II SA/Wr 823/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Bogumiła Skrzypczak Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca) Protokolant: Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na pokrycie całości kosztów przyszłego remontu ogrzewania w mieszkaniu oddala skargę. Przedmiotem skargi Pana W. W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Zespołu Terenowej Pomocy Socjalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...]r. nr [...]) odmawiającą przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów przyszłego remontu ogrzewania w mieszkaniu. Pismem z dnia [...]r. skarżący wystąpił o przyznanie zasiłku celowego na pokrycie całości kosztów przyszłego remontu mieszkania w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Remont mieszkania, jak wskazał, ma dotyczyć wykonania ogrzewania w łazience, w której w ogóle brak ogrzewania, co umożliwi w okresie jesienno zimowym korzystania z łazienki, a także wykonanie podłączenia na "elektryczna taryfę nocną, która jest tańsza w eksploatacji". Przy wykonaniu tego podłączenia będzie możliwe przeprowadzenia remontu-modernizacyjnego, polegającego na zastosowaniu tego ogrzewania w piecach kaflowych ogrzewających mieszkanie, zamiast stosowania do ogrzewania węgla. Ze względu na brak środków finansowych na przeprowadzenie tego remontu skarżący wnosi o przyznanie tych środków w wysokości kosztorysowej – kosztorys zostanie wykonany przez Administrację [...]– obecnie Prywatny [...]spółka z o.o., któremu skarżący mógłby zlecić wykonania całości remontu. Skarżący wskazuje, iż po uzyskaniu pracy mógłby częściowo spłacić przyznane obecnie środki. Decyzją z dnia [...]r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania Pany W. W. wnioskowej pomocy stwierdzając, iż nie dysponuje środkami finansowymi niezbędnymi dla zabezpieczenia tego rodzaju wydatków. Stwierdzono, że brak takich możliwości, także przy uwzględnieniu spłaty przez skarżącego kredytu z przyszłych dochodów. W odwołaniu Pan W. zarzucił, że skoro organ nie dysponował w [...] r. środkami finansowymi na udzielenie pomocy mógł zaczekać z wydawaniem takiej decyzji do pierwszych dni nowego roku. Ponadto wskazał, że takie działanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. jest zaproszeniem do popełniania przestępstw w celu zdobycia środków na życie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy i wskazało, że zasiłek celowy zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz.414 ze zm.) jest świadczeniem udzielanym na zaspokojenie konkretnie określonych, niezbędnych potrzeb bytowych, które przykładowo wymieniono w powołanym przepisie. W ocenie organu do potrzeb takich nie można zaliczyć założenia ogrzewania w łazience i modernizacji pozostałej instalacji, zmierzającej do zmiany sposobu ogrzewania w całym mieszkaniu na ogrzewanie elektrycznie z pieców węglowych. Remont taki nie zaspokaja niezbędnych potrzeb bytowych skarżącego, ale podnosi standard mieszkania. Wnioskodawca, przez brak ogrzewania w łazience nie jest pozbawiony możliwości korzystania z łazienki, takie problemy – brak ogrzewania w łazience - występują w wielu starych budynkach. Mieszkanie jest ogrzewane, zatem brak podstaw do uwzględnienia wniosku. W skardze do Naczelniego Sądu Administracyjnego Pan W. zarzucił, że decyzja organy odwoławczego narusza prawo. W odpowiedzi na skargę Samorzadowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi, przedstawiając argumentacje zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis uzasadnia rozpatrywanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie należy stwierdzić, iż nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) w art. 1 ust.1 stanowi, iż pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stania pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do bezzwrotnych świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, w tym zasiłku celowego, przysługuje jeśli miesięczny dochód nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego i jednocześnie występuje jedna z okoliczności wymienionych w art. 3 pkt 2-11 ustawy o pomocy społecznej m in. bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwała choroba. Pan W. W. spełnia te warunki, bowiem jak wynika z akt sprawy jest bezrobotny, utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej i nie uzyskuje innych dochodów. Jedną z form tej pomocy jest zasiłek celowy, udzielany na zaspokojenie konkretnie określonych, niezbędnych potrzeb bytowych. Spełnienie tych warunków nie jest jednak równoznaczne z obowiązkiem przyznania świadczenia, jakim jest zasiłek celowy. Świadczenie to nie ma charakteru obowiązkowego. Wynika to z brzmienia art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspkojenia niezbednej potrzeby bytowej w szczególnosci na: pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub przedszkolu, a także kosztów pogrzebu. Decyzja podejmowana w tej kwestii winna, zatem uwzgledniać, czy cel wskazany przez osobę ubiegającą się o prznanie tego swiadczenia, na jaki mają być przeznaczone środki uzyskane z pomocy społecznej, wiąże się z zaspokojeniem niezbędnych potrzeb bytowych tej osoby. W rozpatrywanej sprawie skarżący domaga się przyznania środków na pokrycie kosztów przyszłego remontu ogrzewania w mieszkaniu tj. wykonania ogrzewania w łazience i modernizacji instalacji elektrycznej umożliwiające zmiane sposoby ogrzewania w całym mieszkaniu na ogrzewanie elektryczne. W ocenie Sądu, organy administracji zasadnie uznały, iż w rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, iż remont, który zamierza przeprowadzić skarżący mieści się w kategorii - niezbędnej potrzeby bytowej skarżącego. Przepis art. 32 ust. 2 wymienia remont mieszkania jako możliwy do sfinansowania z zasiłu celowego. Jednak jak słusznie wskazał organ odwoławczy remont, jaki zamierza przeprowadzić Pana W. nie ma charkateru remontu niezbędnego bez, którego nie będzie możliwe korzystanie z mieszkania. Ma on charakter modernizacji lokalu mieszkalnego podnoszący standard lokalu. Przepisy art. 32 ust. 1 jak i art. 1 ust.1 ustawy o pomocy społecznej jednoznacznie wskazują, że pomoc społeczna ma umożliwić osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystujac srodki własne, a nie zapewnić funkcjonowanie w warunkach, które umożliwiają przeprowadzenie modernizacji zajmowanych lokali podnoszacych ich standard. Ponadto należy wskazać, iż rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ związany jest przy orzekaniu przepisami art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 ze zm.). W ocenie Sądu organy administracji, w rozpatrywanej sprawie zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń, co do stanu faktycznego jak i prawidłowej oceny stanu faktycznego, a decyzje podjęły nie przekraczając granic uznania administracyjnego. Z tych względów Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę jako bezzasadną oddalił.