II SA/Wr 857/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: Kinga Bilska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. umarza postępowanie egzekucyjne; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 714 (słownie: siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze na postanowienie o oddaleniu zarzutów przeciwegzekucyjnych zobowiązany zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 106 § 4, art. 107 § 3 k.p.a., a przede wszystkim art. 33 § 1 pkt 5 p.e.a. przez uznanie, że nie zachodzi niewykonalność obowiązku polegającego na doprowadzeniu do stanu sprawności technicznej nadziemnej linii energetycznej średniego napięcia. Wyrokiem z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 163/16 tut. Sąd oddalił skargę. Wyrokiem z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2310/16 sąd odwoławczy uwzględniając skargę kasacyjną zobowiązanego uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nakazując uwzględnienie skargi. Według sądu odwoławczego trafny był zarzut błędnej wykładni i wadliwego niezastosowania art. 33 § 1 pkt 5 p.e.a. Niewykonalność decyzji organu nadzoru budowlanego wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b. wynika z braku uprawnienia zobowiązanego do wejścia na cudzy teren w celu naprawy linii energetycznej. Sąd odwoławczy omówił ponadto kwestię znaczenia trwałej (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 59 § 1 pkt 5 p.e.a.) lub czasowej niewykonalności (art. 35 § 1 p.e.a., art. 56 § 1 pkt 1 p.e.a.) oraz wyraził ocenę, że podjęcie przez zobowiązanego starań o uzyskanie decyzji zezwalających na czasowe zajęcie cudzych nieruchomości, skoro nastąpiło w okresie wymagalności obowiązku, świadczy o niezachowaniu niezbędnej kolejności uzyskiwania koniecznych decyzji. W toku ponownego rozpoznania strony nie przedstawiły dodatkowej argumentacji. Mając na uwadze art. 190 p.p.s.a. (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) Sąd ocenił skargę jako w pełni uzasadnioną. Zgodnie z art. 33 § 4 p.e.a. (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314) w przypadku uznania zarzutów za uzasadnione postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu. Należy dodać, że cechą niewykonalności obowiązku jest trwałość tego stanu. Czasowa niewykonalność to oksymoron. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c uwzględnił skargę oraz ponadto zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 18 i art. 34 § 4 w związku z art. 59 § 1 pkt 5 p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne. Uwzględniając skargę Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. przyznał skarżącemu zwrot kosztów postępowania, które obejmowały wpis od skargi w kwocie 100 zł, opłatę kancelaryjną od wniosku o uzasadnienie wyroku w kwocie 100 zł, opłaty skarbowe od pełnomocnictw w kwocie 34 zł i wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł.