II SA/Wr 844/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. we W. na decyzję Wojewody D. z dnia 18 września 2013 r. Nr [...] przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 23 października 2013 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "A." złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody D. z dnia 18 września 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 23 kwietnia 2013 r., która zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą sieciowo-drogową, przy ul. Ż. [...] (S. [...]) we W., na działkach gruntu nr [...][...][...][...][...][...], obręb G. Wraz ze skargą złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 2), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd (§ 3). Sąd może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe oraz treść uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarżąca strona w istocie nie wskazała przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a tym samym nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek pozwalających na udzielenie ochrony tymczasowej. Skarżący podmiot, wśród zarzutów skargi dotyczących zaskarżonej decyzji, tylko ogólnikowo wskazał, że w wyniku wykonania decyzji powstanie planowania inwestycja, która doprowadzi m.in. do nieodwracalnego zniszczenia zieleni stanowiącej naturalne ekrany ekologiczne od bardzo ruchliwej drogi powiatowej. Według skarżącej strony, sporna inwestycja doprowadzi do eliminacji w przyszłości możliwości nasadzenia zieleni wysokiej. Ponadto, planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla higieny i zdrowia użytkowników nieruchomości sąsiedniej z uwagi na sposób odprowadzania spalin i hałasu przez umieszczone na dachu wentylatory oraz zlokalizowany na granicy działki wjazd do garażu. Wskazać należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednak podkreślić, że konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe wywody skarżącej strony, dotyczące nieodwracalnego zniszczenia roślinności z terenu planowanej inwestycji oraz szkodliwości ewentualnej emisji spalin i hałasu, nie stanowią wystarczającej podstawy do uznania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. W niniejszej sprawie uznać zatem należy, że skarżący podmiot nie wykazał w istocie na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania decyzji, a tym samym nie wskazał okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności skargi na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącej strony. Ponadto należy mieć na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe. Jak zauważa się w orzecznictwie sam fakt, że inwestor może wybudować obiekt do czasu rozpoznania sprawy, której przedmiotem jest kontrola legalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę nie uprawdopodabnia jeszcze, że stronie zostanie wyrządzona szkoda. Pamiętać bowiem należy, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji przed zakończeniem jej kontroli przez sąd i to on będzie ewentualnie ponosił koszty przywrócenia stanu poprzedniego. Prawo zabudowy jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, realizuje więc ono konstytucyjną zasadę ochrony własności, wyrażoną w przepisach art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie winno podlegać szczególnej ochronie. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.