II SA/Wr 853/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Sędziowie: Asesor WSA Dominik Dymitruk, Sędzia WSA Adam Habuda, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 27 maja 2025 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr SKO 4500.4.2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z 12.08.2024 r. (nr SKO 4500.4.2024), podjętym na podstawie art. 219 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 2 ustawy z 24.06.1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048) – dalej: u.w.l., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z 19.07.2024 r. (nr 2128/2024), odmawiające I. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: strona skarżąca lub spółka) wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] we W. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że strona skarżąca, wnioskiem z 22.05.2024 r., wystąpiła do Prezydenta W. o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...]. Postanowieniem z 19.07.2024 r. organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podniósł, że wnioskowany lokal, zgodnie z dokumentacją budowlaną został zaprojektowany i wybudowany jako lokal użytkowy, niemieszkalny. Lokal ten spełnia wymagania jakie przepisy prawa stawiają budynkom przeznaczonym na czasowy pobyt ludzi a nie stały. Wnioskowany lokal nie spełnia przesłanek umożliwiających prowadzenia w nim samodzielnego gospodarstwa domowego. Ponadto zdaniem organu I instancji, cel jakiemu ma służyć wydane zaświadczenie nie uzasadnia wydania takiego zaświadczenia. Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie, zarzucając w nim naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1a i ust. 2 u.w.l. poprzez brak wyjaśnienia i odniesienia się przez organ I instancji do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonanie błędnej, a ponadto dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło organ I Instancji do nieprawidłowego wniosku, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] jako lokalu mieszkalnego. Ponadto w zażaleniu sformułowano zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 2 ust. 2 u.w.l., poprzez jego błędną wykładnią przejawiającą się w uznaniu, że określona w tym przepisie przesłanka samodzielności lokalu mieszkalnego związana z funkcją lokalu, tj. zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych, jak również kryterium przeznaczenia lokalu na stały pobyt ludzi spełnione są wyłącznie w wypadku, gdy lokal jest mieszkaniem w rozumieniu przepisów § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(dalej także: rozp.WT), podczas gdy w świetle treści § 2 ust. 2 u.w.l. brak jest uzasadnienia dla takiego ograniczenia i za lokal służący zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, w którym możliwy jest stały pobyt ludzi należy uznać także lokal znajdujący się w budynku zamieszkania zbiorowego - co w konsekwencji doprowadziło organ I instancji do nieprawidłowego wniosku, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] jako lokalu mieszkalnego; 2) § 4 oraz § 72 do 75 rozp.WT w zw. z art. § 2 ust. 2 u.w.l. poprzez jego niezastosowanie przy dokonywaniu przez organ i instancji oceny, czy w odniesieniu do lokalu [...] spełnione zostało kryterium przeznaczenia lokalu na stały pobyt, o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l.- co w konsekwencji doprowadziło organ I instancji do nieprawidłowego wniosku, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] jako lokalu mieszkalnego; 3) art. 2 ust. 1a u.w.l. lokali poprzez uznanie, że nie ma możliwości ustanowienia odrębnej własności lokalu nr [...] jako lokalu mieszkalnego, a to wobec niezgodności przeznaczenia przedmiotowego lokalu ze stanem prawnym wynikającym z zatwierdzonej dokumentacji budowlanej, podczas gdy prawidłowa analiza dokumentacji budowlanej, przy jednoczesnej prawidłowej wykładni art. 2 ust. 2 u.w.l., winna prowadzić do wniosku, iż funkcja lokalu i przeznaczanie budynku zamieszkania zbiorowego (domu studenckiego), w którym lokal ten jest położony są tożsame (zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych ludzi). Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, Kolegium w pierwszej kolejności przedstawiło charakter prawny zaświadczeń oraz omówiło uproszczoną procedurę ich wydawania. Dalej wyjaśniło, że art. 2 ust. 3 u.w.l., nakłada na właściwe organy obowiązek stwierdzenia samodzielności lokali. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.w.l., samodzielnym lokalem mieszkalnym, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Z kolei w myśl art. 2 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. Lokal mieszkalny lub użytkowy jest zatem samodzielnym, jeżeli jest wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku i nie wymaga korzystania z innego samodzielnego lokalu, co oznacza przeznaczenie lokalu do wyłącznego użytku jego właściciela, mieszkańca. Lokal nie może być uznany za samodzielny, jeżeli w obrębie jego trwałych ścian jest pomieszczenie, które miałoby stanowić własność lub współwłasność innych osób, niż mającej nabyć prawo odrębnej własności lokalu. Zasada ta wynika z przepisu art. 3 ust. 2 u.w.l. Nadto, dla wyodrębnienia prawnego samodzielnego lokalu, koniecznym jest, aby lokal taki spełniał odpowiednie wymaganie budowlano-techniczne umożliwiające zaspakajanie potrzeb, jakim służyć ma jego przeznaczenie. O możliwości ustanowienia odrębnej własności lokalu decyduje jego samodzielność. Nie jest dopuszczalne ustanowienie odrębnej własności i wprowadzenie przez sprzedaż, darowanie, spadkobranie lub inną czynność prawną, do obrotu prawnego części lokalu, części izby, części pomieszczenia, niemających cech samodzielnego lokalu, które nie mogą stać się odrębnymi nieruchomościami lokalowymi. Dalej Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.w.l. lokale "mogą stanowić odrębne nieruchomości" i w art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 3 tej u.w.l. wiąże lokal, który ma stanowić odrębną własność, z udziałem we własności lub w wieczystym użytkowaniu gruntu, na którym stoi budynek mieszczący lokal. Kolegium wyjaśniło, że w świetle powołanych przepisów, punktem wyjścia dla oceny, czy określone lokale mogą być uznane za samodzielne lokale mieszkalne, stanowić winna wykładnia art. 2 ust. 2 u.w.l., zawierająca definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego obowiązującą dla celów tej ustawy. O samodzielności lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. decyduje więc faktyczne wydzielenie izby lub zespołu izb trwałymi ścianami w obrębie budynku oraz możliwość samodzielnego z nich korzystania zgodnie z przeznaczeniem jakiemu ma służyć. Zdaniem Kolegium, lokal nr [...] nie stanowi samodzielnego lokalu mieszkalnego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że ten lokal ma charakter lokalu użytkowego o funkcji niemieszkalnej. W tym kontekście organ II instancji powołał się na dokumentację budowlaną budynku usytuowanego przy ul. [...] we W. Wynika z niej, że decyzją z 03.03.2017 r. (nr 1026/2017) Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla 4 budynków - domów studenckich ([...], [..], [...], [...]) z częścią usługową i zagospodarowaniem terenu - jako etap I inwestycji przy ul. [...]-[...] we W. wraz z rozbiórką wyszczególnionych obiektów. Decyzja ta została zmieniona decyzją z 09.10.2018 r. (nr 5173/2028) oraz decyzją z 10.01.2020 r. (nr 121/2020) w zakresie projektu zagospodarowania terenu i rozwiązań architektoniczno- budowlanych. Zaświadczeniem z 13.12.2022 r. (nr [...]) PINB dla miasta W. potwierdził, że zawiadomienie o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania w sprawie inwestycji realizowanej na podstawie opisanych decyzji o pozwoleniu na budowę przyjęto bez sprzeciwu. Z kolei na podstawie informacji zawartej w treści księgi wieczystej nr [...], Kolegium ustaliło, że lokal nr [...] został już wyodrębniony, tj. stanowi samodzielny lokal niemieszkalny składający się z pokoju, łazienki i przedpokoju. Ponadto w dniu 02.11.2022 r. zostało wydane zaświadczenie o samodzielności 192 lokali użytkowych (2 lokali usługowych położonych na parterze budynku i 190 "jednostek mieszkalnych" domu studenckiego położonych na wyższych kondygnacjach); 16.12.2022 r. wydano zaświadczenie o samodzielności 184 lokali użytkowych (tj. kolejnych "jednostek mieszkalnych" domu studenckiego, w tym zaświadczenie o samodzielności lokalu użytkowego nr [...], a 13.01.2023 r. wydane zostało zaświadczenie o samodzielności 78 lokali użytkowych (tj. pozostałych tzw. "jednostek mieszkalnych" domu studenckiego. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło brak istnienia jakiejkolwiek dokumentacji budowlanej, która mogłaby potwierdzić, że lokal nr [...] - wybudowany jako lokal użytkowy - tj. jednostka mieszkalna w domu studenckim - został legalnie przybudowany, lub też nastąpiła zmiana sposobu jego użytkowania na lokal mieszkalny. Z pozwolenia na budowę, zaświadczenia o przyjęciu zakończenia budowy, zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego nr [...] oraz treści księgi wieczystej wprost wynika, że wzmiankowany lokal został zaprojektowany oraz wybudowany jako lokal usługowy. Jednocześnie skarżąca spółka, pomimo wezwania przez organ I instancji, nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego zgodną z prawem zmianę sposobu użytkowania budynku lub jego części, która obejmowałaby lokal nr [...] na lokal mieszkalny. Brak jest zatem zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej na dokonanie przebudowy lub zmianę sposobu użytkowania lokalu nr [...] na lokal mieszkalny. W takich okolicznościach, zdaniem Kolegium, brak wzmiankowanych dokumentów uniemożliwia przyjęcie, że wnioskowany lokal spełnia wymogi, w szczególności przepisy techniczno-budowlane dla lokali mieszkalnych. Stosownie do art. 2 ust. 1a u.w.l. ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z (...) z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Tymczasem z dokumentacji budowlanej budynku usytuowanego przy ul. [...] wynika, że lokal nr [...] jest lokalem niemieszkalnym. Dlatego Kolegium stwierdziło, że lokal użytkowy nie może być poświadczony, jako samodzielny lokal mieszkalny. Sporny lokal został zaprojektowany i wybudowany właśnie jako lokal niemieszkalny, a nie samodzielny lokal mieszkalny. Ponadto wskazało, że lokal nr [...] spełnia wymogi i normy techniczne przewidziane w przepisach wykonawczych do ustawy Prawo budowlane dla budynków zamieszkania zbiorowego, przeznaczonych do okresowego pobytu ludzi. Dalej Kolegium uznało za istotne zwrócenie uwagi, że inne są wymogi techniczne stawiane samym lokalom mieszkalnym a inne lokalom użytkowym. Przepisy techniczne wyraźnie różnicują oba lokale, które pełnią odmienne funkcje. Zgodnie z § 3 pkt 9 i pkt 14 rozp.WT, przez mieszkanie należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Z kolei przez lokal użytkowy należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Tym samym Kolegium uznało, że nie będzie uprawnionym wydanie zaświadczenia, zgodnie z którym lokal użytkowy stanowić miałoby samodzielny lokal mieszkalny. Na poparcie przedstawionego stanowiska organ przywołał obszerne fragmenty uzasadnienia wyroków WSA we Wrocławiu z 08.03.2012 r., sygn. akt II SA/Wr 43/12 oraz 18.07.2024 r., sygn. akt II SA/Wr 60/24. Podsumowując organ odwoławczy podkreślił, że wnioskowany lokal nr [...] został zaprojektowany i wybudowany jako lokal użytkowy, a nie jako lokal mieszkalny. Uzyskana w toku procesu inwestycyjnego dokumentacja budowlana, wyłącza możliwość zakwalifikowania wnioskowanego lokalu, jako lokalu o przeznaczeniu na cele mieszkalne i stanowiących odrębną nieruchomość lokalową w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. Brak przy tym innych dokumentów potwierdzających legalne dokonanie zmiany sposobu użytkowania omawianego lokalu. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła I. sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie obu postanowień i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Autor skargi zarzucił Kolegium naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107§ 3 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1a i ust. 2 u.w.l. poprzez brak wyjaśnienia i odniesienia się przez Kolegium do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonanie błędnej, a ponadto dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło Kolegium do nieprawidłowego wniosku, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] jako lokalu mieszkalnego; 2) art. 138 §1 pkt 1 w zw. z 217 § 3 oraz 219 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I Instancji pomimo, że spełnione zostały przesłanki do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu zgodnie z wnioskiem spółki. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: 1). art. 2 ust. 2 u.w.l., poprzez jego błędną wykładnią przejawiającą się w uznaniu, że określona w tym przepisie przesłanka samodzielności lokalu mieszkalnego związana z funkcją lokalu, tj. zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych, jak również kryterium przeznaczenia lokalu na stały pobyt ludzi spełnione są wyłącznie w wypadku, gdy lokal jest mieszkaniem w rozumieniu przepisów § 3 pkt 9 rozp.WT, podczas gdy w świetle treści § 2 ust 2 u.w.l. brak jest uzasadnienia dla takiego ograniczenia i za lokal służący zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, w którym możliwy jest stały pobyt ludzi należy uznać także lokal znajdujący się w budynku zamieszkania zbiorowego - co w konsekwencji doprowadziło Kolegium do nieprawidłowego wniosku, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] jako lokalu mieszkalnego, 2). § 4 oraz § 72 do 75 rozp.WT w zw. z art. § 2 ust 2 u.w.l. poprzez jego niezastosowanie przy dokonywaniu przez Kolegium oceny, czy w odniesieniu do lokalu [...] spełnione zostało kryterium przeznaczenia lokalu na stały pobyt, o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l.- co w konsekwencji doprowadziło Kolegium do nieprawidłowego wniosku, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] jako lokalu mieszkalnego, 3). art. 2 ust. 1a u.w.l. lokali poprzez uznanie, że nie ma możliwości ustanowienia odrębnej własności lokalu nr [...] jako lokalu mieszkalnego, a to wobec niezgodności przeznaczenia przedmiotowego lokalu ze stanem prawnym wynikającym z zatwierdzonej dokumentacji budowlanej, podczas gdy prawidłowa analiza dokumentacji budowlanej, przy jednoczesnej prawidłowej wykładni art. 2 ust 2 u.w.l., winna prowadzić do wniosku, iż funkcja lokalu i przeznaczanie budynku zamieszkania zbiorowego (domu studenckiego), w którym lokal ten jest położony są tożsame (zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych ludzi). Motywując zasadność wywiedzenia skargi, strona skarżąca wyjaśniła, że objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia lokal spełnia wszystkie przesłanki do uznania go za samodzielny lokal mieszkalny, zaś Kolegium nie odniosło się w pełni do zarzutów podniesionych w zażaleniu i nie uwzględniło wszystkich przywołanych tam okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Kolegium dokonało błędnej wykładni przepisów art. 2 ust. 2 oraz 1a u.w.l., co doprowadziło nie tylko do nieprawidłowych ustaleń faktycznych, ale także do pominięcia w rozważaniach organu okoliczności mających znaczenie prawne. To z kolei skutkowało dokonaniem przez Kolegium dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w dalszej konsekwencji skutkowało niesłuszną konkluzją o braku możliwości wydania zaświadczenia o samodzielność lokalu nr [...] o treści zgodnej z wnioskiem spółki. Uszczegółowiając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania autor skargi powołał się na definicję lokalu mieszkalnego, zawartą w art. 2 ust 2 u.w.l., zgodnie z którą lokal mieszkalny służyć ma zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. W treści tego przepisu nie zawarto odesłania do definicji mieszkania zamieszczonej § 3 pkt 9 rozp.WT ani też nie zawarto analogicznego jak w tej definicji wskazania, że zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych ma wiązać się równocześnie z prowadzeniem w lokalu gospodarstwa domowego. Tym samym, zdaniem skarżącej spółki, brak jest podstaw do przyjęcia przez Kolegium, że potrzeby mieszkaniowe, o których mowa w art. 2 ust 2 u.w.l. zaspokajane są jedynie z lokalach, które zostały zaprojektowane jako mieszkania w rozumieniu § 3 pkt 9 rozp.WT i tylko takie lokale mogą posiadać przymiot samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust 2 u.w.l. Zdaniem skarżącej spółki, budynki zamieszkania zbiorowego, takie jak domy opieki społecznej, domy dziecka, hotele robotnicze, internaty, bursy szkolne, czy jak wypadku obiektu przy ul. [...], domy studenckie, mimo że w świetle regulacji rozp.WT stanowią odrębną od budynków mieszkalnych kategorię budynków przeznaczonych na okresowy pobyt ludzi, bez wątpienia również (tak jak mieszkania) służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a zatem wbrew stanowisku Kolegium, w odniesieniu do tej kategorii budynku spełniona jest określona art. 2 ust 2 u.w.l. przesłanka związana z funkcją samodzielnego lokalu mieszkalnego. Zdaniem skarżącej strony słuszność powyższej wykładni potwierdza stanowisko NSA wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z 23.10.2015 r. (sygn. akt I OW 104/15), którego obszerny fragment przywołano na potwierdzenie tezy, że lokal w hotelu (który podobnie jak dom studencki należy do kategorii obiektów zamieszkania zbiorowego) może służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych przebywającej w nim osoby i z tego względu dopuszczalne jest uznanie, że stanowi on lokal mieszkalny. Przyznając przy tym, że Naczelny Sąd Administracyjny odnosił się do definicji lokalu z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, to w ocenie skarżącej strony, istotny jest kontekst tego odniesienia, tj. zwrócenie uwagi, że definicja zawarta w powołanej wyżej ustawie (tak samo jak definicja samodzielnego lokalu mieszkalnego zawarta w u.w.l.), wskazując na przesłankę dotyczącą zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, która nie zawiera dodatkowego wskazania, że przesłanka ta zostanie spełniona tylko w odniesieniu do takich lokali, które spełniają wymagania techniczne i warunki dotyczące lokali mieszkalnych, przewidziane w odrębnych przepisach. Autor skargi nie zgodził się również z twierdzeniem Kolegium, że lokal objęty wnioskiem spółki nie spełnia kryterium przeznaczenia na stały pobyt ludzi, o którym mowa w art. 2 ust 2 u.w.l., a to z tego względu, iż położony jest w budynku zamieszkania zbiorowego, który zaliczany jest do kategorii obiektów przeznaczonych na okresowy pobyt ludzi. W tym zakresie wskazano w skardze, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.w.l., podstawowym atrybutem samodzielności lokalu jest jego wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku. O samodzielności określonego lokalu decyduje wyłącznie spełnienie przez niego warunków określonych przez ustawodawcę w dyspozycji art. 2 ust. 2 u.w.l., który stanowi rozwinięcie treści ust. 1. Zgodnie z definicją zawartą w ust. 2, samodzielny lokal może się składać z jednej lub z kilku izb, byleby tylko zostały one wydzielone w obrębie budynku trwałymi ścianami, przy czym w odniesieniu do lokalu mieszkalnego przewidziano dodatkowe warunki, tj. ma on być przeznaczony na stały pobyt ludzi i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służyć ma zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Wymogi stawiane lokalom mieszkalnym powodują konieczność dookreślenia, kiedy takie lokale nadają się do stałego pobytu ludzi. Jak zgodnie wskazuje się w orzecznictwie sądów, w tym zakresie, przy wykładni art. 2 ust. 2 u.w.l., odnieść się należy do przepisów u.p.b., a w szczególności przepisów wykonawczych do tej ustawy, a to rozp.WT. To z przepisu § 4 przywołanego rozporządzenia, wynika definicja pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi, które dzieli pomieszczenia na takie, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny i takie w których przebywanie tych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Rozwinięciem tej regulacji są w dalszej części tego rozporządzenia przepisy § 72 do 75. Powyższe uregulowania pozwalają na przyjęcie stanowiska, że samodzielnym lokalem mieszkalnym w myśl art. 2 ust. 2 u.w.l. może być lokal, w którym ludzie mogą przebywać dłużej niż 4 godziny i który spełnia inne wymogi określone np. w § 72-75 rozp.WT. Skoro ludzie mają w danym lokalu przebywać dłużej niż 4 godziny dziennie, to budynek, w którym dany lokal jest usytuowany musi być oddany do użytkowania, gdyż taki lokal służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Tym samym analiza normatywna treści postanowień art. 2 ust. 2 u.w.l. doprowadziła stronę skarżącą do przyjęcia stanowiska, że ustawodawca wyraźnie powiązał w konstrukcji tego przepisu pewien stan techniczny budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne z ich przeznaczeniem, czyli funkcją, którą mają spełniać w sposób docelowy, polegającą na zaspokajaniu potrzeb osób korzystających z lokali. Tylko taki lokal przeznaczony na stały pobyt ludzi, służący wraz z pomieszczeniami przynależnymi, zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych (nadający się do zamieszkania) zapewnia cel wskazany w ustawie, jakim jest samodzielność lokalu mieszkalnego (por. wyroki NSA z: 24.04.2014 r., sygn. akt I OSK 908/13, 26.09.2017r., sygn. akt II OSK 92/16, 31.01.2019 r., sygn. akt I OSK 2071/18, a także wyrok WSA w Krakowie z 21.06.2023 r., sygn. akt II SA/Kr 588/23). W świetle powyższego spółka wskazała, że Kolegium błędnie przyjęło, że przeznaczenie, które jest przypisane budynkom zamieszkania zbiorowego (okresowy pobyt ludzi), skutkuje tym, że lokale w takim budynku nie nadają się na stały pobyt ludzi. Ocenę, czy spełnione zostało kryterium przeznaczenia na stały pobyt ludzi należało zatem powiązać ze stanem technicznym budynku i znajdujących się nim lokali (poprzedzić ją weryfikacją czy w lokalach znajdujących się w budynku możliwe jest przebywanie ludzi przez dłużej niż 4 godziny w ciągu doby i czy spełnione są pozostałe wymogi wynikające z treści § 72 do 75 rozp.WT), a nie wiązać z długością okresu, przez jaki ludzie korzystają z lokalu w budynku (zamieszkują w nim) w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Taka prawidłowa ocena winna doprowadzić Kolegium do wniosku, że lokal nr [...] spełnia warunek uznania go za samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. W przekonaniu autora skargi, Kolegium, mimo podniesionego w zażaleniu zarzutu związanego z przywołanymi wyżej przepisami rozp.WT, nie dokonało analizy w tym zakresie. Zamiast tego Kolegium wskazało, że w postępowaniu uproszczonym, którym jest postępowanie o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali nie ocenia się, czy wnioskowany lokal, w rozpatrywanym przypadku użytkowy, spełnia wymagania do uznania go za lokal mieszkalny, przez pryzmat przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów do niej wykonawczych, gdyż temu celowi służy postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu. W świetle przywołanej wyżej regulacji oraz stanowisk judykatury, skarżąca spółka zarzuciła Kolegium, po pierwsze błędnie przyjęło że wnioskowany lokal nie może zostać uznany za lokal mieszkalny w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l., a po drugie nieprawidłowo uznało, że dla dokonania właściwej wykładni tego przepisu i tym samym prawidłowej oceny określonych w nim przesłanek samodzielności lokalu mieszkalnego, bez znaczenia jest czy lokal spełnia wymogi określone w § 4 oraz § 72 do 75 rozp.WT. Skoro przeznaczenie lokali na stały pobyt ludzi stanowi jeden z warunków uznania danego lokalu za samodzielny lokal mieszkalny, nieuzasadnione jest stanowisko Kolegium, że spełnienie tego warunku nie powinno być brane pod uwagę i weryfikowane w postępowaniu, którego przedmiotem jest wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Niezależnie od powyższego autor skargi zauważył, że formułując wniosek w powyższym zakresie Kolegium popada w sprzeczność, albowiem z jednej strony wskazuje, że ocena, czy dany lokal spełnia wymagania do uznania go za lokal mieszkalny przez pryzmat przepisów u.p.b. oraz aktów do niej wykonawczych dokonywana jest w odrębnym postępowaniu, a z drugiej strony sam takiej oceny dokonuje, wskazując, że lokal nr [...], spełnia wymogi i normy techniczne przewidziane w przepisach wykonawczych do u.p.b. dla budynków zamieszkania zbiorowego, przeznaczonych do okresowego pobytu ludzi i nie jest lokalem mieszkalnym. Reasumując, zdaniem strony skarżącej, w wyniku błędnej interpretacji przepisu art. 2 ust. 2 u.w.l., organ I instancji przyjął nieprawidłowo, że możliwość przypisania danemu lokalowi funkcji związanej z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych zachodzi wyłącznie w wypadku, gdy lokal jest mieszkaniem w rozumieniu przepisów § 3 pkt 9 rozp.WT i położony jest w budynku mieszkalnym w rozumieniu § 3 pkt 4 rozp.WT, jak również nieprawidłowo uznał, że fakt, iż budynek zamieszkania zbiorowego stanowi obiekt przeznaczony na okresowy pobyt ludzi przesądza o tym, że funkcją tego obiektu i znajdujących się w nim lokali nie jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Ponadto skarżący podkreślił, że zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, do budynków mieszkalnych zaliczane są domy jednorodzinne, wielorodzinne oraz budynki zbiorowego zamieszkania, w tym domy studenckie, co dodatkowo świadczy o słuszności stanowiska, że lokal w budynku zamieszkania zbiorowego może mieć status samodzielnego lokalu mieszkalnego. Według strony skarżącej, konsekwencją błędnej interpretacji i ustaleń poczynionych na tle art. 2 ust. 2 u.w.l. było błędnie uznanie przez organ I instancji, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 2 ust. 1a u.w.l., tj. w ocenie organu, wystąpiła niezgodność przeznaczenia wnioskowanego lokalu z aktualnym stanem prawnym, wynikającym z zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1a u.w.l., ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu wymaga zatem weryfikacji spełnienia przez lokal/pomieszczenie warunków samodzielnego lokalu w znaczeniu technicznym i funkcjonalnym, o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l., ale także w sensie prawnym stosownie do treści zacytowanego art. 2 ust. 1a u.w.l. (wyrok NSA z 26.01.2023 r., sygn. akt II OSK 2641/21). Oceniając podstawy do wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu przez pryzmat treści art. 2 ust.1a u.w.l. organ zobligowany jest do ustalenia, czy z decyzji o pozwoleniu na budowę (jak również z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie) wynika możliwość ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu (por. wyrok NSA z 24.05.2023 r., sygn. akt II OSK 1890/20, wyrok NSA z 14.05.2019 r., sygn. akt II OSK 3435/18, wyrok WSA w Warszawie z 06.09.2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1369/23), przy czym wprowadzenie do art. 2 u.w.l. ust. 1a nie oznacza jednak, że organ wydający zaświadczenie samodzielnie ustala przesłanki w nim wymienione, a więc zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Takiej oceny dokonuje organ uprawniony do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a więc organ nadzoru budowlanego (wyrok NSA z 14.05.2019 r., sygn. akt II OSK 3433/18). Odnosząc się do zaświadczenia PINB 13.12.2022 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu w zakresie złożonego przez spółkę zawiadomienia o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania domu studenckiego (budynek [...]), w którym położony jest lokal nr [...], zdaniem strony skarżącej, z treści tego dokumentu wynika, że organ nadzoru budowlanego potwierdził legalność wybudowania tego budynku i położonych w nim lokali, w tym spełnienie warunków technicznych umożliwiających bezpiecznie użytkowanie obiektu. Przedmiotem udzielonego spółce pozwolenia na użytkowanie jest budynek zamieszkania zbiorowego z jednostkami mieszkalnymi, co do których od początku założono ich wyodrębnienie jako samodzielnych lokali. Tym samym wydając zaświadczenie z 13.12.2022 r. PINB potwierdził, że możliwe jest wyodrębnianie lokali w budynku. W świetle powyższego, zdaniem strony skarżącej, wbrew stanowisku Kolegium, spełniona została przesłanka ustanowienia samodzielności lokalu, o której mowa w art. 2 ust. 1a u.w.l. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż Kolegium nie zanegowało możliwości ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali w budynkach zamieszkania zbiorowego, wobec czego tym bardziej nieuzasadniony jest wniosek, że w niniejszej sprawie takiej możliwości nie ma. Równocześnie autor skargi podkreślił, że wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...], położnego w budynku zamieszkania zbiorowego, jako lokalu mieszkalnego, nie doprowadzi do niezgodności pomiędzy funkcją tego lokalu, a przeznaczaniem budynku, w którym lokal się znajduje. Definicja samodzielnego lokalu mieszkalnego, zawarta w art. 2 ust. 2 u.w.l. uzasadnia stwierdzenie, że lokal nr [...] położony w budynku zamieszkania zbiorowego (domu studenckim), poza tym że spełnia wszystkie określone w tym przepisie warunki odnoszące się do technicznej samodzielności lokalu, służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Jednocześnie, funkcja tego lokalu jest zbieżna z przeznaczeniem obiektu, w którym lokal ten jest położony, ponieważ jako budynek zamieszkania zbiorowego (dom studencki) obiekt ten pełni funkcję związaną z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych ludzi. Na tej podstawie autor skargi stwierdził, że Kolegium niesłusznie przyjęło, że zachodzi potrzeba uzyskania przez spółkę zgody właściwych organów na zmianę sposobu użytkowania obiektu przy ul. [...], [...], [...], [...]. Wskazano, że od momentu wydania zaświadczenia PINB z 13.12.2022 r. nie zaszły okoliczności skutkujące taką koniecznością. Okoliczności takiej nie stanowi również złożony przez spółkę wniosek z 22.05.2024 r. Podkreślono, że nie uległ zmianie sposób użytkowania obiektu przy ul. [...], [...], [...], [...] we W. w porównaniu ze sposobem jego użytkowania przewidzianym w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę/zmianie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, jak również wynikającym z zaświadczenia PINB z 13.12.2022 r. Spółka w żaden sposób nie zmienia funkcji wybudowanego obiektu, jak i przeznaczenia znajdujących się z nim lokali. Obiekt ten od początku stanowi budynek zamieszkania zbiorowego, a wybudowane w nim lokale od początku przeznaczone są na okresowy pobyt ludzi. Wniosek spółki o uzyskanie w odniesieniu do lokalu nr [...] zaświadczenia o samodzielności tego lokalu, jako lokalu mieszkalnego, wynika z faktu, że po sprzedaży lokal ten, w ramach swojego dotychczasowej funkcji i przeznaczenia (okresowy pobyt ludzi), będzie wynajmowany na minimum roczne okresy, a zatem będzie służył zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. Dlatego błędny i nieuzasadniony jest wniosek Kolegium, że treść złożonego przez spółkę wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] i treść załączonej do tego wniosku dokumentacji wykazują rozbieżności, które uzasadniałyby stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu, że wystąpienie z wnioskiem wymagało uprzedniego podjęcia przez spółkę działań zmierzających do uzyskania zgody na zmianę dotychczasowego sposobu użytkowania budynku lub jego części, w tym lokalu nr [...] i tym samym przedstawienia dodatkowej dokumentacji, która potwierdzałaby powyższe zmiany. Nie stanowi również przeszkody w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku okoliczność, że z księgi wieczystej założonej dla lokalu wynika, że lokal został wyodrębniony jako samodzielny lokal niemieszkalny. Takie ograniczenie nie wynika z obowiązujących przepisów prawa. Ponadto wskazano w skardze, że z regulacji zawartej w art. 2 ust. 2 u.w.l. wynika wprost, że o samodzielności lokalu przesądza wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, oddzielenie od pozostałych lokali i innych części budynku oraz korzystanie i używanie lokalu niezależne od innych lokali. W świetle treści tego przepisu, ustalenie, czy lokal spełnia warunek samodzielności w rozumieniu przepisów u.w.l., nie jest uzależnione od funkcji budynku, w którym lokal jest położony czy rodzaju działalności, która ma być docelowo lub jest w tym budynku prowadzona. Wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu samo w sobie nie prowadzi także do zmiany przeznaczenia budynku. Nadto, zgodnie z art. 2 ust. 3 u.w.l. kompetencja organu ograniczona została do stwierdzenia spełnienia wymagań określonych w u.w.l. i wydania stosownego zaświadczenia, które może stać się podstawą ustanowienia odrębnej własności lokalu, co odbywa się jednak w innym trybie i tym samym nie powinno być przedmiotem rozważań w toku procedury wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu (por. wyroki: WSA w Gdańsku z 09.03.2023 r., sygn. akt III SA/Gd/845/22, WSA w Lublinie z 21.11.2019 r., sygn. akt III SA/Lu 297/19). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Kontrolując zgodnie ze wskazanymi kryteriami zaskarżone postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia w przedmiocie samodzielności lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...], położonego w budynku zamieszkania zbiorowego przy ul. [...] we W., należało uznać, że odpowiada ono prawu. Sąd nie dopatrzył się przy jego wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z 24.06.1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048) - dalej jako: u.w.l. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tego aktu, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (art. 2 ust. 1a u.w.l.). Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 2 u.w.l., samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.w.l. spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Istotą problemu prawnego występującego w sprawie na tle stosowania przywołanych przepisów prawa było zagadnienie, czy można wydać zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku zamieszkania zbiorowego (dom studencki), w sytuacji gdy wskazany lokal, tak jak cały budynek, został zaprojekowany i wybudowany jako użytkowy. Organy obu instancji przyjęły, że w takim przypadku należy odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. W ocenie skarżącej spółki takie poświadczenie jest prawnie dopuszczalne. Wskazany przez spółkę cel uzyskania zaświadczenia podyktowany zostało zamiarem sprzedaży lokalu nr [...], w następstwie czego będzie on wynajmowany na minimum roczne okresy, a zatem będzie służył zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. Rozstrzygnięcie tak przedstawiającego się sporu wymaga przede wszystkim zwrócenia uwagi na charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, w którym zapadło niekorzystne dla spółki postanowienie. Wskazać zatem należy, że zaświadczenie, o które ubiega się spółka, potwierdzić może jedynie istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym lub aktem generalnym. Zaświadczenie jest tylko potwierdzeniem stanu rzeczy, ma więc cechę urzędowej informacji o stanie prawnym lub faktycznym w danym czasie (tak J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2017, s. 775). Wydawane jest wyłącznie w przypadku, gdy sytuacja jest jasna i bezsporna (por. wyrok WSA w Warszawie z 14.08.2012 r., sygn. akt II SA/Wa 421/12, wyrok NSA z 27.11.1998 r., sygn. akt III SA 1292/97), zaś urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynika z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych i nie wymaga przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić jedynie postępowanie wyjaśniające w zakresie koniecznym do jego wydania. Zakres postępowania wyjaśniającego jest więc ograniczony do analizy posiadanej (przedstawionej organowi) dokumentacji oraz danych w zasobach pozostających do dyspozycji organu. Postępowanie wyjaśniające nie może wobec tego służyć ustaleniu określonego stanu faktycznego, który nie wynika z danych zgromadzonych przez organ. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku (por. wyrok NSA z 12.04.2018 r., sygn. akt II OSK 2527/17, podobnie WSA w Poznaniu w wyroku z 13.07.2016 r., sygn. akt IV SA/Po 1050/15). Przy tak ukształtowanym zakresie przedmiotowym postępowania o wydanie zaświadczenia uznać trzeba, że organ administracji prawidłowo zbadał pozostające w jego dyspozycji dokumenty (stan wiedzy). Wynik tych czynności nie pozwolił na wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...]. Wbrew zarzutom skargi, w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniono wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, a materiał dowodowy został w sposób kompleksowy oceniony. Prawidłowo orzekające organy administracyjne uznały, mając na względzie, że art. 2 ust. 1a i art. 2 ust. 2 u.w.l. należy odczytywać łącznie, że jedynie lokal, który spełnia wszystkie określone w obu tych przepisach przesłanki, zostać może uznany za samodzielny lokal mieszkalny. Lokal mieszkalny musi być samodzielny nie tylko w sensie technicznym i funkcjonalnym, ale równocześnie musi spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1a u.w.l. (samodzielność w sensie prawnym). W sprawie nie była przy tym sporna techniczna samodzielność lokalu nr [...] jako wydzielonego trwałymi ścianami w obrębie budynku zespołu izb przeznaczonych na pobyt ludzi. Kluczowym okazał się brak możliwości przyjęcia w oparciu o posiadane dokumenty prawno-budowlane, że mamy do czynienia z lokalem mieszkalnym. W sprawie nie można było bowiem dokonać oceny w przedmiocie warunkującym wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, w oderwaniu od pozwolenia na budowę, zaświadczenia o przyjęciu zakończenia budowy, zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego nr [...] oraz treści księgi wieczystej. Z tych dokumentów wynika, że sporny lokal został zaprojektowany oraz wybudowany jako lokal użytkowy. Jednocześnie skarżąca spółka, pomimo wezwania przez organ, nie przedłożyła jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego zgodną z prawem zmianę sposobu użytkowania budynku lub jego części, która obejmowałaby lokal nr [...] na lokal mieszkalny. Brak jest zatem zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej na dokonanie przebudowy lub zmianę sposobu użytkowania lokalu nr [...] na lokal mieszkalny. Wbrew przy tym oczekiwaniu strony skarżącej, w ustalonym stanie sprawy, organ administracji w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia nie mógł prowadzić postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym dokonać weryfikacji czy w lokalu nr [...] możliwym jest przebywanie ludzi przez dłużej niż 4 godziny w ciągu doby (§ 4 pkt 1 rozp.WT), czy też dokonać oceny dotyczącej spełnienia wymogów przewidzianych dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi wynikających z treści § 72 do 75 rozp.WT. Nie jest rolą organu właściwego do wydania zaświadczenia rozstrzygać, że lokal znajdujący się w budynku zamieszkania zbiorowego nadaje się na stały pobyt ludzi. Taka ocena byłaby bowiem elementem kształtowania prawa, co jest niedopuszczalne w tego rodzaju postępowaniach. Przestrzenią prawną dla jej dokonania jest uregulowane w Prawie budowlanym postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, zasadnie przyjęto w zaskarżonym postanowieniu brak podstaw do wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] we W. Orzekające w sprawie organy administracji był związane decyzjami wydanymi w przedmiocie inwestycji budowlanej polegającej budowie czterech budynków - domów studenckich ([...], [..], [...], [...]) z częścią usługową i zagospodarowaniem terenu przy ul. [...]-[...] we W. Decyzje właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, przy braku innych administracyjnych orzeczeń co do dokonanej przebudowy czy zmiany sposobu użytkowania spornego lokalu, są kluczowe w realiach niniejszej sprawy z punktu widzenia potwierdzenia w oparciu o posiadane dokumenty jego charakteru. Wynikająca z nich funkcja spornego lokal jako lokalu użytkowego a nie mieszkalnego nie mogła zostać zakwestionowana w postępowaniu uproszczonym w sprawie wydania zaświadczenia w oparciu o przedłożone przez stronę dokumenty i twierdzenia, które co najwyżej wskazują na intencje ukierunkowane na zmianę charakteru spornego lokalu. Wobec tego słusznie stwierdzono, że nie ma znaczenia czynienie ustaleń na temat tego, czy w danym budynku można mieszkać tylko okresowo, czy też przez cały rok i w jakim zakresie oraz w jaki sposób można zaspokoić w nim ogólnie pojęte potrzeby związane z pobytem lub zamieszkiwaniem. Ważne jest to, czy dany budynek został wybudowany na cele mieszkaniowe, tj. co do zasady do stałego zamieszkiwania przez konkretną osobę lub osoby. Nie można więc mówić, że zabudowa budynkiem zamieszania zbiorowego typu dom studencki jest zabudową na cele mieszkaniowe tylko dlatego, że w takim budynku można przebywać czy też mieszkać przez cały rok. Nie w takim celu zostały wybudowany i nie w takim celu jest – co do zasady – czy też powinien być wykorzystywany. Inne są cele i funkcje zabudowy, gdy chodzi o zabudowę na cele mieszkaniowe, a inne zabudowy zamieszkania zbiorowego typu dom studencki. Jednocześnie w tym miejscu należy zwrócić uwagę na sens wprowadzenia regulacji art. 2 ust. 1a u.w.l., która służyć ma ograniczeniu nadużywania instytucji odrębnej własności lokali i obchodzenia przepisów regulujących sposób dopuszczalnej zabudowy (por. wyrok NSA z 13.02.2020 r. sygn. akt I OSK 2032/18). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej W. z [...].11.2015r., nr [...]), inwestycja przy ul. [...] we W., została zrealizowana na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...]U, dla którego zgodnie z § 17 przeznaczeniem podstawowym są m.in. usługi i zabudowa zamieszkania zbiorowego (wyłącznie domy studencki). Lokalny prawodawca nie dopuścił na tym obszarze funkcji mieszkaniowej. Ponadto w ocenie Sądu, w żaden sposób stanowiska skarżącej spółki w tym przedmiocie nie wzmacnia powołanie się w skardze na Polską Klasyfikację Obiektów Budowlanych. Fakt, że Klasyfikacja zalicza się do budynków mieszkalnych również budynki zbiorowego zamieszkania, w tym domy studenckie, nie świadczy o tym, że jeden z lokali znajdujący się w takim budynku może w drodze wydania zaświadczenia zmienić status na samodzielny lokal mieszkalny. Wbrew zarzutom skargi w przypadku poświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nie można oderwać się od formalno-prawnej funkcji budynku, w którym taki lokal jest położony. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi polegającego na nieprawidłowym uznaniu przez Kolegium, że lokal nr [...] nie spełnia kryterium przeznaczenia na stały pobyt ludzi, o którym mowa w art. 20 ust. 2 u.w.l., ponieważ położny jest w budynku zamieszkania zbiorowego, który zaliczany jest do kategorii obiektów przeznaczonych na okresowy pobyt ludzi, a który to zarzut autor skargi poparł stanowiskiem NSA wyrażonym w postanowieniu z 23.10.2015 r., sygn. akt I OW 104/15, to przede wszystkim należy wskazać, że przywołane postanowienie zostało wydane w sprawie rozstrzygnięcia sporu o właściwość w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o przyznanie zasiłku celowego oraz zasiłku okresowego. Zarówno przedmiot rozstrzygnięcia NSA, jak i przedmiot skargi zawisłej przed sądem pierwszej instancji, nie dotyczył wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Stanowisko NSA, które zostało obszernie przywołane w uzasadnieniu skargi, a które dotyczy wskazania miejsca zamieszenia osoby ubiegającej się o zasiłek, było wyrażone wyłącznie dla potrzeb ustalenia właściwości miejscowej organu właściwego w sprawie dotyczącej zasiłku celowego oraz zasiłku okresowego. Tym samym przedstawiony w powyższym postanowieniu pogląd nie jest adekwatny do podstaw faktycznych i prawnych niniejszej sprawy. Ponadto przyjdzie wskazać w przypadku lokalu nr [...] nie jest kwestionowane spełnienie przesłanki jego samodzielność (potwierdzonej zaświadczeniem wydanym w dniu 16.12.2022 r.) oraz prawnego wyodrębnia jako samodzielnego lokalu użytkowego w budynku zamieszkania zbiorowego (lokalu o innym przeznaczeniu niż lokal mieszkalny). Z tych wszystkich względów niezasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 2 ust. 1a, ust. 2 u.w.l., § 4 oraz § 72 do 75 rozp.WT. Ponadto orzekające w sprawie organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, 217 § 3 oraz 219 k.p.a., albowiem postępowanie w rozpoznawanej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w tych przepisach. W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.