II SA/Wr 836/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ulicy [...] we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji nakazującej usunięcie zagrożenia spowodowanego nieprawidłowym stanem technicznym budynku oddala skargę w całości. W dniu 12.05.2014 r. wpłynęło do organu nadzoru budowlanego pismo A.Z. na temat katastrofalnego stanu poszycia dachowego i belek stropowych w budynku, w którym jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej jako właścicielka mieszkania i inwestor adaptacji strychu. Organ ten po dokonaniu kontroli i uzyskaniu od zarządcy protokołów z okresowych kontroli wszczął w dniu 26.05.2014 r. postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku, z udziałem jako strony wspólnoty mieszkaniowej. Decyzją z dnia [...] r. organ nakazał wspólnocie przeprowadzenie kontroli budynku i sporządzenie ekspertyzy jego stanu technicznego. Według przedstawionego protokołu kontroli z listopada 2014 r. strop poddasza w aktualnym stanie stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców. Decyzją z dnia [...] r. organ ten na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b. nakazał wspólnocie mieszkaniowej usunięcie zagrożenia spowodowanego nieprawidłowym stanem technicznym budynku, poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na zadeskowaniu i podstemplowaniu całej powierzchni poddasza nieużytkowego. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Wyznaczył termin wykonania robót na 30 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu przytoczono ustalenia, że strop poddasza budynku, na którym wsparta jest konstrukcja więźby dachowej, znajduje się w złym stanie technicznym i może stanowić zagrożenie dla konstrukcji całego obiektu. W protokole z okresowej kontroli i ekspertyzie technicznej z grudnia 2014 r. stwierdzono szereg nieprawidłowości w stanie technicznym poszczególnych elementów budynku. Wymagane jest pilnie wykonanie remontu i natychmiastowe zabezpieczenie stropu poddasza. Uzasadnia to wydanie decyzji częściowej, mającej na celu usunięcie bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, a ponadto nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 k.p.a.). Według protokołu kontroli z dnia 26 października 2015 r. decyzja nie została wykonana w części z uwagi na sprzeciw A.Z., szerzej uzasadniony w jej piśmie z dnia 18.11.2015 r. W dniu 4 stycznia 2016 r. organ ten wydał decyzję końcową na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 p.b., obejmującą m.in. nakaz wykonania wymiany belek stropu poddasza wraz z odtworzeniem izolacji termicznej i deskowania, w terminie 5 miesięcy od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna (decyzję doręczono w dniu 8.01.2016 r.). W dniu 4.07.2016 r. skarżący wniósł o zmianę decyzji z dnia 7.04.2015 r. (a także decyzji końcowej), powołując art. 154 § 1 k.p.a., poprzez ustalenie terminu wykonania robót w części stropu znajdującej się nad lokalem nr 7 (A. Z.) bezzwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku sądu powszechnego przeciwko A. Z., nakazującego jej udostępnienie lokalu. Wniosek złożył członek zarządu osoby prawnej będącej zarządcą. Jak twierdził, wspólnota mieszkaniowa reprezentowana jest w postępowaniu administracyjnym przez tę osobę prawną. W dniu 1.08.2016 r. wnioskodawca skorygował wniosek przez określenie terminu wykonania robót do dnia 31 grudnia 2016 r. Organ pierwszej instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania na wniosek wspólnoty mieszkaniowej, której doręczył zawiadomienie. Stwierdził przy tym, że wnioskodawca reprezentowany jest przez osobę prawną. Decyzją z dnia [...] r. organ ten na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany decyzji z dnia 7 kwietnia 2015 r. Według art. 155 k.p.a. za zmianą decyzji powinien przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony. Interes społeczny w nin. sprawie uzasadnia dążenie do niezwłocznego wyeliminowania zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców. Spowodowało to nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Stan belek stropowych ekspertyzy określają jako awaryjny. Istnieje zagrożenie katastrofą budowlaną. Wspólnota nie tylko nie wykonuje ustawowych obowiązków, ale ponadto od około roku nie wykonuje ostatecznej decyzji. Działania podejmowane przez wspólnotę są spóźnione, bowiem dopiero po upływie 7 miesięcy od nakazanego terminu podjęła uchwalę w sprawie skierowania sprawy do sądu o udostępnienie lokalu nr 7. Nakazu, który wymaga natychmiastowego wykonania, nie można określić terminem wynoszącym ponad półtora roku po terminie określonym w decyzji. Decyzję doręczono wspólnocie mieszkaniowej oraz zarządcy. Odwołanie od decyzji wniosła wspólnota reprezentowana przez adwokata, ustanowionego przez członka zarządu zarządcy (osoby prawnej). W odwołaniu twierdził on, że wspólnota działa w postępowaniu administracyjnym przez osobę prawną (zarządcę). W odwołaniu zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. wskutek pominięcia, że wykonanie decyzji wymaga uzyskania dostępu do mieszkania, którego właściciel nie udostępnia, o co toczy się spór przed sądem powszechnym. Uniemożliwia to obiektywnie dotrzymania orzeczonego terminu wykonania decyzji. Działania wspólnoty nie były spóźnione, gdyż powstały spór starano się najpierw załatwić polubownie. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. Decyzja z art. 155 k.p.a. ma charakter uznaniowy. Trafna byłaby ocena, że interes społeczny wymaga natychmiastowego wykonania decyzji z 7.04.2015 r., zaś interes strony nie jest słuszny, czyli zgodny z prawem. Istotne znaczenie ma nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadnione wynikami ekspertyz technicznych. Wnioskowana zmiana nie może podważać rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji. Organ potwierdził ocenę, że wspólnota podjęła z opóźnieniem działanie zmierzające do wykonania decyzji w podanym zakresie, dotyczącym lokalu nr 7. W skardze do sądu administracyjnego wspólnota powtórzyła dotychczasowe zarzuty. Działania wspólnoty nie były spóźnione. Wykonanie decyzji w podanej części okazało się niemożliwe wobec braku dostępu do lokalu nr 7. Nieprawidłowe są oceny, że zmianie sprzeciwia się interes społeczny oraz przemawia za nią słuszny interes strony. Do skargi dołączono pisma, znajdujące się już w aktach administracyjnych, obrazujące starania podejmowane przez wspólnotę od dnia 28.04.2015r. o uzyskanie dostępu do lokalu nr 7 w sposób dobrowolny. Utrzymanie w mocy nierealnego terminu wykonania obowiązku narusza interes społeczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zaznaczyć, że Sądowi wydało się nieprawdopodobne, aby organy nie znały treści art. 33 § 1 k.p.a., stąd uzasadniony byłby domysł, że procedowały z udziałem wspólnoty mieszkaniowej reprezentowanej przez osobę fizyczną – członka zarządu zarządcy (osoby prawnej), albo że – jak wynika z decyzji – prowadziły postępowanie z udziałem zarówno wspólnoty mieszkaniowej, jak i zarządcy. Uzasadniało to uznanie wskazanej wątpliwości procesowej za nieistotną. W nin. sprawie organy trafnie przyjęły brak określonych w art. 155 k.p.a. przesłanek wzruszenia decyzji. Należy wyrazić pogląd, że opatrzenie decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.) wyklucza dokonanie jej zmiany w części odnoszącej się do terminu wykonania decyzji. Stanowiłoby to ingerencję w treść ostatecznego rozstrzygnięcia, skoro przesłanki nadania rygoru byłyby podważane w postępowaniu nadzwyczajnym. Byłoby to również rozstrzygnięcie wewnętrznie sprzeczne, łączące decyzję opatrzoną rygorem oraz decyzję uchylającą ten rygor, do czego przesłanek nie było. Słuszny interes strony w przypadku przeszkód w terminowym wykonaniu nakazu może być realizowany w postępowaniu egzekucyjnym bez potrzeby uzyskania zmiany decyzji. Niewątpliwie interes społeczny przemawia za niedokonaniem zmiany terminu wykonania nakazu mającego na celu usunięcie zagrożenia katastrofą budowlaną. Przyczyny opóźnienia zobowiązanego i jego czasokres nie były istotne dla rozstrzygnięcia. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.