II SA/Wr 83/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 83/16 o odrzuceniu skargi A sp. z o.o. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że z prezentaty widocznej na 1 stronie skargi wynika, że złożono ją osobiście w dniu 13 stycznia 2016 r. w Urzędzie Miejskim W.. Jednak Sąd ustalił, że termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 6 stycznia 2016 r., który był dniem wolnym od pracy, więc należy przyjąć, iż w niniejszym przypadku ostatnim dniem na wniesienie skargi do sądu był dzień 7 stycznia 2016 r. (czwartek), będący dniem roboczym. Sąd stwierdził zatem, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił. Zażalenie na przytoczone postanowienie wniosła skarżąca spółka. W zażaleniu zarzucono, że zaskarżone postanowienie narusza art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 52 § 4 oraz art. 83 § 3 p.p.s.a, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, w której została ona wniesiona w terminie poprzez jej oddanie w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe w dniu 7 stycznia 2016 roku tj. przed upływem terminu ustalonego zgodnie z art. 83 § 3 ww. ustawy. Nadto zarzucono, że postanowienie narusza art. 83 § 3 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie niewłaściwe uznanie, iż dniem wniesienia skargi jest dzień doręczenia skargi organowi, za pośrednictwem którego skarga jest wnoszona, podczas gdy w razie wniesienia jej za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe w dniu 7 stycznia 2016 roku, dniem tym jest dzień jej nadania w ww. placówce. Na uzasadnienie zażalenia podano, że Sąd właściwie ustalił, że termin na wniesienie skargi prawie upłynął w dniu 7 stycznia 2016 roku. Jednak, zdaniem autora zażalenia, Sąd błędnie ustalił, jakoby skarga została złożona w siedzibie Urzędu Miejskiego we W. w dniu 13 stycznia 2016 roku, podczas gdy została ona nadana w Urzędzie Pocztowym [...] listem poleconym za potwierdzeniem odbioru nadanym za numerem przesyłki [...] w dniu 7 stycznia 2016 roku. Zwrotne potwierdzenie odbioru dowodzi, iż w dniu 13 stycznia 2016 roku przesyłka została odebrana przez organ, jednak stosownie do art. 83 § 3 w zw. z art. 54 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, datą wniesienia skargi do sądu jest w tym wypadku data jej nadania w placówce pocztowej, tj. 7 stycznia 2016 roku - a więc nie było podstaw do jej odrzucenia. Do zażalenia dołączono uwierzytelnioną kserokopię pocztowego potwierdzenia nadania i odbioru przesyłki o ww. numerze (k. 62-63 akt). Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W związku z treścią zażalenia Sąd wystąpił do organu o wyjaśnienie: 1) w jaki sposób doręczono organowi skargę oraz 2) czy do Urzędu Miejskiego W. wpłynęła przesyłka o ww. numerze nadana w dniu 7 stycznia 2016 r. i co zawierała ta przesyłka (tj. czy zawierała ww. skargę) oraz czy zachowała się koperta zawierająca ww. przesyłkę. W odpowiedzi Przewodniczący Rady Miejskiej W. pismem z dnia 12 kwietnia 2016 r. oświadczył, że skarga wpłynęła do Urzędu Miejskiego W. przesyłką poleconą o ww. numerze w dniu 13 stycznia 2016 r. Nie znaleziono koperty, w której znajdowała się skarga i prawdopodobnie dlatego na skardze widnieje adnotacja "złożono osobiście". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Zdaniem Sądu zażalenie skarżącej spółki okazało się oczywiście uzasadnione, wobec czego zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi należało uchylić. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd odrzucając skargę oparł się na adnotacji "złożono osobiście", która znajduje się na s. 1 skargi. Tymczasem adnotacja ta jest niezgodna ze stanem faktycznym ustalonym przez Sąd na podstawie treści zażalenia i pisma Przewodniczącego Rady Miejskiej W. z dnia 12 kwietnia 2016 r. Rozpoznając zażalenie Sąd doszedł bowiem do przekonania, że skargę nadano przesyłką pocztową w dniu 7 stycznia 2016 r., a więc z zachowaniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ w istocie brak było podstaw do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie należało – na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. – uchylić, aby możliwe było nadanie dalszego biegu skardze i skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie. Odnosząc się natomiast do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.