II SA/Wr 824/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Protokolant: Asystent sędziego Aleksander Kotarski po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 października 2022 r. nr 1002/2022 w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym lokalu I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz r.pr. Ł. Ł. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zakwestionowaną decyzją z 05.10.2022 r. (nr 1002/2022) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: skarżąca), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Dzierżoniowie (dalej: PINB, organ I instancji) z 26.08.2022 r. (nr 245/2022) w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku doprowadzenia przez odwołującą do zgodności z przepisami wentylacji nawiewno-wywiewnej w kuchni w lokalu mieszkalnym nr [...] oraz otworu wentylacyjnego w drzwiach łazienki w tym lokalu mieszkalnym i wyznaczył nowy termin na dokonanie tych czynności do dnia 15.11.2022 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W następstwie skargi dotyczącej samowolnych robót budowlanych, których następstwem było m.in. zdewastowanie przewodu kominowego, PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego komina znajdującego się w budynku mieszkalnym położonym w P. przy ul. [...]. W dniu 20.04.2017 r. PINB przeprowadził kontrolę w mieszkaniu M. i E. K. W wyniku przeprowadzonych czynności stwierdzono, że między łazienką a pokojem występuje ściana z przewodami kominowymi (komin). Od strony łazienki na tej ścianie stwierdzono zarysowania poziome i skośne między kanałem spalinowym, do którego jest podłączony przepływowy gazowy podgrzewacz wody, a kanałem wentylacyjnym. Do kanału wentylacyjnego jest podłączony wentylator mechaniczny. Na tej samej ścianie, lecz od strony pokoju, zauważono występowanie zarysowań skośnych przebiegających od stropu do podłogi oraz przebiegające od narożnika wewnętrznego ściany w głąb pokoju. Stwierdzono także pionowe zarysowania ściany kominowej od strony pokoju. Decyzją z 25.04.2018 r. (nr 125/2018) PINB zakazał skarżącej, jako właścicielce lokalu mieszkalnego nr [...] położonego na piętrze, użytkowania znajdującego się w tym mieszkaniu urządzenia gazowego-przepływowego podgrzewacza gazowego wody znajdującego się w łazience do czasu usunięcia mechanicznego wentylatora z przewodu wentylacyjnego w łazience. Jednocześnie nakazał skarżącej odłączyć mechaniczny wentylator od kanału wentylacyjnego w łazience. Ponadto wydanym w tej samej dacie postanowieniem nr 126/2018 PINB zażądał od M. K. oraz B. i E.(1) K. przedłożenia do 15.06.2018 r. ekspertyzy kominiarskiej stanu technicznego komina, obsługującego należące do nich lokale mieszalne, zawierającej w szczególności inwentaryzację przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych oraz podłączeń do nich wraz z oceną zgodności tych podłączeń z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. . Pismem z 14.02.2020 r. E. K.(1) przedłożył żądaną ekspertyzę. Sporządzający ją mistrz kominiarski M. F. dokonując oceny zgodności podłączeń do przewodów kominowych w zakresie ich zgodności z przepisami stwierdził m.in., że do przewodu nr 2 podłączony jest kocioł c.o. na miał węglowy w pomieszczeniu kotłowni należącym do M. K., natomiast do przewodu nr 3 podłączony jest kocioł c.o. w pomieszczeniu kotłowni należącej do B. i E.(1) K. Do przewodu nr 4 podłączona jest wentylacja wywiewna Państwa K.(1) oraz wentylacja wywiewna łazienki M. K. do przewodu kominowego nr 6 podłączony jest przepływowy gazowy podgrzewacz wody w łazience M. K. i do przewodu kominowego nr 7 jest podłączona wentylacja wywiewna Państwa K.(1), do przewodu kominowego nr 8 podłączona jest wentylacja wywiewna ich kuchni. Mistrz kominiarski dokonał oceny zgodności podłączeń do przewodów kominowych w zakresie ich zgodności z przepisami i stwierdził, że odnośnie mieszkania należącego do M. K. w kotłowni sposób podłączenia jej kotła c.o. do komina jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto z ekspertyzy wynika, że sposób podłączenia kotła c.o. na paliwo stałe jest prawidłowy, ale stan techniczny ścian wewnętrznych kanału nr 2 nie pozwala na dalsze bezpieczne jego użytkowanie z uwagi na poprzerywane ścianki działowe między przewodami, co może stwarzać zagrożenie dla mieszkańców lokalu mieszkalnego M. K. Z ekspertyz wynika też, że w mieszkaniu M. K. w pomieszczeniu łazienki sposób podłączenia podgrzewacza ciepłej wody jest zgodny z zapisami rozporządzenia, podgrzewacz wody jest podłączony prawidłowo, ale zły stan techniczny wewnętrznych ścian przewodu kominowego nr 6 nie pozwala na dalsze bezpieczne użytkowanie go z uwagi na poprzerywane ścianki działowe między przewodami, co może stwarzać zagrożenie dla użytkowników tego lokalu. Oceniający w zakresie oceny możliwości bezpiecznego użytkowania urządzeń grzewczych poszczególnych mieszkaniach oraz w zakresie zakresu niezbędnych do wykonania robót w celu doprowadzenia występujących nieprawidłowości w przewodach kominowych do stanu zgodnego z przepisami stwierdził co następuje: w celu bezpiecznego użytkowania kotła c.o. na miał węglowy przez M. K. należy wpuścić rurę żaroodporną do przewodu kominowego na całej jego długości; wykonać wentylację wywiewną kuchni, prowadząc rurę o średnicy min. 12 cm z materiału niepalnego z otuliną termiczną ponad dach z zabezpieczeniem wylotu daszkiem przed opadami atmosferycznymi; następnie w celu bezpiecznego użytkowania przepływowego podgrzewacza wody przez M. K. należy przewód nr 6 zabezpieczyć odpowiednim wkładem kwasoodpornym na całej długości przewodu spalinowego oraz wymienić rurę "spiro" aluminiową na odpowiednią kwasoodporną i podłączyć na sztywno z kominem. Mistrz kominiarski zalecił także usunąć folię z kanału spalinowego do którego jest podłączony przepływowy podgrzewacz wody. Oceniający nakazał przełączyć wentylację wywiewną łazienki u M. K. z przewodu kominowego nr 4 do przewodu kominowego nr 5. Podsumowując ekspertyzę mistrz kominiarski stwierdził, że stan techniczny przewodów kominowych ich drożność i szczelność jest dobra z wyjątkiem przewodu kominowego nr 2 i nr 3 do których są podłączone kotły c.o. na miał węglowy, które są nieszczelne. Nieszczelny jest także przewód kominowy nr 6 użytkowany przez M. K. Decyzją z 10.03.2020 r. (nr 43/2020) PINB zakazał współwłaścicielom budynku - M. K. oraz B. i E.(1) K. użytkowania kotłów c.o. oraz podłączonych do nich przewodów jednocześnie nakazując odrębnie każdemu z nich usunięcie wyszczególnionych nieprawidłowości. Decyzją z 29.05.2020 r. (nr 471/2020) DWINB uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W wydanym rozstrzygnięciu DWINB wskazał, że kominy i przewody instalacji wentylacji grawitacyjnej należą do części wspólnej budynku i żaden właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nie ma indywidualnego tytułu prawnego do komina czy kanału kominowego, pomimo korzystania z takiego komina. W związku z tym nie można obciążyć obowiązkiem utrzymania w należytym stanie komina jednego ze współwłaścicieli, czy też niektórych z nich, nawet wówczas, gdy tylko on ponosi winę za zaistniały stan rzeczy i bez znaczenia pozostaje wielkość udziałów we współwłasności. Dodatkowo DWINB wskazał na brak weryfikacji istniejącego stanu właścicielskiego budynku przy ul. [...] w P. oraz na nieustalenie okoliczności faktycznych, a mianowicie ilości zainstalowanych kotłów w budynku i ich ewentualnej kwalifikacji pod kątem części wspólnej albo części odrębnej od części wspólnej, w związku z tym rozważenia czy w sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji częściowych odnoszących się do wyodrębnionych lokali. Pismem z 02.06.2020 r. E. K.(1) poinformował organ, że od 10.04.2020 r. nie jest już współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] w P. PINB ustalił, że nowymi właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] w tym budynku są K. i A. D. Decyzją z 25.09.2020 r. (nr 210/2020) PINB zakazał M. K. oraz K. i A. D. m.in. użytkowania kotłów c.o. na paliwo stałe wraz zakazem użytkowania przewodów domowych do których były podłączone z jednoczesnym nakazem wykonania wskazanych robót budowlanych. Decyzją z 28.12.2020 r. (nr 1208/2020) DWINB uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. DWINB stwierdził, że nałożone obowiązki nie korespondują z przedmiotem postępowania, który organ I instancji określił jako stan techniczny komina, w związku z tym wszelkie kwestie wykraczające poza przedmiot postępowania powinny zostać rozstrzygnięte odrębnie, ewentualnie organowi orzekającemu przysługuje uprawnienie do rozszerzenia przedmiotu postępowania poza stan techniczny komina. Postanowieniem z 26.04.2021 r. (nr 107/2021) PINB rozszerzył zakres postępowania prowadzonego w sprawie złego stanu technicznego komina w budynku przy ul. [...] o kwestie dotyczące braku w lokalu nr [...] wentylacji nawiewno-wywiewnej w kuchni, nieprawidłowego podłączenia gazowego przepływowego pogrzewacza wody do przewodu kominowego w tym lokalu, niezabezpieczonego przed destrukcyjnym oddziaływaniem spalin oraz podłączenia do przewodu kominowego nieprawidłową rurą aluminiową typu "spiro", nieprawidłowego podłączenia wentylacji wywiewnej oraz o kwestię braku odpowiedniej wentylacji nawiewnej w drzwiach łazienki w tym lokalu. W dniu 12.05.2021 r. M. K. poinformowała organ o odłączeniu mechanicznego wentylatora w łazience lokalu nr [...], przedkładając oświadczenie osoby z uprawnieniami. Jednocześnie załączyła zdjęcia pokazujące odłączenie od instalacji gazowej przepływowego podgrzewacza gazowego znajdującego się w łazience. W dniu 17.08.2021 r. miały miejsce oględziny lokalu nr [...]. W trakcie przeprowadzanych czynności kontrolnych stwierdzono, że w kuchni znajduje się okno bez nawiewu, a wentylację wywiewną stanowi otwór i rura pod stropem. Posadowiona jest tam też kuchenka gazowa. Z kuchni do łazienki prowadzą drzwi z trzema otworami w ich dolnej części o średnicy ok. 4 cm. Potwierdzono, że w łazience jest umieszczony przepływowy podgrzewacz gazowy wody, który jest odłączony od instalacji gazowej. Oprócz tego stwierdzono brak nawiewu w łazience oraz fakt zdemontowania mechanicznego wentylatora z kanału wentylacyjnego. Decyzją z 26.08.2022 r. (nr 245/2022), wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 2 u.p.b., PINB zakazał M. K. użytkowania znajdującej się w jej lokalu mieszkalnym kuchenki gazowej, do czasu: a) wykonania odpowiedniej wentylacji nawiewnej i wywiewnej w lokalu, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej; b) uzyskania pozytywnego orzeczenia technicznego o zapewnieniu odpowiedniej wymiany powietrza dla bezpiecznego użytkowania znajdującego się w przedmiotowym lokalu kuchenki gazowej, sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie wentylacji i posiadającą aktualne zaświadczenie o przynależności do izby samorządu zawodowego. Jednocześnie nakazano skarżącej w terminie do 30.09.2022 r. doprowadzenie do zgodności z przepisami wentylacji nawiewno-wywiewnej w kuchni oraz otworu wentylacyjnego w drzwiach łazienki. Na mocy art. 66 ust. 2 u.p.b. decyzji w zakresie zakazu użytkowania nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie PINB stwierdził, że stwierdzony stan faktyczny w zakresie wentylacji jest niezgodny z § 147 ust. 1 rozporządzenia o warunkach technicznych, który stanowi, że wentylacja i klimatyzacja powinny zapewniać odpowiednią jakość środowiska wewnętrznego, w tym wielkość wymiany powietrza, jego czystość, temperaturę, wilgotność względną, prędkość ruchu w pomieszczeniu, przy zachowaniu przepisów odrębnych i wymagań Polskich Norm dotyczących wentylacji, a także warunków bezpieczeństwa pożarowego i wymagań akustycznych określonych w tym rozporządzeniu. Tym samym koniecznością stało się doprowadzenie wentylacji przez właściciela lokalu do stanu zgodnego z przepisami. PINB doszedł także do konstatacji, że w obecnym stanie, z uwagi na występujące nieprawidłowości, a w szczególności z powodu braku odpowiedniej wentylacji grawitacyjnej w kuchni oraz niewłaściwego otworu wentylacyjnego w drzwiach łazienki mieszkania, załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na możliwość wystąpienia zagrożenia zatruciem się użytkowników obydwu mieszkań. Tym samym uzasadniało to wydanie rozstrzygnięcia z zastosowaniem art. 10 § 2 k.p.a. PINB wskazał, że w przedmiotowej sprawie miał wzgląd na zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego. M. K. złożyła odwołanie od opisanej decyzji, w którym zarzuciła PINB obrazę przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak zastosowania i tym samym naruszenie przepisu art. 10 § 2 k.p.a. polegające na błędnej wykładni i uznaniu, że w niniejszej sprawie stwierdzone nieprawidłowości rzekomo stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa dla życia i zdrowia mieszkańców lokalu skarżącej jak i dla lokalu nr [...] (państwa D.), powodowanego możliwością zatrucia tlenkiem węgla, podczas gdy taka sytuacja faktyczna nie występuje, a PINB nie wykonuje dwóch wyroków WSA we Wrocławiu z 15.06.2021 r., sygn. akt II SA/Wr 553/20 oraz z 24.02.2022 r., sygn. akt II SA/Wr 603/21. Drugi z zarzutów odwołującej dotyczył obrazy prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 oraz 3 w zw. z art. 66 ust. 2 u.p.b., poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że zachodzą tak drastyczne okoliczności mogące zagrażać życiu lub zdrowiu, które nota bene spowodowali poprzedni współwłaściciele budynku E.(1) i B. K., którzy dopuścili się samowoli budowlanej, co wykorzystali nowi współwłaściciele budynku. Przy tak sformułowanych zarzutach odwołania jego autorka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji PINB na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., mając na uwadze niewykonywanie prawomocnych wyroków WSA we Wrocławiu, a także "niewykonalności skarżonej decyzji w aspekcie podanym w pisemnych motywach odwołania". Uzasadniając przedstawione zarzuty odwołująca wskazała, że zaskarżona decyzja nie może się ostać w administracyjnym toku instancji z powodu jej nielegalności – braku oparcia o przepisy u.p.b. W ocenie odwołującej decyzja I instancji nie jest logiczna oraz pomija tezy, wnioski i kierunki postępowania wyrażone przez WSA we Wrocławiu w dwóch wyżej wskazanych wyrokach. PINB nie wykonał i nie zastosował się do wytycznych nakreślonych w prawomocnych orzeczeniach sądowych. Skarżąca wskazała, że nie korzysta z przepływowego gazowego podgrzewacza wody. Zwróciła także uwagę na fakt, że samowola budowlana nowych współwłaścicieli (niefachowe wstawienie rury kwasowej do komina nr 3) stała się przyczyną zalewania jej mieszkania, na co PINB nie zwrócił jakiejkolwiek uwagi przy badaniu stanu faktycznego sprawy przed wydaniem decyzji. Zaznaczyła, że posiada otwór wyciągowy nad kuchenką gazową w kuchni. W ocenie odwołującej się zaskarżona decyzja była pozbawiona merytorycznych argumentów przemawiających za tego rodzaju rozstrzygnięciem. Zataja istotne fakty dla przedmiotu sporu oraz doprowadziła do nieuzasadnionych wniosków i tez. Argumentując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PINB, skarżąca wskazała, że decyzja ta została wydania z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie uwzględniła w swych twierdzeniach, tezach i wnioskach dwóch prawomocnych rozstrzygnięciach WSA we Wrocławiu (w szczególności wytycznych skierowanych do organu stopnia powiatowego). Natomiast wskazując na zaistnienie przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. zaznaczyła, że jest ona w sporze z drugimi współwłaścicielami, którzy bezprawnie zajęli przewód kominowy nr 3 oraz uzyskali pozwolenie "na samowolne roboty budowlane". Odwołująca zaznaczyła także, że PINB naraził ją na duże i całkowicie niepotrzebne koszty. Działanie te nie zmierzało do usunięcia samowoli budowlanej dokonanej przez poprzednich sąsiadów. Zwróciła także uwagę na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10 § 1 w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez brak zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu oraz "skierowanie sporu o usunięcie samowoli budowlanej" przeciwko skarżącej, chociaż to nie ona się jej dopuściła. Opisaną na wstępie decyzją nr 1002/2022 DWINB uchylił decyzję PINB w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin do dnia 15.11.2022 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ przytoczył brzmienie art. 66 ust. 1 oraz ust. 2 u.p.b. Oceniając charakter tego uregulowania wskazał, że mają one charakter restytucyjny i ich zadaniem jest doprowadzenie istniejącej substancji budowlanej do stanu zgodnego z art. 5 ust. 2 u.p.b., tj. użytkowaniem zgodnym z przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska jak i utrzymywaniem w należytym stanie technicznym. Natomiast pod pojęciem "właściwego utrzymania obiektów budowlanych" ustawa uznaje ich użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywaniem w należytym stanie technicznym i estetycznym. W ocenie organu odwoławczego nieprawidłowości stwierdzone w toku postępowania przed organem I instancji – wykryte w czasie kontroli oraz stwierdzone na podstawie przedłożonych protokołów badań i sprawdzeń należało zakwalifikować jako naruszające art. 61 w zw. z art. 5 ust. 2 u.p.b. i tym samym uprawniające do zastosowania regulacji przewidzianej w art. 66 u.p.b. Z akt sprawy wynikało bowiem, że wynikiem przeprowadzonych czynności wyjaśniających było niesporne ustalenie konieczności orzeczenia nakazu wykonania wskazanych w petitum decyzji czynności (robót budowlanych) w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania wentylacji nawiewno-wywiewnej. Ma to służyć bezpiecznemu użytkowaniu lokalu. DWINB zaznaczył, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie ustalił nieprawidłowości występujące w lokalu nr [...] takie jak: brak odpowiedniego otworu nawiewnego w dolnej części drzwi łazienkowych oraz brak wentylacji nawiewno-wywiewnej w kuchni. W związku z tym codzienne użytkowanie urządzeń gazowych w tym mieszkaniu, zużywających tlen z pomieszczenia do spalania paliwa, odbywało się w sposób, który nie eliminował możliwości wydzielania się tlenku węgla z powodu braku odpowiedniej wentylacji grawitacyjnej nawiewno-wywiewnej, umożliwiającej prawidłową wymianę powietrza. Istniało realne zagrożenie spowodowania zatrucia się lokatorów tlenkiem węgla. Organ odwoławczy poczynił także rozważania dotyczące codziennego funkcjonowania wentylacji. Zaznaczył, że wentylacja grawitacyjna działa prawidłowo tylko wtedy, gdy najpierw dostarczymy odpowiednią ilość powietrza z zewnątrz i dopiero wówczas wystąpi wymagany ciąg wentylacyjny, który oczyści powietrze i przywróci normatywną wilgotność. Zgodnie z § 51 rozporządzenia o warunkach technicznych budynek i pomieszczenia powinny mieć zapewnioną wentylację lub klimatyzację stosownie do ich przeznaczenia. Wentylacja powinna zapewniać odpowiednią jakość środowiska wewnętrznego, w tym: wielkość wymiany powietrza, jego czystość, temperaturę, wilgotność względną, prędkość ruchu w pomieszczeniu, przy zachowaniu przepisów odrębnych i wymagań Polskich Norm dotyczących wentylacji, a także warunków bezpieczeństwa pożarowego i wymagań akustycznych określonych w rozporządzeniu, o czym stanowi § 147 ust. 1 rozporządzenia o warunkach technicznych. Natomiast w sytuacji zastosowania w pomieszczeniach innego rodzaju wentylacji niż opisana, dopływ powietrza z zewnątrz, w ilości niezbędnej dla potrzeb wentylacyjnych, należy zapewnić przez urządzenia nawiewne umieszczane w oknach, drzwiach balkonowych lub w innych częściach przegród zewnętrznych (§ 155 ust. 3 rozporządzenia o warunkach technicznych). Wskazano także na normy techniczne w odniesieniu do drzwi łazienkowych. Zgodnie z § 79 ust. 1 rozporządzenia o warunkach technicznych, drzwi do łazienki, umywalni i wydzielonego ustępu powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczenia, mieć, z zastrzeżeniem § 75 ust. 2, co najmniej szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy, a w dolnej części - otwory o sumarycznym przekroju nie mniejszym niż 0,022 m2 dla dopływu powietrza. Jednocześnie jak wynikało ze zgromadzonych zdjęć i protokołu z oględzin warunek ten nie został spełniony (3 otwory o średnicy 4 cm). Tym samym organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2, 3 i ust. 2 u.p.b. Wynikało to z tego, że właściwy podmiot do dbania o stan przedmiotowego budynku lub jego części nie dopełnił ciążącego na nim, na mocy przepisu art. 5 ust. 2 u.p.b., obowiązku, tj. nie utrzymywał go w należytym stanie technicznym i estetycznym, dopuszczając tym samym do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Odnosząc się do zarzutu obrazy prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 w zw. z art. 66 ust. 2 u.p.b., DWINB stanął na stanowisku, że wydając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 u.p.b. nie bada się przyczyn, z powodu których obiekt budowlany stworzył zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Nie wyjaśnia się również, dlaczego obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Wreszcie - nie ustala, kto ponosi odpowiedzialność za doprowadzenie obiektu do stanu niezgodnego z przepisami. Natomiast ustalenie określonych okoliczności faktycznych ujawniających, że stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów, jest wystarczające do nałożenia przez organ na właściciela obiektu lub jego zarządcę określonych obowiązków, których zakres będzie zależeć od stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok WSA w Olsztynie z 22.05.2012 r., sygn. akt II SA/Ol 210/12; wyrok WSA w Poznaniu z 16.10.2013 r., sygn. akt IV SA/Po 781/13). W związku z powyższym niezbędne było nałożenie na właściciela lokalu obowiązku, aby usunąć nieodpowiedni stan techniczny ww. lokalu. Odpowiadając na zarzut dotyczący braku uwzględnienia przy wydawaniu decyzji wykonania przez sąsiadów samowoli budowlanych organ II instancji zaznaczył, że ta kwestia nie jest badana w tym postępowaniu, ponieważ jego przedmiotem jest nieodpowiedni stan techniczny obiektu w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a., organ odwoławczy stanął na stanowisku, że wskazany przepis wprowadza wyjątek od ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a mianowicie stanowi: "Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną". Z zebranych w sprawie materiałów dowodowych wynikało, że użytkowanie w lokalu mieszkalnym nr [...] urządzeń gazowych zużywających tlen z pomieszczenia do spalania paliwa, odbywało się w sposób, który nie eliminował możliwości wydzielania się tlenku węgla z powodu braku odpowiedniej wentylacji grawitacyjnej nawiewno-wywiewnej, umożliwiającej prawidłową wymianę powietrza w lokalu, co stanowiło niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. Powołując się na uchwałę siedmiu Sędziów NSA z 25.04.2005 r., sygn. akt FPS 6/04, wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 k.p.a. przepisu art. 200 § 1 o.p., organ odwoławczy stwierdził, że warunkiem uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 15.05.2003 r., sygn. akt I SA/Gd 199/00). Innymi słowy, powołując się na naruszenie przepisów proceduralnych strona winna wykazać, że takie uchybienie mogło mieć wpływ na wydane rozstrzygniecie. Tym samym skorzystanie z dyspozycji przepisu art 10 § 2 k.p.a., było uzasadnione, a strona nie wykazała, że zastosowanie tego przepisu miało wpływ na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Ustosunkowując się do stwierdzenia nieważności decyzji pierwszej instancji DWINB zaznaczył, że tryb odwoławczy ma pierwszeństwo przed trybem nadzoru, obejmującym między innymi stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Wynika to z faktu, że organ odwoławczy ma szersze uprawnienia niż organ stosujący art. 156 § 1 k.p.a. Dla załatwienia odwołania powinno być podjęte jedno z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 k.p.a. i to także wówczas, gdyby zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem, gdy decyzja podlega kontroli organu odwoławczego, zbędne jest wszczynanie i prowadzenie odrębnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji (zob. wyrok NSA z 05.09.2014 r., sygn. akt II OSK 537/14; wyrok WSA Rzeszowie z 16.03.2021 r., sygn. akt ll SA/Rz 276/21). Niegodząc się z tym rozstrzygnięciem M. K. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżając w całości decyzję DWINB zarzuciła temu organowi naruszenie: - art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 u.p.b., poprzez jego błędną wykładnię i tym samym uznanie, że zainstalowanie instalacji nawiewno-wywiewnej w kuchni w lokalu nr [...] wyczerpuje przesłanki tzw. postępowania naprawczego stosowanego między innymi w sytuacji wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, podczas gdy wyczerpanie przesłanek postępowania naprawczego uregulowanego w ustawie prawo budowlane należy sprowadzić do nakazania w drodze decyzji nowym współwłaścicielom usunięcia instalacji gazowej w postaci rury miedzianej poprowadzonej nielegalnie przez pomieszczenie kotłowni należącej do skarżonej; - art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 2 u.p.b., poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i przyjęcie, że dyspozycją niniejszego przepisu należy objąć stan faktyczny związany z nieprawidłowym stanem technicznym wspólnego komina (przewodu wentylacyjnego w przewodzie kominowym nr 3), który w sposób bezprawny przerobili na przewód dymny, poprzedni współwłaściciele budynku, tym samym bezprawnie użytkując na wyłączność część nieruchomości w postaci przewodu wentylacyjnego co przybrało prawny charakter bezumownego użytkowania quoad usum, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie świadczy o bezspornym fakcie, że skarżąca nie użytkuje tego przewodu kominowego, a wręcz przeciwnie musi godzić się na sytuację faktyczną, w której nowi współwłaściciele dokonali bezprawnego, bez zgody skarżącej na zasadzie art. 199 k.c., położenia w przewodzie wentylacyjnym komina nr 3 rury ze stali kwasowej, która spowodowała pęknięcia tego przewodu kominowego oraz pęknięcia w ścianie lokalu nr [...], a tym samym zacieki wody na ścianach lokalu nr [...], należącego do skarżącej; - niewykonanie dwóch prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, czego wymownym dowodem jest teza postawiona przez organ administracyjny drugiego stopnia, który stanowi co następuje: "Kwestia samowolnych robót budowlanych wykonanych przez współwłaścicieli nie jest badana w przedmiotowym postępowaniu, którego przedmiotem jest nieodpowiedni stan techniczny obiektu w ww. zakresie"; - art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak jego zastosowania i tym samym naruszenie przepisu postępowania administracyjnego, w postaci zastosowania art. 10 § 2 k.p.a., polegającego na błędnej wykładni i uznaniu, że w zawisłej sprawie stwierdzone nieprawidłowości rzekomo stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa dla życia i zdrowia mieszkańców lokalu skarżącej jak i dla lokalu nr [...], powodowanego możliwością zatrucia tlenkiem węgla, podczas gdy taka sytuacja faktyczna nie występuje, a PINB nie wykonuje dwóch wyroków WSA we Wrocławiu; - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja została wydana względem osób niebędących stronami w sprawie, tj. także względem B. i E.(1) K. , którzy 10.04.2020 r. sprzedali swoje udziały w nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w P. Przy tak sformułowanych zarzutach skargi jej autorka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji DWINB oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wraz z zasądzeniem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu wywiedzionej skargi M. K. wyartykułowała, że prowadzący kontrolę inspektor nadzoru budowlanego osobiście nie sprawdził czy w jej mieszkaniu istnieje wentylacja wywiewna, a taka funkcjonuje. Jednocześnie po wizytach inspektorów w 2018 r. została wykonana instalacja nawiewna w kuchni nad oknem, co widać na przedłożonym wraz ze skargą zdjęciu. Zaznaczyła, że w jej ocenie nieuprawnione jest twierdzenie DWINB jakoby "kwestia samowolnych robót budowlanych wykonanych przez współwłaścicieli nie była badana w przedmiotowym postępowaniu". Zdaniem skarżącej jest to jedynie swoisty wybieg organu, którego celem jest brak odniesienia się do meritum sprawy oraz niewykonanie dwóch prawomocnych wyroków WSA we Wrocławiu. W ocenie skarżącej głównym problemem niniejszej sprawy jest to, że PINB przez długie lata pozwalał i nadal pozwala współwłaścicielom budynku na bezprawne zajmowanie przewodu kominowego nr 3 służącego wcześniej jako przewód wentylacyjny i przerobienie go na przewód dymny, co w efekcie podłączenia w kotłowni nieodpowiedniego kotła centralnego ogrzewania przez wcześniejszych współwłaścicieli spowodowało jego zniszczenie. W niniejszej sprawie nigdy nie została też sporządzona porządna i uczciwa "ekspertyza kominiarska" z wyjątkiem opinii biegłego sądowego J. S. z 2006 r. w ramach sprawy toczącej się przed sądem powszechnym o zniesienie współwłasności. Skarżąca zaznaczyła, że wydana przez PINB decyzja nr 246/2022 z 26.08.2022 r. oraz druga decyzja tego organu nr 245/2022 (wydana w tej samej dacie) są pozbawione merytorycznych argumentów. Obydwie zatajają istotne fakty związane z przedmiotem postępowania oraz prowadzą do nieuzasadnionych wniosków i tez. W konsekwencji jedna i druga decyzja prowadzą do pokrzywdzenia skarżącej w jej prawach jako właściciela (współwłaściciela) nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu związanego z nieważnością zaskarżonej decyzji skarżąca zaznaczyła, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie uwzględniła w swych twierdzeniach, tezach i wnioskach dwóch prawomocnych rozstrzygnięć WSA we Wrocławiu (w szczególności wytycznych skierowanych do organu stopnia powiatowego). Natomiast wskazując na zaistnienie przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. skarżąca zaznaczyła, że jest ona w sporze z drugimi współwłaścicielami, którzy bezprawnie zajęli przewód kominowy nr 3. W dalszej części uzasadnienia skargi jej autorka powtórzyła część argumentacji zawartej we wniesionym wcześniej odwołaniu. Wskazała na to, że PINB naraził ją na duże i całkowicie niepotrzebne koszty. Podniosła także aspekt naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10 § 1 w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez brak zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu. W pozostałej części skargi skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu. Wskazała, że PINB naraził ją na duże i całkowicie niepotrzebne koszty celem sporządzenia "wystawienia oświadczenia do decyzji administracyjnej". Podniosła także aspekt kolejnego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10 § 1 w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez brak zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu oraz "skierowanie sporu o usunięcie samowoli budowlanej" przeciwko jej i E. K. W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z 01.06.2023 r. przyznany skarżącej na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik z urzędu podtrzymał w całości skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji. Wskazał, że to nie skarżąca jest właściwym adresatem zaskarżonej decyzji. Z opisu stanu faktycznego można wnioskować, że jako właściciel lokalu nie jest ona odpowiedzialna za wystąpienie zdarzeń stanowiących podstawę wydania decyzji. Odpowiedzialność tą ponoszą poprzedni współwłaściciele budynku, którzy dokonali zmian w jego strukturze technicznej i to do nich, ewentualnie do nowych współwłaścicieli powinien zostać skierowany nakaz. Pełnomocnik wskazał także, że wykonanie decyzji stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia rodziny skarżącej, gdyż pozbawia ją możliwości podgrzewania wody w mieszkaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przeprowadzając ocenę legalności zaskarżonej decyzji należało wziąć pod uwagę, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 2 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) – dalej: u.p.b. Jak wynika z art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.b., w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości konieczne i wystarczające jest ustalenie chociażby jednej z wymienionych wyżej przesłanek, tj. określonego zagrożenia, nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu lub szpecącego charakteru. Decyzja podejmowana na jego podstawie ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpią przesłanki ustawowe, to organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zaskarżona decyzja, będąc rozstrzygnięciem częściowym, dotyczącym wyszczególnionych w niej elementów budynku, spełnia określone wyżej wymagania ustawowe. Ocena taka podyktowana jest następującymi względami. Przede wszystkim materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego daje wystarczające podstawy do uznania, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 66 ust. 1 pkt. 1, 2 i 3 u.p.b. Znajdują one potwierdzenie w ekspertyzie kominiarskiej z 12.02.2020 r. oraz oględzinach lokalu mieszkalnego nr [...] z 17.08.2021 r. Na podstawie w ten sposób zgromadzonego materiału dowodowego ustalono nieprawidłowości występujące w lokalu nr [...] takie jak: brak odpowiedniego otworu nawiewnego w dolnej części drzwi łazienkowych oraz brak wentylacji nawiewno-wywiewnej w kuchni. W związku z tym stwierdzono, że codzienne użytkowanie urządzeń gazowych w tym mieszkaniu, zużywających tlen z pomieszczenia do spalania paliwa, odbywało się w sposób, który nie eliminował możliwości wydzielania się tlenku węgla z powodu braku odpowiedniej wentylacji grawitacyjnej nawiewno-wywiewnej, umożliwiającej prawidłową wymianę powietrza. Istniało wobec tego realne zagrożenie spowodowania zatrucia się lokatorów tlenkiem węgla. Nie sposób w takich okolicznościach uznać, że wykorzystywanie w lokalu mieszkalnym kuchenki gazowej nie zagrażają życiu ani zdrowiu ludzi. Na podstawie dokonanych organy nadzoru trafnie oceniły konieczność wykonania odpowiedniej wentylacji nawiewnej i wywiewnej w kuchni oraz otworu wentylacyjnego w drzwiach łazienki w tym lokalu, co zresztą pośrednio potwierdza sama skarżąca, wskazując na częściowe wykonanie skierowanych do niej nakazów. Wykonanie spornych nakazów będzie miało przy tym wpływ na utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości. Dokonane na podstawie tak ocenionych dowodów prawidłowe ustalenia faktyczne, odnoszące się do konkretnych nieprawidłowości w stanie technicznym lokalu mieszkalnego znalazły swoje odzwierciedlenie w poprawnej redakcji osnowy decyzji. Wbrew stanowisku skarżącej nie ma również podstaw do wyrażania twierdzeń, by organy nadzoru budowlanego przeprowadzały ustalenia na okoliczność przyczyn wystąpienia stwierdzonych nieprawidłowości, tym bardziej że występują one w lokalu mieszkalnym nr [...]. NSA w wyroku z 23.10.2019 r., sygn. akt II OSK 3167/17 wskazał na zbędność ustalania przez organy nadzoru budowlanego przyczyn powstałych nieprawidłowości oraz podmiotów odpowiedzialnych za ich powstanie. Celem art. 66 ust. 1 u.p.b. jest bowiem nakazanie właścicielowi (zarządcy) usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, o ile takie nieprawidłowości wystąpiły. Wykonanie nakazu ma zaś nastąpić przy uwzględnieniu wymagań wiedzy technicznej i zgodnie ze sztuką budowlaną, a to oczywiście oznacza również konieczność ustalenia i usunięcie przyczyn powstawania nieprawidłowości. Takie czynności podejmowane są na etapie planowania sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wówczas podejmowana jest decyzja o zastosowaniu konkretnych rozwiązań i niewątpliwie bierze się też pod uwagę czy będą one eliminować również przyczynę powstania nieprawidłowości, czy tylko jej skutki. Sąd nie doparzył się także naruszeń prawa w zakresie zastosowania na podstawie art. 66 ust. 2 u.p.b. zakazu użytkowania kuchenki gazowej do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Ponadto decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeśli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. Oceniając zaskarżoną decyzję pod tym kątem należy wziąć pod uwagę, że ratio legis art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.b. służy zapewnieniu właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. Zastosowanie środka przewidzianego tym przepisem stanowi reakcję na przypadki nierzadko wieloletnich zaniedbań przez właściciela obiektu obowiązków związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym na zasadzie art. 61 u.p.b. Podnoszone w skardze argumenty nie podważają zatem wyżej przeprowadzonej oceny. Sformułowane w skarżonej decyzji nakazy są adekwatne do ustalonego stanu faktycznego i służą usunięciu nieprawidłowości stanu technicznego wentylacji lokalu mieszkalnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich poprawne wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi zbudowane na kanwie prawomocnych wyroków tut. Sądu wydanych w sprawach o sygn. akt II SA/Wr 553/20 i II SA/Wr 603/21. Taka ocena jest podyktowana tym, że powołane wyroki dotyczą kontroli rozstrzygnięć podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego w odrębnie prowadzonych postępowaniach administracyjnych, których przedmiot nie dotyczył sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną obecnie decyzją administracyjną. Przyjdzie bowiem zauważyć, że w sprawie II SA/Wr 553/20 przedmiotem kontroli tut. Sądu była decyzją DWINB utrzymująca w mocy decyzję PINB nr 135/2020 z 16.07.2020 r., którą nałożono na B. K. i E.(1) K. obowiązek wykonania robót budowlanych mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem samowolnie wykonanej instalacji gazowej dla potrzeb ich lokalu mieszkalnego. Zaskarżona decyzja dotyczyła robót budowlanych związanych z wykonaniem na potrzeby lokalu nr [...] wewnętrznej instalacji gazowej w części piwnicznej budynku mieszkalnego. Wydana ona została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 u.p.b. Stwierdzając wadliwą interpretację art. 51 u.p.b. Sąd wskazał, że organy nie wyjaśniły, czy inwestorzy legitymowali się prawem do dysponowania na cele budowlane nieruchomością wspólną oraz częścią przynależną do lokalu skarżącej. Co więcej i wbrew zarzutom skargi, we wskazaniach co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z 15.06.2021 r., brak jest odniesienia się do jakichkolwiek kwestii mających za przedmiot materię dotyczącą usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego wentylacji w lokalu mieszkalnym skarżącej. W powołanym wyroku Sąd przyznał jedynie rację skarżącej, że wykonanie robót budowlanych w częściach wspólnych budynku oraz w częściach przynależnych do jej lokalu – o ile faktycznie zostanie to potwierdzone przez organy - stanowiło czynność przekraczającą zwykły zarząd i jako takie, wymagało zgody wszystkich współwłaścicieli (w przypadku części wspólnych) oraz jej zgody (w przypadku pomieszczeń przynależnych do lokalu). Z kolei wyrok tut. Sądu z 24.02.2022 r., wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 603/21, dotyczył kontroli legalności postanowienia nr 223/2021 z 01.09.2021 r., którym PINB nałożył na M. K. obowiązek przedłożenia oceny technicznej samowolnie wykonanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w P. Również w tym przy przypadku przedmiot rozstrzygnięcia, podjętego na podstawie art. 81c ust. 2 u.p.b., a dotyczący robót budowlanych polegających na wykonaniu w latach 2006-2006 wewnętrznej instalacji gazowej, w żaden sposób nie pozostaje w związku ze sprawą rozstrzygniętą kontrolowaną obecnie decyzją. Podstawą do uwzględnienia przez Sąd skargi w sprawie II SA/Wr 603/21 był przede wszystkim brak wykazania przez organy uzasadnionych wątpliwości co do robót budowlanych. Ponadto Sąd wskazał na wątpliwości dotyczące zakresu rozstrzygnięcia, a więc zagadnienia które w żadnym stopniu nie miało związku z przedmiotem postępowania administracyjnego dotyczącego nieprawidłowości w stanie technicznym wentylacji lokalu mieszkalnego. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 259, ze zm.).