II SA/Wr 827/18

Dnia 27 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi B. G. i J. G. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia murowanego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ odwoławczy, organ II instancji) nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. (dalej: organ I instancji) nr [...] z dnia [...] nakazującą J. G. i B. G. (dalej: skarżący) rozbiórkę ogrodzenia murowanego o wysokości 2,90 m wykonanego na długości 21,40 m, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. S. w G. od strony działki nr [...] tj. posesji przy ul. S. Organ I instancji wskutek powzięcia informacji o wybudowaniu w warunkach samowoli budowlanej ogrodzenia na terenie działki nr [...] w G. w dniu 2 czerwca 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności jego wykonania. W ramach postępowania wyjaśniającego organ I instancji wystąpił do Urzędu Miejskiego w S. oraz do Starostwa Powiatowego w Ś. z zapytaniem, czy z prowadzonych rejestrów wynika, aby były wydawane pozwolenia na budowę lub przyjmowane zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych w przedmiocie budowy ogrodzenia murowanego. W odpowiedzi organ uzyskał jedynie odpowiedź ze Starostwa, przy czym okazało się, że przesłane zgłoszenie budowy ogrodzenia dotyczy nieruchomości sąsiedniej. Podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 29 czerwca 2016 r. J. G. zeznał, że nie pamięta dokładnej daty wybudowania muru, jednak według jego wiedzy został on postawiony końcem lat 70, w miejscu ogrodzenia z siatki. Inwestorem budowy muru był S. S., tym samym J. G. zmienił swoje uprzednie zeznanie, wedle którego S. S. miał pomagać w budowie muru, jednakże inwestorem robót był on sam – J. G. Ponadto zeznał, że zgodę na budowę muru uzyskał w dniu [...] od Prezesa Zarządu Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w S. J. G. oświadczył przy tym, że nie starał się o pozwolenie na budowę muru w urzędzie miasta S., a przed budową nie było okazania granic. Zeznania J. G. podtrzymał pełnomocnik B. G. Kolejno przesłuchiwani świadkowie wskazywali na późniejsze daty powstawania muru: około 2003 r., po 2002 r., bądź oświadczali że nie pamiętają daty wybudowania muru. Żaden ze świadków nie ma wiedzy odnośnie do okazania granic działki przed wybudowaniem muru. Organ I instancji zwrócił się do J. G. o wyjaśnienie, czy roboty związane z wykonaniem ogrodzenia na terenie działki nr [...] od strony działki nr [...] zostały zakończone, czy też planowane jest wykonanie dodatkowych robót. W odpowiedzi J. G. oświadczył, że nie rozpoczęto żadnej inwestycji w związku ze wskazanymi robotami budowlanymi na działce nr [...], które rzekomo miał zgłosić K. P. Ponadto J. G. oświadczył, że posiada stosowne pozwolenie budowlane w związku z posadowieniem spornego muru, nadto wszystko jest pozostałościami poniemieckimi, których nabył on własność. W dniu 25 października 2016 r. przeprowadzono oględziny, podczas których stwierdzono, że przy budynku na posesji nr [...] przy ul. S. istnieje mur kamienny o wysokości 2,90 m, wgłębiony w ścianę szczytową, tj. odsunięty od krawędzi budynku o 10 cm. Długość muru w części wyższej wynosi 21,40 m, część niższa muru wynosi około 29 m długości i część niższa muru około 2,10 m, część niższa z miejscowym zadaszeniem z blachy trapezowej wysokości około 2,15 m. Część niższa wykonana została z kamienia. Organ I instancji zwrócił się do Archiwum Państwowego we W. o udzielenie informacji czy z posiadanych rejestrów (ewidencji lub innych baz danych) w latach 1961-1990 wynika, aby były wydawane pozwolenia na budowę w zakresie budowy ogrodzenia murowanego na terenie działki nr [...] od strony działki nr [...] lub inne pozwolenia na budowę bądź przyjmowane zgłoszenia w tym zakresie. Wobec braku udzielenia odpowiedzi na uprzednie wezwanie Urzędu Miejskiego w S. organ I instancji ponownie zwrócił się o udzielenie informacji w sprawie. Z odpowiedzi udzielonej przez Archiwum Państwowe wynika, że nie odnaleziono dokumentacji związanej z wydaniem pozwolenia na budowę ogrodzenia murowanego na terenie działki nr [...] od strony działki nr [...]. Z pisma Burmistrza S. wynika nadto, że w posiadanych rejestrach brak jest pozwoleń na budowę i zgłoszeń w zakresie budowy ogrodzenia murowanego. Organ I instancji wezwał na świadków J. P., byłego naczelnika w Urzędzie Miejskim S., który odpowiadał za sprzedaż nieruchomości w tamtym okresie, Z. C., K. P., A. Z. i A. S. J. P. zeznał, że nie potrafi jednoznacznie stwierdzić, czy w dacie sprzedaży nieruchomości J. G. między działkami o obecnych numerach [...] i [...] istniał mur o takim wyglądzie, jak obecnie. Niemniej zdaniem świadka można domniemywać, że z racji odrębnego użytkowania obu działek jakieś ogrodzenie między posesjami istniało. Pozostali świadkowie wskazywali na różne daty wybudowania muru, Z. C. wskazał, że co najmniej od 1980 r. istniało ogrodzenie z siatki o wysokości około 160 cm. Według A. S. mur z kamienia został wybudowany po 2002 r. zaś inwestorem był prawdopodobnie K. P. W dniu [...] PINB w Ś. postanowieniem nr [...] nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia w terminie do 31 stycznia 2018 r. dokumentów określonych w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego w zakresie ogrodzenia murowanego w wysokości 2,90 m na długości 21,40 m od strony działki nr 288 tj. posesji nr [...] przy ul. S. w G. Skarżący nie wywiązali się z nałożonego na nich obowiązku. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji nakazał skarżącym rozbiórkę ogrodzenia murowanego o wysokości 2,90 m wykonanego na długości 21,40 m zlokalizowanego na dz. nr [...] przy ul. S. nr [...] w G. od strony działki nr [...] tj. posesji nr [...] przy ul. S. w G. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących DWINB decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że budowa ogrodzenia wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, co związane jest z jego wysokością powyżej 2,20 m i treścią art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie ma wątpliwości, że inwestor nie posiadał decyzji o pozwoleniu na budowę ani nie dokonał zgłoszenia zamiaru jego wykonania. W ocenie organu obowiązku tego nie może zastąpić przedłożona przez J. G. zgoda na budowę ogrodzenia z dnia 20 października 1976 r. wydana przez Prezesa Zarządu Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska, tym bardziej, że nie precyzuje ona w sposób jednoznaczny, że ogrodzenie, o którym mowa w tym piśmie miało znajdować się pomiędzy posesją nr [...] a nr [...] przy ul. S. w G., czy też że ogrodzenie to miałoby stanowi wygrodzenie części działki nr [...] przy ul. S. w G. w celu konkretnego użytkowania. Organ podkreślił, że kwestią sporną w sprawie była data powstania murowanego ogrodzenia. Organ odmówił przy tym wiarygodności zeznaniom J. G., opierając się na zeznaniach świadków organ uznał, że ogrodzenie powstało po 1995 r. Przed tą datą istniało jedynie ogrodzenie z siatki. W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego samowolę budowlaną należy oceniać w świetle regulacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, co wyłącza zastosowanie art. 103 ustawy, który stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. Organ II instancji podkreślił, że skarżący nie przedstawili żadnych dowodów pozwalających na podważenie oceny, iż mur powstał po dacie 1 stycznia 1995 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaznaczono, że organ I instancji wydał postanowienie nr [...] umożliwiając tym samym skarżącym legalizację ogrodzenia, z czego jednak skarżący nie skorzystali, a tym samym zasadne stało się nałożenie obowiązku rozbiórki ogrodzenia. W skardze na ostateczną decyzję skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.), poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dowolną ocenę materiału dowodowego prowadzącą do sprzecznych ustaleń z rzeczywistym stanem faktycznym poprzez: - błędną ocenę zeznań świadków i stron postępowania w szczególności zeznań J. G., A. S. i Z. C. poprzez uznanie, że zeznania J. G. nie są wiarygodne (chociaż poparte dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy) przy jednoczesnym uznaniu za wiarygodne zeznań A. S., z którym skarżący znajdują się w długotrwałym konflikcie sąsiedzkim oraz zeznań Z. C., który – jak organ sam przytoczył – zeznał, że wydaje mu się, że w roku 1993 muru nie było; - nieprzeprowadzenie wszystkich możliwych dowodów w celu ostatecznego wyjaśnienia rozbieżności w zeznaniach stron i w konsekwencji oparcie się na zeznaniach wyłącznie jednej strony przy jednoczesnym, bezzasadnym odmówieniu zeznaniom drugiej strony wiarygodności, a organ powinien zmierzać do wnikliwego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że organ niesłusznie odmówił wiarygodności zeznaniom J. G., który zmienił je w istocie jedynie raz w wyniku sprostowania na rozprawie administracyjnej. Niezasadnie w ocenie skarżących organ odwoławczy oparł się na zeznaniach Z. C., który nie mieszkał w pobliżu i co więcej nie był pewny daty powstawania muru. Zeznania te stoją nadto w sprzeczności z zeznaniami Państwa S., którzy co więcej są skonfliktowani ze skarżącymi i tym samym zależy im na wydaniu rozstrzygnięcia sprzecznego z interesem skarżących. Podkreślili, że zeznania J. G. w przeciwieństwie do zeznań świadków poparte były dokumentami, tym samym organ bezpodstawnie odmówił im wiarygodności. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 827/18 tutejszy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie obejmuje kwestię zasadności nałożenia na skarżących obowiązku rozbiórki murowanego ogrodzenia w kontekście prawidłowości ustalenia przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy. W ocenie skarżących mur wybudowany bowiem został w drugiej połowie lat 70., co miałoby przesądzać o zastosowaniu w sprawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), organy obu instancji odmawiając jednak wiarygodności zeznaniom J. G. przyjęły, iż mur powstał później, a zatem zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm., dalej: pr. b.). Bezspornym w sprawie jest fakt istnienia kamiennego muru zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. S. w G. od strony działki nr [...] tj. posesji nr [...] przy ul. S. w G. oraz okoliczność braku pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia. Pierwszą okoliczność stwierdzono podczas przeprowadzonych oględzin, w zakresie istnienia muru zgodni są również sami skarżący, jak i świadkowie. Brak pozwolenia na budowę i zgłoszenia wykonania muru wynika zaś z informacji przekazanych przez Burmistrza S. oraz Archiwum Państwowego, które poinformowało, że w archiwach Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ś., Urzędzie Gminy w S. oraz Urzędzie Miasta i Gminy w S. brak jest dokumentacji związanej z wydaniem pozwolenia na budowę murowanego ogrodzenia na działce nr [...]. Sporną okolicznością pozostaje natomiast data powstania ogrodzenia. Określenie daty jego wybudowania przesądza bowiem o reżimie prawnym znajdującym zastosowanie w sprawie. Skarżący zarzucają DWINB, że zbyt pochopnie odmówiono wiarygodności zeznaniom J. G., który pierwotnie twierdził, że nie był inwestorem budowy ogrodzenia, gdyż był nim S. S., a samo ogrodzenie powstało w 1976 r. Następnie jednak skarżący zeznał, że otrzymał osobiście zgodę na budowę muru od Prezesa Zarządu Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w S. W konsekwencji organ uznał zeznania skarżącego J. G. za niewiarygodne. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ponadto, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W świetle tych regulacji nie budzi wątpliwości, iż organy administracji publicznej z jednej strony obowiązane są uwzględnić cały zebrany materiał dowodowy, niezbędny do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a więc w zakresie koncentracji materiału dowodowego organy pozbawione zostały swobody. Z drugiej zaś organy te w zakresie oceny udowodnienia określonej okoliczności dysponują pewnym zakresem swobody. Swoboda ta jest niezbędna w sytuacji rozbieżności np. zeznań świadków, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ musi zatem uwzględniając szerszy kontekst sprawy oraz zgodność poszczególnych zeznań uznać jedne z dowodów za wiarygodne, a innym tej wiarygodności odmówić. Warunkiem prawidłowego skorzystania przez organy administracji publicznej ze swobodnej oceny dowodów jest jednak prawidłowe i przekonujące uzasadnienie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dopiero bowiem skonstruowanie uzasadnienia decyzji w zgodzie z cytowanym przepisem pozwala przekonać strony postępowania administracyjnego o prawidłowości przeprowadzonej przez organ oceny dowodów, a w razie kontroli sądowoadministracyjnej takiej decyzji, umożliwia sądowi kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy sąd nie dopatrzył się przekroczenia przez organ odwoławczy swobodnej oceny dowodów, o czym przekonuje treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu organ słusznie uznał, że udzielona J. G. zgoda Prezesa Zarządu Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w S. z dnia [...] na budowę ogrodzenia nie może stanowić dowodu uzyskania przez skarżącego pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania murowanego ogrodzenia. Z treści dokumentu nie wynika bowiem usytuowanie tego ogrodzenia, a więc nie można stwierdzić, czy odnosi się on do spornego w niniejszej sprawie obiektu. Tym samym dokument ten w żaden sposób nie wyjaśnia również daty wybudowania muru. W tym zakresie organ słusznie oparł się na zeznaniach świadków oraz stron postępowania. Podkreślić przy tym należy, że żaden ze świadków nie potwierdził wersji J. G. w zakresie powstania muru w latach 70. Wszyscy świadkowie twierdzili bowiem, że mur ten powstał bądź po 2002 roku, jedynie Z. C. zeznał, że jedyne co może stwierdzić, z uwagi na swoje wyjazdy za granicę, to fakt, iż do 1993 r. muru nie było, zaś wcześniej istniało ogrodzenie z siatki. Wobec rozbieżności zeznań J. G. oraz pozostałych stron i świadków w ocenie sądu organ był uprawniony do uznania za wiarygodne zeznania tych ostatnich, dochodząc tym samym do przekonania, że mur w istocie powstał po 1 stycznia 1995 roku, co przesądza o zastosowaniu Prawa budowlanego z 1994 r. Po pierwsze, nie można zarzucić organowi odwoławczemu wybiórczego uwzględniania dowodów, gdyż mimo tego, że końcowo odmówił wiarygodności zeznaniom J. G., odniósł się do ich treści i uargumentował w treści uzasadnienia odmowę wiarygodności tym zeznaniom. Po drugie, sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady swobodnej oceny dowodów (art. 77 § 1 k.p.a.) albowiem organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, przesłuchano podczas rozprawy administracyjnej wielu świadków i strony postępowania, a nadto celem weryfikacji prawdziwości zeznań J. G. przesłuchano J. P.– byłego naczelnika w jednostce organizacyjnej Urzędu Gminy S. odpowiadającego w latach 70. za sprzedaż nieruchomości. Nie jest zatem tak, że organ arbitralnie odrzucił zeznania skarżącego. W ocenie sądu postępowanie dowodowe przeprowadzono zgodnie z przepisami prawa procesowego, a z treści uzasadnienia wynika, że zapatrywanie organu nie jest dowolne, arbitralne, przeczące podstawowym regułom logiki, lub przeprowadzonym innym dowodom. Polemika dowodów w postaci zeznań J. G. i pozostałych stron postępowania oraz świadków doprowadziła organ do przekonania, iż mur powstał po 1 stycznia 1995 r., co w ocenie sądu nie narusza art. 80 kpa. Organ odwoławczy końcowo dał wiarę zeznaniom pozostałych stron i świadków, choć w istocie nie dają one podstawy do ustalenia dokładnej daty wybudowania muru, pozostają jednak ze sobą spójne w kwestii jego powstania dopiero po 1 stycznia 1995 r., co w niniejszej sprawie jest najistotniejszą okolicznością. Sąd nie dostrzega zatem nieprawidłowości i dowolności w pozytywnej ocenie zeznań pozostałych stron postępowania i świadków, które stanowią tzw. oświadczenie wiedzy, a więc odnoszą się do rekonstruowanych przez składającego zeznania własnych doświadczeń i obserwacji. Nie mają również racji skarżący twierdząc, iż zeznania J. G. jako, że poparte dokumentami mają silniejszą moc dowodową, niż zeznania pozostałych stron lub świadków. W kwestii udzielonej przez Prezesa Zarządu Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w S. z dnia [...] zgody na budowę ogrodzenia organ bowiem był uprawniony uznać, że nie stanowi on dowodu w sprawie, gdyż nie wynika z niego, jaki obiekt stanowił przedmiot owego zezwolenia. Zatem zeznania skarżącego, jak i pozostałe złożone w toku postępowania wyjaśniającego nie znajdowały poparcia w dodatkowym materiale w postaci dokumentów. Sąd nie podziela również zarzutu skarżących w zakresie, w jakim twierdzą, że organy nie przeprowadziły wszystkich możliwych dowodów w celu ostatecznego wyjaśnienia rozbieżności. W ocenie sądu zebrano bowiem materiał dowody w pełnym zakresie. W przypadku bezskutecznego wezwania do udzielenia informacji np. Urzędu Miasta S. ponawiano skutecznie wezwanie. Nadto, nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż skarżący nie wykazali się inicjatywą dowodową. Podkreślić należy, że w procedurze administracyjnej ciężar dowodu spoczywa na organach administracji publicznej, jednak w świetle art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Stąd też nie jest uzasadnione stawianie organowi zarzutu niezebrania całego materiału dowodowego przy jednoczesnym niepowoływaniu się na inne dowody jak np. zdjęcia lotnicze, bez ich przedłożenia, w sytuacji, w której w ocenie organu zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Organ nie ma bowiem obowiązku realizować wszystkich wniosków dowodowych stron, ani docierać do materiału dowodowego, na który luźno powołuje się strona. Końcowo sąd stwierdza, że organ odwoławczy w oparciu o zebrany materiał uznał, iż w sprawie zastosowanie znajdują przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Słusznie zatem organ na podstawie art. 49b ust. 2 pr. b. nałożył na skarżących w drodze postanowienia obowiązek oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz zaświadczenia Burmistrza Miasta S. o zgodności budowy ogrodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym organ w pierwszej kolejności umożliwił skarżącym legalizację ogrodzenia, pouczając przy tym o konsekwencjach niespełnienia nałożonych postanowieniem obowiązków w postaci wydania decyzji nakazującej rozbiórkę ogrodzenia. W orzecznictwie sądowym ugruntowane już jest stanowisko zgodnie z którym decyzja nakazująca rozbiórkę samowolnie zrealizowanego obiektu jest jedynie konsekwencją niewykonania przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem- w tym przypadku postanowieniem z dnia [...] (nr [...]). O ile inwestor nie zastosuje się do tych obowiązków, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do wydania decyzji rozbiórkowej i nie jest to kwestią pozostawioną jego uznaniu.. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzonym postępowaniu naruszenia przepisów prawa, które miałoby skutkować usunięciem decyzji organu odwoławczego z obrotu prawnego. Mając powyższe na względzie sąd orzekł na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.)