II SA/Wr 822/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o. o. z siedzibą we [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] sp. z o. o. z siedzibą we [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie nielegalnego przystąpienia do użytkowania lokalu mieszkalnego i wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie nielegalnego przystąpienia do użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym mieszkalno-usługowym z garażem podziemnym przy ul. [...] we [...]i wymierzenia [...] sp. z o. o. z/s we [...] – inwestorowi procesu budowlanego kary w wysokości 20 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym mieszkalno-usługowym z garażem podziemnym przy ul. [...] we [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] października 2018 r. skarżąca spółka wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz przekazanie do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie wniosku sprowadza się do stwierdzenia, że brak wstrzymania wykonania postanowienia może doprowadzić do wyegzekwowania znacznych środków pieniężnych na podstawie bezprawnego postanowienia, które w następstwie kontroli sądowej zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego. Wyegzekwowanie środków pieniężnych "może doprowadzić do zachwiania płynności finansowej skarżącej spółki oraz wpływać na jej dalszy byt". W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że "odmowa wstrzymania będzie tożsama ze ziszczeniem się niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia dla skarżącego skutków, skoro może wpływać na dalsze funkcjonowanie skarżącej spółki". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Strona skarżąca wskazała, że wyegzekwowanie środków pieniężnych "może doprowadzić do zachwiania płynności finansowej skarżącej spółki oraz wpływać na jej dalszy byt". Strona skarżąca we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedstawione argumenty, zdaniem Sądu, nie uzasadniają wstrzymania wykonania postanowienia, gdyż nie powodują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie strona skarżąca – w razie uwzględnienia skargi – będzie mogła domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja powołana przez stronę skarżącą nie uzasadnia wystarczająco złożonego wniosku. Brak jest zatem racjonalnych przesłanek aby twierdzić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia, może wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podsumowując żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie została, w ocenie Sądu, przez stronę skarżącą wykazana. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanego postanowienia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.