoczęła się w roku 2005, a on postawił kominek w miejsce czynnego pieca kaflowego w lipcu 2002 r., wykorzystując istniejące podłączenie. Poinformował też, iż kominek nie jest jeszcze wykończony i docelowo będzie kominkiem z paleniskiem zamkniętym. W ocenie skarżącego kominek spełnia wszystkie warunki techniczne jakim powinien odpowiadać. Podkreślił, iż karygodną rzeczą było podłączenie wentylacji z mieszkania nr 3 do jego przewodu dymowego, gdy z opinii kominiarskiej nr [...] wynikało, iż brakujące przewody należy dobudować. Skarżący zaznaczył, iż kominek jest jedynym jego źródłem ciepła w mieszkaniu, ponieważ ze względów zdrowotnych nie może korzystać z gazowego ogrzewania CO. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy jaka odbyła się w dniu 30 września 2008 r. skarżący oświadczył, iż protokół z oględzin dokonanych w dniu 19 września 2007 r. pisany był stronniczo, bowiem nie zawarto w nim oświadczeni K.M., że miała zezwolenie od kominiarza S.Sz. na palenie w swoim piecu kaflowym. W złożonym wówczas piśmie skarżący podniósł, iż kominek stoi w miejscu pieca i wykorzystuje to samo podłączenie do przewodu dymowego, które funkcjonowało przez ponad 100 lat w budynku, który od podstaw zaprojektowany był pod tego typu ogrzewanie. Zarzucił, iż PINB nie zwrócił uwagi na nieprawidłowości dotyczące instalacji gazowej w budynku. Dodał, iż kominek dla niego jest koniecznością ekonomiczną i zdrowotną, a członkowie Wspólnoty nie mają nic przeciwko korzystaniu przez niego z kominka. Skarżący uważa, iż za obecny stan odpowiada firma, która wykonywała c.o. etażowe, bowiem zamiast wykonywać zalecenia projektu, chcą zaoszczędzić dokonała podłączenia wentylacji z mieszkania nr 3 do jego przewodu dymowego. Do pisma skarżący załączył oświadczenia osób twierdzących, iż byli świadkami jak podczas odbioru technicznego instalacji etażowej przez Komisję odbiorczą w końcu 2001 r. skarżący informował, że nie będzie korzystał z c.o. gazowego ze względów zdrowotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem jedynie w przypadku stwierdzenia, iż organ dopuścił się naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji Sąd władny jest ją wzruszyć. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem orzekające w sprawie organy zrealizowały wskazania zawarte w wyroku z dnia 28 grudnia 2006 roku (sygn. akt II SA/Wr 357/06), prawidłowo rozstrzygając analizowaną sprawę i wydając należycie umotywowane decyzje. Niespornym i podstawowym w sprawie faktem jest wykonanie przez skarżącego robót budowlanych (tj. wybudowanie kominka) w lokalu nr 10 w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] w G. bez wymaganego pozwolenia na budowę, bez zgody właściciela nieruchomości, bez odbioru kominiarskiego i w sposób mogący spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi (korzystanie z kominka powodowało zadymianie lokalu nr 3). Dla oceny prawnej powyższego faktu pozostają bez znaczenia takie okoliczności jak to, że kominek został wybudowany w miejscu, w którym wcześniej znajdował się piec kaflowy lub to że na palenie w piecu kaflowym sąsiadce z tego samego pionu - K.M. rzekomo zezwolił Mistrz Kominiarski S.Sz. czy to że korzystanie z kominka dla skarżącego ma istotne znaczenie zdrowotne i ekonomiczne. Roboty budowlane tego rodzaju w ówczesnym (jak i w aktualnym) staniem prawnym można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (a co się z tym wiąże po złożeniu wniosku wraz z odpowiednimi projektami technicznymi i opiniami) i nieznajomość przepisów prawa w tym względzie nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej. Osoba, która samowolnie wykonała tego rodzaju roboty budowlane zobowiązana jest doprowadzić wykonywane roboty do stanu zgodnego z prawem lub zlikwidować (rozebrać) wykonaną inwestycję. Doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem polega na uczestniczeniu w postępowaniu legalizującym, w którym należy wykonać te same czynności, jakie są nakazane przy uzyskaniu pozwolenia na budowę, a nadto osoba taka musi uiścić wysoką opłatę legalizacyjną. Jednakże nie każde samowolnie wykonane roboty budowlane można zalegalizować w trybie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), bowiem można to tylko uczynić w stosunku do robót budowlanych, które można wykonać nie naruszając przepisów, zwłaszcza techniczno- budowlanych. Tego rodzaju przepisy regulujące wykonanie instalacji ogrzewczych znaleźć można w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z § 132 ust. 3 w zw. z § 8 pkt 1 ww. rozporządzenia kominki opalane drewnem z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowane wyłącznie w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz niskich budynkach wielorodzinnych (tj. nie wyższych niż 12 m nad poziomem terenu lub o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych), w pomieszczeniach: 1) o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4 m3/kW nominalnej mocy cieplnej kominka, lecz nie mniejszej niż 30 m3, 2) spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9, 3) posiadających przewody kominowe określone w § 140 ust. 1 i 2 oraz § 145 ust. 1, 4) w których możliwy jest dopływ powietrza do paleniska kominka w ilości: a) co najmniej 10 m3/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kominka - dla kominków o obudowie zamkniętej, b) zapewniającej nie mniejszą prędkość przepływu powietrza w otworze komory spalania niż 0,2 m/s - dla kominków o obudowie otwartej. Nie spełnianie przez inwestycję choćby jednego z ww. warunków obliguje organ nadzoru budowlanego do orzeczenia nakazu rozbiórki wykonanego kominka (art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane). Jako kondygnację – stosownie do § 3 pkt. 16 ww. rozporządzenia- należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m. Z protokołu oględzin dokonanych w dniu 19 września 2007 r. i podpisanego przez skarżącego wynika, iż przedmiotowy budynek ma wysokość 17,90 m oraz ma 5 mieszkalnych kondygnacji naziemnych. Zgodnie bowiem z ww. definicją "kondygnacji" adoptacja poddasza na dwa mieszkania w latach 1995-2005 spowodowała, iż w budynku powstała piąta kondygnacja. I chociaż zmiany te nie zostały odnotowane w Książce obiektu budowlanego, to istotne jest to, iż w chwili wydawania kwestionowanej decyzji w rzeczywistości budynek miał pięć kondygnacji mieszkalnych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż nie był także spełniony wymóg określony w przepisie § 145 ust. 1 omawianego rozporządzenia, gdyż pomiar przekroju przedmiotowego przewodu kominowego wykazał, iż ma on 0,14 x 0,14 m a wielkość otworu paleniskowego kominka - 0,575 x 0,79 m = 0,454 m2, a więc przy tej wielkości otworu paleniskowego kominka, powinien on być podłączony do przewodu dymowego posiadającego wymiary co najmniej 0,14 x 0,27 m. Dodać należy, iż kominki mogą być przyłączone wyłącznie do własnego, samodzielnego przewodu kominowego dymowego (§ 145 ust. 1 ww. rozporządzenia), a przedmiotowy kominek skarżący przyłączył do użytkowanego kanału wentylacyjnego mieszkania nr 3, stwarzając tym samym zagrożenie dla zdrowia oraz życia mieszkańców tego lokalu i całego budynku. Na powyższe nieprawidłowości zwracali uwagę w swoich opiniach i Mistrz Kominiarski S.Sz., biegły z zakresu pożarnictwa M.P. (powołany w sprawie karnej [...]), jak i Dyplomowany Mistrz Kominiarski A.F. - autor opinii nr [...] z dnia [...] zleconej przez skarżącego, przy czym ten ostatni oprócz sugestii aby ze względów zdrowotnych "rozważyć wykonanie przywrócenia instalacji grzewczej tak jak pierwotnie piecem kaflowym" w przedmiotowym przewodzie kominowym i wybudowanie dla mieszkania nr 3 dodatkowego kanału wentylacyjnego, nie wykazał, że sam w ogóle rozważał kwestię czy ewentualne przywrócenie "starej" instalacji grzewczej jest w nowym stanie prawnym (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) i w nowym stanie faktycznym (przyjęcie przez właściciela nieruchomości nowego systemu ogrzewania w budynku, powstanie piątej kondygnacji budynku) możliwe i dopuszczalne. Zaznaczyć należy, iż użycie przez autora opinii słowa "przywrócić" wskazuje, że chodziło mu o ewentualną przyszłą inwestycję w mieszkaniu skarżącego, w związku z której realizacją należałoby zatem rozebrać istniejący już kominek. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na chronologię zdarzeń i statut skarżącego w przedmiotowym budynku (najemca lokalu). Otóż w 2000 roku na wniosek współwłaścicieli budynku położonego przy ul. [...] w G. zarządca budynku - Zakład Gospodarki Komunalnej podjął prace związane z wymianą systemu ogrzewania mieszkań. Właściciele budynku postanowili, iż dotychczasowe ogrzewanie oparte w głównej mierze o urządzenia grzewcze na opał stały (piece kaflowe) zostanie zastąpione indywidualnym ogrzewaniem gazowym. Na potrzeby postępowania w przedmiocie uzyskania pozwolenia na realizację powyższych prac została wydana w dniu [...] Opinia Kominiarska nr [...], w której zostały wskazane wymagania niezbędne do spełnienia w ramach planowanych prac modernizacyjnych ogrzewania. W przedmiotowej opinii wskazano m.in. miejsca przyłączenia piecy gazowych oraz mając na uwadze, iż tego rodzaju ogrzewania wymaga spełnienia szczególnych warunków (np. wmontowania rur kwasoodpornych w kanały spalinowe piecy gazowych, a tym samym zapewnienia takim piecom wyłączności użytkowania danego przewodu kominowego, nadto- zapewnienia należytej wentylacji wywienej i nawiewnej) rozdzielono istniejące przewody kominowe pomiędzy poszczególne mieszkania (w tym przewidziano dobudowanie dodatkowych kanałów spalinowych i kanałów wentylacyjnych) oraz nakazano w związku z powyższym zdemontowania piecy dymowych. W zaistniałej sytuacji (zwłaszcza ze względów bezpieczeństwa) logicznym stało się, iż nakaz demontażu dotyczył wszystkich pieców kaflowych znajdujących się w budynku, a przyłącza do przewodów kominowych, do których w danym mieszkaniu nie miał być podłączony piec gazowy należało zamurować. Z ww. względów nie przewidziano możliwości posiadanie przez lokatora budynku jakiegoś dodatkowego czy innego sytemu ogrzewania niż przyjęte w całym budynku ogrzewanie gazowe. Powyższe elementy zostały zawarte w Projekcie Technicznym opracowanym przez Autorską Pracownię Projektową pod numerem zlecenia [...]. W pierwotnych założeniach projektu w pionie mieszkań 3,10,17 i 24 zostało przewidziane, że dla dwufunkcyjnego pieca gazowego z mieszkania nr 3 zostaną wybudowane nowe dwa kanały (wentylacyjny oraz spalinowy), które miały przebiegać przez pokoje ww. mieszkań. W przedmiotowym projekcie dokonano jednak zmiany, bowiem okazało się, że wydający opinię kominiarską nie wziął pod uwagę dwóch przewodów kominowych już istniejących w tym pionie. Założono więc podłączenie dwufunkcyjnego pieca gazowego w mieszkaniu nr 3 do istniejącego kanału dymowego. Drugi z tych kanałów przystosowano na wentylacyjny dla tego mieszkania. Naniesione zmiany zostały zaakceptowane przez Mistrza Kominiarskiego S.Sz. oraz wyrażona została zgoda przez osobę uprawnioną do projektowania - J.B.. Na poszczególnych szkicach projektu przedmiotowe zmiany zostały naniesione, parafowane podpisem oraz pieczątkami osób uprawnionych. Powyższa zmiana oraz konieczność rozbiórki niepotrzebnych (w związku z przyjętym systemem ogrzewania gazowego) piecy kaflowych została przyjęta w protokole z dnia 29 października 2001 r. podpisanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. - E.G., Mistrza Kominiarskiego - S.Sz. oraz przedstawiciela Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej - T.T.. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 28 lutego 2002 r. zakończono montaż co. gazowego w budynku położonym przy ul. [...] w G., w tym - w dniu 13 listopada 2001 r. dokonano odbioru technicznego c.o. gazowego w mieszkaniu skarżącego, a w dniu 15 listopada 2001 r. w mieszkaniu nr 3 i w tym samym dniu Mistrz Kominiarski - S.Sz. wydał Opinię Kominiarską Powykonawczą nr [...] stwierdzającą prawidłowy montaż c.o. gazowego w poszczególnych mieszkaniach. Z aktualnego materiału dowodowego wynika, iż w rzeczywistości Mistrz Kominiarski nie sprawdził wówczas czy wszystkie przewody kominowe dają pełną gwarancję bezpiecznego ich użytkowania, w szczególności nie zadbał o to aby w pionie kanałów trzonu kominowego mieszkań nr 3, 10, 17 i 24 przed dopuszczeniem do użytkowania dwufunkcyjnego pieca gazowego w mieszkaniu nr 3 zostały w tym pionie odłączone wszystkie piece kaflowe i zamurowane przyłącza do przedmiotowych kanałów. Powyższa nieprawidłowość nie może jednak stanowić argumentacji przemawiającej na korzyść stanowiska skarżącego, co najwyżej prowadzi ona do gorzkiej konstatacji, że gdyby wówczas Mistrz Kominiarski dopełnił swoich obowiązków (tj. zadbał o odłączenie zbędnych przyłączy) nie byłoby aktualnie niniejszej sprawy. W świetle powyższego to właśnie skarżący (a nie lokatorka mieszkania nr 3, której zamontowano instalację gazową c.o. zgodnie projektem zatwierdzonym w decyzji o pozwoleniu na budowę) samowolnie (bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz zgody właściciela nieruchomości) podłączył się latem 2002 r. do użytkowanego przewodu wentylacyjnego. Skarżący dokonał tego po zakończeniu montażu ogrzewania gazowego w budynku, w tym po zainstalowaniu dwufunkcyjnego pieca gazowego w mieszkaniu nr 3, jak i po montażu pieca gazowego w jego mieszkaniu. W tej sytuacji niezrozumiały jest jego zarzut, że to przy montażu pieca gazowego w mieszkaniu nr 3 podłączono się nielegalnie pod jego przewód dymowy. Po pierwsze- skarżący w tej dacie nie powinien był mieć już dostępu do tego przewodu kominowego (przyłącze do tego przewodu kominowego powinno było być zamurowane), a po drugie - skarżący jako tylko najemca lokalu nie był i nie jest uprawnionym do dysponowania tym przewodem kominowym, nie jest też władny samodzielnie decydować o tym jaki będzie stosował system ogrzewania w zajmowanym przez siebie lokalu. Z przedmiotowego przewodu kominowego do czasu zmiany systemu ogrzewania korzystali wszyscy mieszkańcy tego pionu budynku (a nie należał on tylko do skarżącego- jak to sugeruje) i w założeniu każdy z tych lokatorów mógł mieć przewidziane w projekcie technicznym uzyskanie na wyłączność użytkowanie tego przewodu kominowego (ostatecznie dostęp do niego przewidziano dla mieszkania nr 3). Z kolei o tym jaki system ogrzewania będzie stosowany w przedmiotowym budynku zdecydowali współwłaściciele nieruchomości (w tym mająca przeważające udziały [84, 96 %] we własności tej nieruchomości - Gmina G.). Skarżący wynajmuje tylko lokal od Gminy G., a ta zdecydowała wraz z innym współwłaścicielami, iż w całym budynku zlikwidowane zostaną piece dymowe, a w ich miejsce wprowadzone zostanie ogrzewanie gazowe bez możliwości stosowania alternatywnych sposobów ogrzewania. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarżący nigdy nie zwracał się o zgodę na powyższą inwestycję do właściciela nieruchomości (a czego wymaga np. art. 6d ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego [t.j. z dnia 2005 r. , Nr 31, poz. 266 ze zm.] czy § 20 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10.08.1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych [Dz. U. Nr 74, poz. 836]). Co więcej- Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w G. nie tylko nie zamierza wyrazić zgodę na powyższą inwestycję skarżącego ale w dniu [...] podjęła uchwałę nr [...], w której współwłaściciel nieruchomości sprzeciwili się dalszemu funkcjonowaniu przedmiotowego kominka. W związku z powyższym zarówno w ówczesnej, jak i aktualnie sytuacji bez znaczenia pozostają podnoszone przez skarżącego okoliczności, że informował on podczas odbioru technicznego instalacji etażowej przez Komisję odbiorczą w końcu 2001 r., iż nie będzie korzystał z co. gazowego ze względów zdrowotnych. Podobne znaczenie mają składane do akt oświadczenia osób mające potwierdzać, iż skarżący informował lokatorkę mieszkania nr 3, że będzie korzystał z przedmiotowego przewodu kominowego. Również rzekoma zgoda niektórych członków Wspólnoty na korzystanie przez niego z kominka pozostaje w sprzeczności z treścią (jednomyślność) ww. uchwały Wspólnoty nr [...], a jeśli nawet przyjąć iż owi współwłaściciele popierają skarżącego, to przy wyraźnym sprzeciwie największego (procentowo) współwłaściciela nieruchomości – Gminy G., z punktu widzenia prawnego taka zgoda mniejszościowych udziałowców jest bez znaczenia. Gdyby rzeczywiście skarżący dokonał przedmiotowych działań, to i tak bezwątpienia poczynił je z opóźnieniem. W świetle powyższych ustaleń uzyskanie pozytywnej decyzji przez skarżącego było raczej niemożliwe, niewątpliwie jednak, skoro skarżący wiedział, że nie będzie mógł ze wskazywanych względów (zdrowotnych, ekonomicznych, itp.) korzystać z ogrzewania gazowego, to powinien był przedmiotową kwestię omówić z właścicielem nieruchomości przed podjęciem przez niego decyzji o zmianie sytemu ogrzewania i przed uzyskaniem pozwolenia na powyższe prace budowlane, a przynamniej przed wykonaniem tychże prac. Sąd zgodził się ze stanowiskiem orzekających w sprawie organów, że fakt dalszego istnienia (nie rozebrania) przedmiotowego kominka - w świetle okoliczności sprawy - może powodować zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego, stąd zasadnie- na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. - nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Ponieważ przedmiotem skargi była decyzja w sprawie nakazu rozbiórki kominka w mieszkaniu przy ul. [...] w G., Sąd pominął wszelkie zarzuty skarżącego nie dotyczące tej sprawy (a np. wskazujące na nieprawidłowości jakich się dopuszczono przy instalowaniu systemów grzewczych w innych mieszkaniach). Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego nie wykazała, by zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, o którym stanowi przepis art. 145 u.p.s.a. Brak zatem było uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 u.p.s.a., orzekł jak w sentencji.