II SA/Wr 842/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA - Władysław Kulon, Sędzia NSA - Jolanta Sikorska, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. z dnia 9 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącego S. D. kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 sierpnia 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 28 września 2007 r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy J. z dnia 4 października 1999 r. nr [...], zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie J., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], AM-2, stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy J. w części rozstrzygającej o przejściu na własność Gminy J. wydzielonych działek gruntu nr [...], o powierzchni 1,5395 ha, w pozostałej zaś części stwierdziło wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Powołaną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 4 października 1999 r. nr [...] Wójt Gminy J. na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741) – dalej w skrócie: "u.g.n." i § 2 ust. 1, § 3 ust. 3, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130), zatwierdził projekt podziału nieruchomości obejmującej działkę nr [...] o powierzchni 13,6575 ha na działki od nr [...] do [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wójt zawarł zdanie "Na podstawie oświadczenia z dnia 1.10.1999 r. działka nr [...] o pow. 1,5395 ha wydzielona pod drogę dojazdową do działek (...) przechodzą na własność gminy w formie nieodpłatnej po uprawomocnieniu się decyzji". W lakonicznym uzasadnieniu stwierdził jedynie, że "uzyskane w wyniku podziału nieruchomości stanowią odrębne działki i spełniają cele określone we wniosku". Pismem z dnia 25 kwietnia 2005 r. Wójt złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzją z dnia 9 września 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. stwierdziło nieważność tej decyzji nr [...] w części orzekającej o nieodpłatnym przejściu na własność Gminy gruntów działki wydzielonej pod drogę dojazdową. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli S. D. i A. w J.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia 17 stycznia 2006 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję ostateczną z dnia 9 września 2005 r. W wyniku skargi S. D. i A. w J. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 marca 2007 r. (sygn. akt II SA/Wr 262/06) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 30 stycznia 2006 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 9 września 2005 r. nr [...]. Sąd nie przesądzając treści ocen Kolegium dostrzegł przedwczesność zaskarżonej decyzji wywołanej pominięciem w rozważaniach istotnych aspektów sprawy (art. 107 § 3 k.p.a.) w kwestii stosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozpatrując sprawę wskutek powołanego wyżej wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia 28 września 2007 r. nr [...], odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy J. z dnia 4 października 1999 r. (nr [...]), zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie J., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], AM-2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wprawdzie projekt podziału nieruchomości nie został w ogóle zaopiniowany jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu (Dz. Urz. Woj. Doln. z dnia 8 marca 1999 r. Nr 3, poz. 84, ze zm.), to jednak nie stanowi to podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 28 września 2007 r. wniósł S. D.. Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. - postanowieniem z dnia 25 października 2007 r. - wyłączył z urzędu członków Kolegium od udziału w sprawie, zaś Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. do rozpatrzenia wniosku S. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia 7 października 2008 r. nr [...] – podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., w składzie: Przewodniczący A. L. oraz Członkowie: E. K.-G. i G. W., uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 28 września 2007 r. nr [...] w całości oraz stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy J. w części rozstrzygającej o przejściu na własność Gminy J. wydzielonej działki gruntu nr [...] o pow. 1,5395 ha, w pozostałej zaś części stwierdziło wydanie decyzji z naruszeniem prawa. W ocenie Kolegium we W. okoliczność zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości nr [...], AM-2, bez uprzedniego zaopiniowania wstępnego projektu podziału stanowi rażące naruszenie prawa. Z uwagi jednak na nieodwracalność skutków prawnych decyzji Kolegium ograniczało się w tym zakresie do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Zaś problemowe zdanie: "Na podstawie oświadczenia z dnia 1.10.1999 r. działka nr [...] o pow. 1,5395 ha wydzielona pod drogę dojazdową do działek (...) przechodzą na własność gminy w formie nieodpłatnej po uprawomocnieniu się decyzji", zamieszczone w uzasadnieniu decyzji podziałowej, zostało zakwalifikowane przez Kolegium jako element rozstrzygnięcia decyzji. Poddano je ocenie z pozycji przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., w wyniku czego stwierdzono nieważność. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję wniosło A. i S. D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. (II SA/Wr 31/09), uchylił decyzję Kolegium we W. z dnia 7 października 2008 r. ([...]). Sąd stwierdził, że Kolegium nie zastosowało się do oceny prawnej sformułowanej w prawomocnym wyroku Sądu z dnia 6 marca 2007 r. (II SA/Wr 262/06). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2010 r. (I OSK 474/10) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 października 2009 r. (II SA/Wr 31/09). Wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie zapewnił możliwości udziału w postępowaniu wszystkim stronom postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r. (II SA/Wr 718/10), ponownie uchylił decyzję Kolegium we W. z dnia 7 października 2008 r. ([...]). Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r. (I OSK 892/11) oddalił skargę kasacyjną Kolegium od wyroku z dnia 27 stycznia 2011r. (II SA/Wr 718/10). Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. - w składzie: Przewodniczący G. W. oraz członkowie D. P.-P. i A. N., decyzją z dnia 9 sierpnia 2013 r. uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 28 września 2007 r. ([...]), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy J. z dnia 4 października 1999 r. (Nr [...]), zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie J., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], AM-2 - i, orzekło co do istoty sprawy, stwierdzając nieważność decyzji Wójta Gminy J. w części rozstrzygającej o przejściu na własność Gminy J. wydzielonej działki gruntu nr [...], o powierzchni 1,5395 ha, w pozostałej zaś części stwierdzając wydanie decyzji z naruszeniem prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu S. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie normy tego przepisu jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 4 października 1999 r. Wójta Gminy J. w części rozstrzygającej o przejściu na własność Gminy J. wydzielonej działki gruntu nr [...] o powierzchni 1,5395 ha poprzez ustalenie przez organ orzekający możności stwierdzenia nieważności części decyzji administracyjnej w zakresie zdania zawartego tylko w uzasadnieniu i nie odnoszącego się do podstawy prawnej wydanej decyzji, podczas gdy zasadnie przyjmuje się dopuszczalność stwierdzenia nieważności części decyzji administracyjnej w odniesieniu do jej elementu w postaci rozstrzygnięcia; -art. 156 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja z dnia 4 października 1999 r. Wójta Gminy J. w części rozstrzygającej o przejściu na własność Gminy J. wydzielonej działki gruntu nr [...] o powierzchni 1,5395 ha nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych przy jednoczesnym przyjęciu, iż przedmiotowa decyzja w części dotyczącej podziału nieruchomości gruntowej oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], AM-2 takowe skutki wywołała; -art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą stwierdzeniem nieważności części decyzji Wójta Gminy J. z dnia 4 października 1999 r. z powodu umieszczenia w uzasadnieniu decyzji zdania o przejściu działek na własność gminy, w sytuacji gdy zdanie to nie nawiązywało do przesłanki z art. 98 ust. 1 u.g.n. jako podstawy prawnej decyzji; -art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i w niezbędnym dla rozstrzygnięcia zakresie, tj. oparcia się jedynie w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym na ogólnej informacji udzielonej przez Wójta Gminy J. oraz Powiatowe Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w G. w przedmiocie nieposiadania przez te podmioty postanowienia opiniującego wstępny plan podziału; -art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie przez organ orzekający w uzasadnieniu decyzji rozważań na temat stanu ustawowego realizowanego przez plan miejscowy, zmian tego stanu w wyniku nowelizacji ustawy o drogach, a także analizy statusu wydzielonej pod drogę dojazdową działki gruntu nr [...], które została zakwalifikowana jako drogi gminna w późniejszym terminie; -art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez rażące naruszenie zasady przekonywania, przejawiającej się w braku przywołania okoliczności faktycznych uzasadniających uznanie organu orzekającego, iż decyzja z dnia 4 października 1999r. Wójta Gminy J. w części rozstrzygającej o przejściu na własność Gminy J., wydzielonej działki gruntu nr [...] o powierzchni 1,5395 ha nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych; -art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej przejawiające się w sposobie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie istnienia postanowienia opiniującego wstępny plan podziału nieruchomości; -art. 158 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ orzekający, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy możliwym było stwierdzenie nieważności decyzji działowej Wójta Gminy J. z dnia 4 października 1999 r. w części rozstrzygającej o przejściu na własność Gminy J. wydzielonej działki gruntu nr [...] o powierzchni 1,5395 ha, mimo zaistnienia przesłanek z art. 156 § 2 k.p.a. Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "u.p.p.s.a.", poprzez odstąpienie od związania argumentacją zawartą przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 892/11, w zakresie dotyczącym braku podstaw do różnicowania charakteru zawartych w decyzji administracyjnej wypowiedzi w zależności od ich umiejscowienia na elementy administracyjne oraz poza administracyjne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. W piśmie z dnia 27 grudnia 2013 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, podtrzymując dotychczasowe jej zarzuty, pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę na fakt, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana został z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1a k.p.a. Uzasadniając taki zarzut skarżący powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt II GSK 757/09, w której Sąd administracyjny przyjął, że artykuł 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 zd. 1 k.p.a. ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Ponadto podkreślono, że przy dokonywaniu wykładni art. 27 § 1a k.p.a. użyte w nim sformułowanie "brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem" powinno być ujmowane szeroko, jako nie tylko osobiste prowadzenie przez członka SKO postępowania wyjaśniającego i przygotowanie projektu decyzji, ale jakikolwiek udział w czynnościach wyjaśniających w sprawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 480/12). Przenosząc powyższe na grunt sprawy pełnomocnik skarżącego wskazał, że jeden z członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego – G. W., należał do składu orzekającego, który wydał zaskarżoną decyzję, mimo tego, iż uprzednio również uczestniczył przy wydawaniu decyzji dotyczącej przedmiotowej kwestii - decyzja z dnia 7 października 2008 r., znak [...] uchylająca decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 28 września 2007r., znak [...] oraz stwierdzająca nieważność decyzji Wójta Gminy J. w części rozstrzygającej o przejściu na własność Gminy J. wydzielonych działek gruntu nr [...], o powierzchni 0,4130 ha i nr [...], o powierzchni 0,4035 ha, w pozostałej zaś części stwierdzająca wydania decyzji z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na pismo skarżącego Prezes Kolegium uznał za nieuzasadniony zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1a k.p.a. Według Kolegium zarówno art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jak i art. 27 § 1a k.p.a. dotyczą postępowania administracyjnego, a ściślej administracyjnego toku instancji (postępowań z odwołania, zażalenia czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Powołane przez skarżącego przepisy nie obejmują natomiast sytuacji ponownego rozpatrywania sprawy na skutek uchylenia decyzji przez sąd administracyjny. W takim bowiem przypadku sprawę zawsze rozpoznaje ten sam organ (a w praktyce także i ten sam pracownik), zaś dostateczną gwarancją respektowania motywów wyroku sądu jest instytucja związania organu oceną prawną i wskazaniami sformułowanymi przez sąd (art. 153 u.p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Kolegium rozpatrywało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Kolegium w J.. Żadna z osób rozstrzygających wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie brała udziału w wydaniu decyzji przez Kolegium w J.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodów proceduralnych zasygnalizowanych w piśmie procesowym skarżącego z dnia 27 grudnia 2013 r., stąd też nie było celowe, zdaniem Sądu, szczegółowe przedstawianie stanu faktycznego sprawy, jak też dokonywanie jej merytorycznej oceny. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 u.p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd administracyjny nie musi, dokonując legalności zaskarżonej decyzji, ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale ma obowiązek z urzędu uwzględnić wadliwości kontrolowanego aktu. Zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, albowiem została wydana z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) u.p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie w wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 7 października 2008 r. nr [...], uchylonej następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 718/10, uczestniczył członek Kolegium – G. W.. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 9 sierpnia 2013r. nr [...], w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. ponownie występowała ww. osoba. W tej sytuacji Sąd uznał, że wydanie zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszego rozstrzygnięcia, stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. - a nie jak wskazano w piśmie z dnia 27 grudnia 2013 r. w art. 27 § 1 a k.p.a. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Cytowany przepis, stosownie do treści art. 27 § 1 k.p.a., dotyczy również członków organów kolegialnych, a więc także członków Samorządowych Kolegiów Odwoławczych. Bezspornie celem takiej regulacji było uniknięcie sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji wydanej przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby wynikającym z dotychczasowego udziału w postępowaniu administracyjnym. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. Regulacja odnosząca się do wyłączenia pracownika organu pełni zatem odmienną rolę niż regulacją przewidzianą w art. 153 u.p.p.s.a. Związanie oceną prawną wyrażoną w treści orzeczenia oraz wskazaniami co do dalszego postępowania służy efektywności kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, s. 544). Jak wskazał przy tym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 96/13, ustawodawca rozróżnił dwie sytuacje uzasadniające wyłączenie członka organu kolegialnego: gdy członek organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a.) oraz gdy brał udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 27 § 1a k.p.a.). Udział w wydaniu zakażonej decyzji dotyczy sytuacji, w której członek organu kolegialnego brał udział w wydaniu decyzji przez organ I instancji lub brał udział w wydaniu decyzji drugoinstancyjnej, która została uchylona i ponowne sprawa stała się przedmiotem rozstrzygania przez ten organ kolegialny (por. A. Plucińska - Filipowicz Komentarz do zmiany art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2011). Taka też sytuacja miała miejsce w badanym przypadku. Kierując się powyższym rozumowaniem, Sąd uznał, że wydanie zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszego rozstrzygnięcia, stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. Z kolei naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) u.p.p.s.a., uzasadnia uchylenie przez Sąd administracyjny zaskarżonej decyzji bez względu na to, czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1233/13 oraz WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 978/12). Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze wskazanej wyżej przyczyny, Sąd nie badał jej merytorycznie pod względem zgodności z prawem, uznając to za przedwczesne. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b) u.p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono jak w pkt II sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a.