II SA/Wr 853/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. ([...]), podjętą na podstawie art. 51 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, dalej zw. u.p.z.p.), art. 56 u.p.z.p. oraz art. 104 k.p.a. Prezydent W. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz T[...] S.A. z siedzibą w W. (zwany dalej jako skarżąca, strona, strona skarżąca) dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej T[...] S.A. nr [...], lokalizowanej na dachu kamienicy przy ulicy P. [...] we W. – teren działki ewidencyjnej nr [...], arkusz mapy [...], obręb P.G.– z montażem wieży kratowej o wysokości 12,8 m oraz szaf technologicznych, z posadowieniem stalowego rusztu na ścianach klatki schodowej, z instalowaniem zespołu anten sektorowych i anten radioliniowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że niniejsza decyzja zapadła po uprzednim uchyleniu decyzji organu I instancji z dnia [...]r. odmawiającej ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. Rozpoznając niniejszą sprawę ponownie organ wskazał, że planowana inwestycja narusza wymagania ochrony zabytków, co też znajduje swoje uzasadnieniu w pozyskanych stanowiskach D.Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz uzgodnieniu decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz strony skarżącej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 56 zd. 1 u.p.z.p. zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami polegające na odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wyłącznie w oparciu o normy ogólne oraz mimo, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi; - art. 106 § 1 k.p.a. polegające na oparciu rozstrzygnięcia o uzgodnienie projektu decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.mimo, iż w planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami ustawy z 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 8 i 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia skarżonej decyzji bez dogłębnego wyjaśnienia przyczyn, dla których organ uznał przedsięwzięcie za sprzeczne z przepisami prawa. Decyzją z dnia [...] r. ([...]), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, mylnie jednak wskazując w komparycji, że sprawa dotyczy odmowy ustalenia warunków zabudowy zamiast lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium w realiach niniejszej sprawy podziela ustalenia organu I instancji, dotyczące kwalifikacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, jako lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dalej Kolegium podniosło, że stosownie do art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z kolei zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1) oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2). Z przywołanych przepisów wynika, że obowiązkiem organu lokalizacyjnego jest ustalenie przepisów innych ustaw - poza ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - które muszą zostać uwzględnione przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej, a które mogą stać się przesłanką odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeśli projektowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z tymi przepisami. Instytucją, która ma w szczególności służyć zapewnieniu zgodności planowanych inwestycji z przepisami innych ustaw, jest instytucja uzgodnienia decyzji lokalizacyjnej z podmiotami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. I tak, stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 2, decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Z akt sprawy wynika, że wnioskowana inwestycja przewidziana jest do realizacji na terenie nieruchomości ujętej w Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta W. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji uprawniony był w ramach analizy stanu prawnego terenu objętego wnioskiem do zasięgnięcia opinii D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (pismo z dnia [...]r.), a następnie - w związku z potwierdzoną przez ten organ niezgodnością planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – do przedłożenia D.Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków we W. do uzgodnienia projektu decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (pismo z dnia [...] r.). Kolegium zauważyło przy tym, że jakkolwiek uzgodnieniu podlegają, co do zasady, decyzje pozytywne, to jednak w orzecznictwie dopuszcza się w tym zakresie wyjątki w sytuacji, gdy "organ prowadzący postępowanie inwestycyjne (główne) i przygotowujący projekt decyzji, mając na względzie przepisy odrębne, dojdzie do przekonania, iż wykluczają one możliwość realizacji zamierzonej inwestycji na danym terenie. Przed wydaniem decyzji odmownej - jako że nie jest w danym zakresie organem specjalistycznym - winien zweryfikować prawidłowość swego stanowiska i zasadność wydania decyzji odmownej, poprzez przedstawienie projektu takiej decyzji - opartej na przepisie odrębnym - organowi wyspecjalizowanemu, w którego gestii pozostaje problematyka będąca podstawą odmowy" (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2009 r. IV SA/Wa 235/09, źródło: CBOSA). Stanowisko takie podzielił następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 sierpnia 2010 r. (II OSK 1278/09, źródło: CBOSA). Zdaniem Kolegium wobec stwierdzonej przez organ I instancji niezgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków, potwierdzonej opinią D.Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r., obowiązkiem organu było przygotowanie projektu decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Następnie - wobec dokonanego przez organ konserwatorski uzgodnienia projektu tej decyzji w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p, organ pierwszej instancji nie mógł wydać pozytywnej decyzji lokalizacyjnej, lecz zmuszony był odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że sprowadzają się one do twierdzenia, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji nie wykazał w sposób dostateczny sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, za jakie w badanej sprawie uznał przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zarzut ten, zdaniem Kolegium, nie może zostać uwzględniony, gdyż - jak zostało to już wyjaśnione - w ramach analizy stanu prawnego terenu planowanej inwestycji organ I instancji stwierdził, że teren ten jest ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta W., co mogłoby wskazywać na sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, zawartymi w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W ramach prowadzonego postępowania dowodowego organ uzyskał potwierdzającą to stanowisko opinię D.Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r. (znak: [...]), w której organ konserwatorski nie tylko potwierdził fakt ujęcia nieruchomości objętej wnioskiem w gminnej ewidencji zabytków, ale także obszernie wyjaśnił motywy, ze względu na które inwestycja jest sprzeczna z ochroną zabytków. Organ wskazał w tym kontekście, że objęta wnioskiem o lokalizację inwestycji celu publicznego kamienica przy ul. P. [...] stanowi element historycznej zabudowy pierzejowej ul. P., a ponadto jest zlokalizowana na terenie historycznego układu przestrzennego P. O. Zatem budynek ten jest objęty ochroną zarówno jako element zabytkowego układu urbanistycznego, jak i autonomiczne dzieło architektury i spełnia warunki określone w art. 3 pkt 1, 2 i 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Podlega on zatem ochronie w zakresie bryły, zadaszenia, gabarytów, artykulacji elewacji i materiałów budowlanych, jakie zastosowano do jego wykonania. W konsekwencji organ konserwatorski stwierdził, że realizacja wnioskowanej inwestycji na dachu przedmiotowej kamienicy powodowałaby powstanie elementu całkowicie obcego pod względem formy, konstrukcji i funkcji wobec zabytkowej formy tej kamienicy, niedopuszczalny w zabytkowej tkance P. O. Argumentację tę organ pierwszej instancji powtórzył w zaskarżonej decyzji i - zdaniem Kolegium - dowodzi ona w wystarczający sposób niezgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami, zawartymi w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W rezultacie zdaniem Kolegium przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe - wbrew twierdzeniom odwołania - czyni zadość zasadom, określonym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. złożyła spółka T[...]wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 56 zd. 1 u.p.z.p w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z 23 lipca 2003 r., polegające na odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wyłącznie w oparciu o normy ogólne oraz mimo, że nie wykazano w sposób dostateczny niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi; - przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; - przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Rozwijając sformułowane wyżej zarzuty strona skarżąca podniosła, że organ I instancji uzasadniając swoją decyzję powołał się na sprzeciw D.Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. Opinia ta legła również u podstaw zaskarżonej decyzji organu II instancji. W uzasadnieniu decyzji organy obu instancji ponownie przytoczyły stanowisko Konserwatora, wedle którego budynek, na którym planowana jest inwestycja objęty jest ochroną konserwatorską zarówno jako element zabytkowego układu urbanistycznego, jak i obiekt architektoniczny. Na tym właśnie poglądzie wyrażonym w postępowaniu wpadkowym oparto odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tymczasem – zdaniem inwestora -zarówno opinia D.Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. jak i decyzje organów obu instancji oparte zostały na nieprawidłowych przesłankach. W tym kontekście skarżący wyjaśnił, że uzasadniając decyzję organ wskazał na rzekomą niezgodność inwestycji z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a zatem na przepis odrębny w rozumieniu u.p.z.p. Jednak przepis ten – zdaniem strony - nie stanowi normy konkretnej, a jedynie normę ogólną, pozwalającą na uznaniowość organów ją stosujących. Powyższe umknęło organom, w tym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. Tym samym, w ocenie inwestora przywołana podstawa odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego taką być nie może. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, a odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów podał, że normie wyrażonej w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie można przypisać charakteru ogólnej normy-zasady. Stosownie do powołanego przepisu, ochronie i opiece podlegają bez względu na stan zachowania zabytki nieruchome będące, w szczególności układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi (lit. b) oraz dziełami architektury i budownictwa (lit. c). Przepis ten w połączeniu z innymi przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, służy rekonstrukcji zwykłej normy, wyrażającej konkretny obowiązek ochrony wymienionych w tym przepisie zabytków nieruchomych. O ile więc w świetle art. 56 u.p.z.p. podstawą odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego z pewnością nie może być art. 1 ust. 2 tej właśnie ustawy, ze względu na jego ogólny charakter, o tyle nie można zasadnie twierdzić, ze przepisem takim nie może być także jej art. 6 ust. 1 pkt 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. (Nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. ([...]), mocą której Prezydent W. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz strony skarżącej dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej T[...] S.A. nr [...], lokalizowanej na dachu kamienicy przy ulicy P.[...] we W. – teren działki ewidencyjnej nr [...], arkusz mapy [...], obręb P.G.– z montażem wieży kratowej o wysokości 12,8 m oraz szaf technologicznych, z posadowieniem stalowego rusztu na ścianach klatki schodowej, z instalowaniem zespołu anten sektorowych i anten radioliniowych. Podstawę wydania opisanych decyzji stanowiły przepisy u.p.z.p., które stanowią, że inwestycja celu publicznego lokalizowana jest w drodze decyzji o ustaleniu celu publicznego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.). Ma ona charakter związany, co wynika z art. 56 u.p.z.p. Zatem w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami powołanej ustawy oraz przepisami ustaw szczególnych, organ winien wydać w sprawie decyzję pozytywną. Tym samym odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia. W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w realiach, której zasadnie organy odmówiły ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie oznaczonej na wstępie stacji bazowej telefonii komórkowej. Bezsporne przy tym w sprawie jest to, że realizacja inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie zasadnie organy uznały, że wnioskowana inwestycja jest niezgodna z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków, co też znalazło swoje odzwierciedlenie w stanowisku D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r., a następnie uzgodnieniu decyzji odmownej z tym organem. Prowadząc postępowanie lokalizacyjne organ zważywszy na planowaną lokalizację stacji bazowej na dachu kamienicy przy ul. P. [...]we W.i stwierdzając, że planowana jest na terenie nieruchomości ujętej w Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta W. zasadnie wystąpił o zasięgnięcie opinii co do zgodności inwestycji z potrzebą ochrony zabytków. W odpowiedzi D. Wojewódzki Konserwator Zabytków odpowiednio w piśmie z dnia [...] r. oraz piśmie z dnia [...] r. po pierwsze potwierdził ujęcie nieruchomości przy ul. P. [...] w gminnej ewidencji zabytków, a po wtóre wskazał, że planowana inwestycja jest sprzeczna z ochrona zabytków. Wyjaśnił mianowicie, że kamienica przy ul. P.[...] stanowi element historycznej zabudowy pierzejowej a nadto znajduje się na terenie historycznego układu przestrzennego P. O., który wraz z W.M. i W. O. również figuruje w ewidencji zabytków. Ochrona takiego układu ma na celu trwałe zachowanie jego historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej. Oznacza to m.in. zachowanie w niezmienionym kształcie rozplanowania placów i ulic, ich przebiegu, układu i sposobu zagospodarowania poszczególnych parceli, a także zachowanie gabarytów i linii zabudowy oraz zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących sylwetę całego układu. Dalej D. Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, że kamienica nr [...] powstała pod koniec XIX w., ma sześć kondygnacji i nakryta jest dachem typu wrocławskiego. Jej fasada o symetrycznym układzie i bogatym detalu architektonicznym na osi zwieńczona jest ozdobnie opracowaną lukarną i wraz z innymi zachowanymi zabytkowymi budynkami tworzy pierzeje ul. P. Budynek jest objęty ochroną zarówno jako element zabytkowego układu urbanistycznego, jak i autonomiczne dzieło architektury. Podlega ochronie w zakresie bryły, zadaszenia (charakterystyczny tzw. dach w.), gabarytów, artykulacji elewacji i materiałów budowlanych, jakie zastosowano do jego wzniesienia i wykończenia. Zdaniem Konserwatora Zabytków planowana inwestycja obejmująca budowę stacji bazowej na dachu kamienicy, tj. montaż wieży o konstrukcji kratowej o wysokości 12,8 m z szafami technologicznymi, z posadowieniem stalowego rusztu (3m x 3,6 m, opartego o ściany klatki schodowej), a zatem będąca obiektem technicznym, przemysłowym, stanowi element całkowicie obcy pod względem formy, konstrukcji i funkcji wobec zabytkowej historyzującej kamienicy nr [...]. Tym samym inwestycja ta jest niedopuszczalna nie tylko z uwagi na swoje przeznaczenie, ale również ze względu na swoje wymiary: wysokością odpowiada bowiem połowie wysokości budynku (około 25 m). Tak zlokalizowana stacja bazowa – w ocenie organu konserwatorskiego - stanowiłaby element całkowicie obcy dla historycznej kamienicy, niedopuszczalny w zabytkowej tkance P. O. W ocenie Sądu dysponując niniejszym stanowiskiem zasadnie organ lokalizacyjny uznał, że planowana inwestycja narusza regulację zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami statuującą obowiązek ochrony zabytków nieruchomych, do których zalicza się m.in. układ urbanistyczny, ruralistyczny i zespół budowlany oraz dzieła architektury i budownictwa. W rezultacie zasadnie też przedstawił projekt decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego D.Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków, wypełniając tym samym obowiązek uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. Wobec braku stanowiska organu uzgadniającego w terminie 2 tygodni uzgodnienie uznać należało za dokonane (por. art. 53 ust. 5 u.p.z.p.), a jako oczywistą jego konsekwencję trzeba przyjąć wydanie decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom zawartym w skardze przepis z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece na zabytkami należy uznać za przepis szczególny, w rozumieniu art. 56 u.p.z.p. Wprowadza on bowiem wymóg ochrony i opieki nad zabytkami nieruchomymi, a jedną z ich form jest wpisanie do rejestru zabytków (art. 7), co wymaga uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków zamiarów inwestycyjnych. Konkludując, w ocenie Sądu - wbrew zarzutom strony - w realiach niniejszej sprawy przeprowadzonemu postępowaniu i podjętym decyzjom nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W ocenie Sądu analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przeprowadzona przez nie ocena jest prawidłowa i logiczna, w sprawie zaś nie występuje, przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, nie ma też nieuprawnionych wniosków wypływających z tej oceny. W sposób bowiem należyty wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego oraz dokonano prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Sporządzone natomiast uzasadnienie odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Tym samym - zdaniem Sądu - w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Jedynie marginalnie Sąd chciałby w tym miejscu nadmienić, że dostrzegł, iż w komparycji zaskarżonej decyzji mowa jest o warunkach zabudowy to jednakże uchybienie to pozostawało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w kontekście treści sporządzonego uzasadnienia i potraktować je należy w kategoriach oczywistej omyłki. Mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.