II SA/Wr 835/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów z akt sprawy oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpoznaniu zażalenia S. M. na wydane, z upoważnienia Starosty postanowienie Kierownika Referatu Gospodarki Mieniem w Starostwie Powiatowy z dnia [...] sierpnia 2017 r. (znak: [...]), odmawiające wydania kopii dokumentów wskazanych we wniosku S. M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 74 § 2 i art. 144 kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. (znak: [...]), organ odmówił wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów wskazanych we wniosku z dnia [...] lipca 2017 r., które dotyczyły sprawy nadania na własność działki gruntu [...], obręb [...], gmina [...], o powierzchni [...] ha. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że S. M. uzasadnił ważny interes w uzyskaniu uwierzytelnionych kopii szeregu dokumentów zamiarem ustanowienia pełnomocnika w przedmiotowej sprawie. Tymczasem organ argumentował, że ustanowienie pełnomocnika w sprawie nie wymaga posiadania uwierzytelnionych kopii dokumentów z akt i odmówił wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów z akt sprawy. Pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie - w ustawowo określonym terminie - zakwestionował wnioskodawca wnosząc zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. i przede wszystkim powołując się na uzasadnienie wyroku WSA w Gdańsku z dnia 30 maja 2017 r. (II SA/Gd 222/17), argumentował, że okolicznością stanowiąca ważny interes strony warunkujący żądanie uwierzytelnionych dokumentów w trybie art. 73 § 2 Kpa może być w szczególności potrzeba przedstawienia dokumentów znajdujących się w aktach sprawy osobie, która może zostać umocowana do działania w imieniu strony jako pełnomocnik na dalszym etapie postępowania administracyjnego. Poza tym żalący się wskazał, że kilkukrotnie przeglądał akta spawy w siedzibie organu, niemniej były one nieponumerowane oraz brakowało spisu spraw. Ponadto zwrócił uwagę, że wielokrotnie przedkładano mu kserokopie, które nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 73 § 1 Kpa, strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowa. Przy czym według art. 73 § 1a Kpa, czynności określone w § 1 są dokonywane w lokalu organu publicznej w obecności pracownika tego organu. Wreszcie z punktu widzenia przedmiotu sprawy istotne znaczenie ma art. 73 § 2 Kpa, według którego strona może żądać uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Kolegium podkreśla, że cytowane przepisy ustawy wyraźnie odróżniają prawo procesowe strony do przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii (art. 73 § 1 Kpa) od uwierzytelnienia odpisów i kopii z akt sprawy (art. 73 § 2 Kpa). W pierwszym wypadku strona zapoznaje się z aktami sprawy, to jest przegląda dokumenty włączone do sprawy, odczytuje ich treść, zapisuje swoje spostrzeżenia dotyczące akt sprawy, kopiuje dokumenty w całości lub w części, itp. Strona może to uczynić zarówno w siedzibie organu jak i poprzez system teleinformatyczny organu. Chodzi tutaj zatem o sferę czynności materialno-technicznych, które są nakierowane na umożliwienie legitymowanemu podmiotowi realizację kodeksowej zasady czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 Kpa). Przy tym, uprawnienie to dotyczy zarówno samej strony, jak i jej prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. Czynność procesowa, o której mowa w art. 73 § 2 Kpa, polegająca na uwierzytelnieniu odpisów i kopii z akt sprawy nie ma na celu poznania przez stronę (lub jej pełnomocnika) treści akt sprawy. Uwierzytelnienie polega na dostarczeniu stronie sporządzonego przez organ i uwierzytelnionego odpisu z akt sprawy lub tylko na umieszczeniu przez ten organ adnotacji o zgodności z oryginałem kopii lub odpisu sporządzonego przez stronę. Należ pamiętać, że niezbędnym warunkiem realizacji powyższego uprawnienia jest wykazanie ważnego interesu strony". Jak zgodnie wskazują przedstawiciele doktryny, kontrola organu administracji, w zakresie uwierzytelniania odpisów lub kopii oraz wydawania takowych z akt sprawy powoduje, że w ten sposób powstają "nowe dokumenty, które mogą być wykorzystane poza prowadzonym postępowaniem". Przy tym należy przyjąć, że autorom tej tezy chodzi o formę dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa, czyli dokumentów, którym przysługuje domniemanie prawdziwości oraz domniemanie zgodności z prawdą (zob. B. Adamiak, T. Borkowski, K postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 2016, s. 390). Właśnie z tego też względu art. 73 § 2 Kpa - odnośnie do uwierzytelniania odpisów akt sprawy - stawia wymaganie wykazania przez stronę ważnego interesu w uzyskaniu tego dokumentu. Można więc przyjąć generalne założenie, jak pisze dalej kolegium, że strona tylko wtedy legitymuje się "ważnym interesem" w uzyskaniu uwierzytelnionych odpisów i kopii z akt sprawy, gdy wykaże konieczność dysponowania odpisami i kopiami mającymi charakter dokumentów urzędowych W konsekwencji, skoro realizacja uprawnienia z art. 75 § 2 kpa uzależniona jest od legitymowania się przez stronę tak waśnie rozumianym ważnym interesem, to błędny jest pogląd, iż już sam status strony uprawnia ją do żądania wydania uwierzytelnionych kserokopii (zob wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 maja 2014 r., II OSK 2997/12. LEX nr 1579468). Mając na uwadze powyższe rozważania, kolegium uznało, że wniosek S. M. o udostępnienie uwierzytelnionych kopii akt sprawy był merytorycznie nieuzasadniony. Sam zamiar ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania w postępowaniu administracyjnym nie kreuje po jego stronie "ważnego interesu" w uzyskaniu uwierzytelnionych opisanej w podaniu sprawy. Prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi przysługują tożsame uprawnienia procesowe co stronie, chyba że charakter czynności wymaga osobistego działania strony (art. 32 Kpa). Tym samym pełnomocnik w pełnym zakresie może realizować uprawnienia procesowe strony do przeglądania akt sprawy, sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów (art. 73 § 1 Kpa). A zatem z samego statusu procesowego pełnomocnika na pewno nie wynika potrzeba dysponowania uwierzytelnionymi odpisami i kopiami mającymi charakter dokumentów urzędowych. W konsekwencji przyjęcia powyższego zapatrywania kolegium nie podziela tezy prezentowanej w powołanym przez stronę wyroku WSA w Gdańsku z dnia 30 maja 2017 r. SA/Gd 222/17). Przyjęcie zaprezentowanej w niej tezy oznaczałoby bowiem, że strona, której zasadniczo w każdej sytuacji przysługuje prawo działania za pośrednictwem pełnomocnika, zawsze legitymowałaby się "ważnym interesem" w uzyskaniu uwierzytelnionych odpisów i kopii z akt sprawy. To z kolei oznaczałoby, że powyższe uprawnienie wynikałoby z samego statusu strony postępowania a nie z "ważnego interesu strony", o czym przesądza art. 73 § 2 Kpa. Na koniec kolegium dodaje, że stosownie do art. 9 Kpa strona postępowania może umocować pełnomocnika jedynie do czynności przeglądania akt. Treść pełnomocnictwa - zgodna z przepisami prawa - jest zależna od woli mocodawcy, czyli w tym wypadku strony postępowania. W skardze na ostateczne postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu, za zasądzeniem kosztów postępowania na jego rzecz. Na uzasadnienie wskazał, że pismem z dnia [...].07.2017 r., zwrócił się do Starosty M. o wydanie uwierzytelnionych kopii z akt sprawy dotyczącej nadania na w działki nr [...] obręb [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., organ I instancji odmówił wydania przedmiotowych dokumentów. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., które zaskarżonym postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wskazał organ odwoławczy chęć ustanowienia pełnomocnika zdaniem organu nie stanowi ważnego interesu w uzyskaniu dokumentów. Jednakże co istotne, w aktach są pisma skarżącego, który wskazuje dlaczego żąda wydania mu uwierzytelnionych kopii, a co pominął w całości o organ. Otóż ustanowienie pełnomocnika nie jest zdaniem skarżącego jedynym powodem skierowania wniosku o wydanie dokumentów, lecz są nimi inne przyczyny. Skarżący wskazywał, że w aktach brak jest oryginałów dokumentów, które składał oraz innych, lub są tylko kopie niepotwierdzone za zgodność. Wykaz od 1 do 101, (w sprawie [...]) oraz brakuje również podpisu skarżącego na protokole z dnia [...].08.2016 r., -(zdaniem skarżącego jest to dokument zawierający nieprawdę). Skarżący zarzuca również, że akta są nieponumerowane, zatem nie ma pewności czy znajdują się tam wszystkie dokumenty złożone do sprawy. Skarżący zauważa, iż kserokopia w świetle orzecznictwa nie może stanowić dowodu w sprawie, a zdaniem skarżącego w aktach znajdują się właśnie kopie dokumentów, zaś brak jest oryginałów, zatem gdzie one są? Jak wskazuje komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, ważnym interesem strony, o którym mowa w art. 73 § 2 kpa może być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych tak dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, jak i w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach prawnych. Powyższe uwagi jak potwierdza dotychczasowe orzecznictwo wskazane dalej. Konstytucyjne prawo dostępu do akt sprawy w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć szeroko, nie tylko jako prawo wglądu w akta sprawy, ale także jako prawo do sporządzania z tych akt notatek, kopii lub odpisów, o żądania (od organu) uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy, prawo do wydania (przez organ) z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów oraz prawo do umożliwienia stronie przez organ administracji publicznej dostępu do pism w formie dokumentu elektronicznego, wnoszonych do organu administracji publicznej lub przez niego doręczanych w swoim systemie teleinformatycznym, po identyfikacji strony. Ważnym interesem strony, o którym mowa w art. 73 § 2 in fine k.p.a. może być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych, tak dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, jak i w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach prawnych; do organu administracji pozostaje ocena czy konkretny, żądany w tej sprawie dokument może podlegać wydaniu w formie uwierzytelnionego odpisu z uwagi na jego charakter. (II SA/Bd 16/15, - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy). Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4.02.2014 r., I OSK 2118/12, gdzie wskazał, że ważnym interesem strony, o którym mowa w art. 73 § 2 k.p.a., może być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych tak dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, jak i w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach prawnych. Przepisy art. 73 § 1 oraz § 2 k.p.a. nakładają na organy administracji ważne obowiązki. Zgodnie z art. 73 § 1 organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, odpisów i kopii. Umożliwienia tego stronie nie można utożsamiać z obowiązkiem sporządzania tych kopii przez organ administracji. Ewentualne sporządzenie w takim przypadku kopii (kserokopii) nie wynika z realizacji ustawowego obowiązku, ciążącego na organie administracji - gospodarzu postępowania, lecz jest raczej następstwem porozumienia zawartego poza stosunkiem prawnoprocesowym. W myśl art. 73 § 1 k.p.a. strona postępowania może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów i kopii akt sprawy lub wydania jej z akt uwierzytelnionych odpisów. W takim przypadku sporządzanie odpisu (nie dotyczy to kopii) wynika z obowiązku ustawowego, określonego w art. 73 § 2 k.p.a. i organ nie ma podstaw do odmowy spełnienia żądania strony (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku lI SA/Bk 122/12.). Skarżący zwraca uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5.11.2010 r., gdzie sąd podkreślił, że za ważny interes strony może być potraktowana już sama potrzeba posiadania przez stronę uwierzytelnionych odpisów dokumentów, które mogą być wykorzystane przez nią w konkretnej sprawie administracyjnej. 2. Nie jest istotne i pozostaje poza oceną organów administracji czy żądane odpisy (uwierzytelnione kserokopie) mogą być w rzeczywistości przydatne do wykazania lub przedstawienia określonych okoliczności, uzasadnienia zajmowanego stanowiska lub też poparcia przedstawianych argumentów. (II SA/Wa 965/10 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) Co również istotne, prawo otrzymywania odpisów uwierzytelnionych dokumentów dotyczy całych akt, potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2.09.2009 r., gdzie wskazał, że 1. Prawo strony do przeglądania akt sprawy i żądania wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dotyczy akt, a więc nie tylko dotyczących postępowania w danej instancji, lecz wszystkich stadiów postępowania zmierzających do załatwienia sprawy. W przypadku spraw, prowadzonych z uwzględnieniem czynności innego postępowania i połączenia ze sobą akt kilku spraw odnoszących się do tej samej strony, wszystkie akta pozostające w dyspozycji organu są objęte uprawnieniami strony, przewidzianymi w art. 73 kpa. Mając zatem na uwadze powyższe oraz okoliczności podane przez skarżącego, wykazał on ważny interes w uzyskaniu uwierzytelnionych kopii dokumentów, dlatego też, jego zdaniem, skarga jest uzasadniona. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego artykułu stanowi, że kontrola ta jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a."). W świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, o ile stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Mając na uwadze wskazane kryteria kontroli sąd, w tym składzie stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu, nie stwierdził bowiem, aby organy nie dopuściły się naruszenia prawa, o jakim mówią omówione unormowania. Inaczej mówiąc, zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie są zgodne z prawem. Podstawę zakwestionowanych unormowań stanowią przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 73 § 1 K.p.a. w każdym stadium postępowania organ obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów. Dalej przepis art. 73 § 1a K.p.a. uściśla, że czynności określone w § 1 są dokonywane w lokalu organu w obecności jego pracownika. Następnie art. 73 § 2 K.p.a. stanowi, że strona może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów lub kopii z akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Zatem organ, działając na zasadzie art. 73 § 2 K.p.a. wydaje odpisy z akt sprawy tych dokumentów, które składają się na te akta. Nie jest natomiast możliwe uwzględnienie żądania, co do tych dokumentów, które fizycznie (jak pisze sama strona) nie zostały włączone do określonych akt. Nie można wykluczyć, iż dokumenty, które są przedmiotem żądania istnieją, niemniej jednak brak ich w aktach sprawy uniemożliwia uwzględnienie żądania skarżącego. Inaczej mówiąc, podkreślić należy, że obowiązek organu wynikający z art. 73 § 2 K.p.a. dotyczy tylko tych dokumentów, które znajdują się w posiadaniu organu. Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że skarga w zakresie zarzutu, że "w aktach brak jest oryginałów dokumentów, które składał (skarżący-przyp. Sądu) oraz innych, lub są tylko kopie niepotwierdzone za zgodność, oraz brakuje również podpisu skarżącego na protokole z dnia [...].08.2016 r., (zdaniem skarżącego jest to dokument zawierający nieprawdę) nie może zostać uwzględniona. Skarżący zarzuca również, że "akta są nieponumerowane, zatem nie ma pewności czy znajdują się tam wszystkie dokumenty złożone do sprawy". Trzeba powiedzieć, że kwestia nieponumerowania akt (choć co do zasady trzeba się zgodzić, że jest to nieprawidłowe) nie ma związku z żądaniem wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów. Podobnie z kolejnym zarzutem o sfingowanych dowodach, jeśli strona uważa, że jakiś dokument jest sfałszowany, może w tym zakresie złożyć doniesienie do organów ochrony prawnej i to one dokonają weryfikacji tych dokumentów, w toku prowadzonego postępowania. Uprawnienia wymienione w art. 73 k.p.a. przysługują stronie i uczestnikom postępowania na prawach strony (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1989, s. 157). Trzeba jednak pamiętać, że strona, żądając doręczenia uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy, ma obowiązek wykazać w tym swój ważny interes, a organ rozpatrując takie żądanie dokonuje własnej oceny, czy w danej sprawie ze względu na okoliczność prowadzonego postępowania lub ze względu na potrzeby strony w innej sprawie zaistniał ważny interes strony. Tu dochodzimy do istotnej dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, że pojęcie "ważnego interesu strony" w rozumieniu art. 73 § 2 k.p.a. nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak też w piśmiennictwie dominuje pogląd, że ważnym interesem strony, o którym mowa w art. 73 § 2 in fine k.p.a. może być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych, tak dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, jak i w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach prawnych (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1998 r. sygn. akt SA/Łd 770/96, publik. nr LEX 31771). W rozpatrywanej sprawie skarżący wykazywał swój ważny interes podnosząc, iż uwierzytelnione odpisy dokumentów chce wykorzystać do ustanowienia w tym postępowaniu pełnomocnika. Wprawdzie w skardze strona podnosi, że w innych pismach podawała organowi pierwszej instancji także odmienne powody złożonego wniosku, ale, jak wskazują akta przedłożone do odpowiedzi na skargę, we wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący napisał jedynie, że "zwraca się z wnioskiem o przesłanie kserokopii akt sprawy (...) potwierdzonych za zgodność z oryginałem", a po wezwaniu przez organ do sprecyzowania wniosku, w kolejnym piśmie (data wpływu do organu [...] sierpnia 2017 r.) wskazał wprost, że "uwierzytelnione kopie akt sprawy są mi niezbędne do ustanowienia pełnomocnika występującego w moim imieniu w przedmiotowym postępowaniu. Wyżej wymieniona czynność jest zatem ważnym interesem strony zgodnie z Kodeksem Postępowania Administracyjnego". Przepis stanowiący podstawę wniosku określa przesłanki, które mogą skutkować odmową wydania z akt uwierzytelnionego odpisu. W ocenie sądu, powołanie się przez skarżącego na potrzebę wykorzystania żądanych dokumentów w celu ustanowienia pełnomocnika, nie wyczerpuje przesłanki ważnego interesu skarżącego. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów, że nie ma bezpośredniego związku między potrzebą/koniecznością ustanowienia pełnomocnika, a posiadaniem uwierzytelnionych kopii dokumentów z akt. Trzeba bowiem pamiętać, że stosownie do treści art. 32 kpa strona (w postępowaniu administracyjnym) może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Istotne jest przy tym, że treść pełnomocnictwa (w zasadzie zależna od woli mandanta) określa zakres czynności, jakich może dokonywać pełnomocnik. Pełnomocnictwo może być udzielone do konkretnej czynności w toku postępowania, do dokonania jedynie niektórych czynności, jak też działania w imieniu i na rzecz strony w toku całego postępowania administracyjnego. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba powiedzieć, że zaspokojenie żądania skarżącego może nastąpić przez prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów (art. 73 § 1 k.p.a.), tak przez samą stronę, jak i ustanowionego np. do konkretnej czynności pełnomocnika, o czym organ poinformował skarżącego. Sumując - fakt, że strona nie jest w posiadaniu uwierzytelnionych kopii dokumentów z akt nie ma wpływu na ustanowienie pełnomocnika, bowiem potencjalny pełnomocnik może (np. wraz ze stroną) sam zapoznać się z aktami, bądź albo strona, albo pełnomocnik mogą akta np. sfotografować telefonem komórkowym w starostwie. Odnosząc się do, cytowanego przez skarżącego wyroku w sprawie II SA/Gd 222/17 sąd pragnie wskazać, że z lektury uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że w tamtej sprawie "skarżąca wnioskując o sporządzenie kserokopii całości akt postępowania administracyjnego wniosek taki złożyła, ponieważ nie miała możliwości technicznych, aby taką kopię osobiście sporządzić w urzędzie", natomiast takiej okoliczności w kontrolowanym postępowaniu skarżący nie podnosił. Nadto trzeba także dodać, że orzeczenie to nie jest prawomocne, zatem nie wiadomo, czy Naczelny Sąd Administracyjny podzieli zaprezentowany w nim pogląd prawny. Reasumując, na zasadzie art. 151 ppsa, należało orzec jak na wstępie.