II SA/Wr 83/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 19 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na wskazane w rubrum postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...], którym nałożono na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 5 000 zł. W skardze pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wskazał, że dalsze procedowanie z m.in. wydaniem decyzji o wykonaniu zastępczym spowoduje celowe i dotkliwe powiększanie szkody majątkowej u skarżącego, co bez wątpienia jest wyrządzaniem mu niepowetowanej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania skarżącego koniecznym jest odwołanie się do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji czy postanowienia, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Rozpoznając wniosek skarżącego w zakresie tak rozumianych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uznać należy, że nie może on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy wnioskodawca nie wykazał bowiem możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania. Nie przedstawił bowiem jakichkolwiek konkretnych argumentów oraz okoliczności w tym zakresie. Jedynie w sposób ogólny wskazał na wystąpienie po jego stronie szkody majątkowej. Tymczasem aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Ponadto dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie skarżący – w razie uwzględnienia skargi – będzie mógł domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych. Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy wnioskodawca nie wykazał w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia wpłynie na jego sytuację majątkową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutków, niniejszy wniosek nie podlegał uwzględnieniu, co też orzeczono w sentencji kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.