II SA/Wr 870/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Agata Szlachetka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia .... w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie rozbudowanej części tarasu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. z dnia ....; II. orzeka, że uchylone decyzje w pkt. I wyroku nie mogą być wykonane w całości; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (słownie: pięćset) tytułem zwrotu uiszczonej opłaty sądowej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. (zwany dalej organem I instancji lub w skrócie PINB) decyzją z dnia 3 sierpnia 2011r., Nr 291/2011, na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn. z 2010r. Dz. U. Nr 243 poz. 1623 ze zm., w skrócie u.p.b.), nakazał J.J. (zwanego dalej stroną, skarżącym, inwestorem)- jako inwestorowi, rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części tarasu, o wymiarach: długość 5,5 m (krawędź przylegająca do ściany budynku mieszkalnego) i szerokości 3,18 m, dobudowanej do istniejącego tarasu od strony północnej, na działce nr ....w miejscowości P., gmina J.oraz uporządkowanie terenu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że bezspornym w sprawie jest fakt, że istniejący przy północnej ścianie budynku mieszkalnego nr... taras (o wymiarach 5,0 mx 3,0 m) został przez stronę rozbudowany o część o wymiarach 5,5 m x 3,18 m bez wymaganego pozwolenia na budowę. Podkreślił, że pomimo podjętej przez organ, na podstawie art. 48 i art. 49 u.p.b., próby "legalizacji" przedmiotowej rozbudowy tarasu, inwestor nie wywiązał się ze swoich obowiązków nałożonych postanowieniem PINB z dnia 11 maja 2010r., nr 91/2010, gdyż nie przedłożył wymaganej przepisami dokumentacji dotyczącej dokonanej samowoli budowlanej, co w konsekwencji spowodowało, że nie było możliwe ustalenie opłaty legalizacyjnej i doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ I instancji podniósł, że na skutek pisma z dnia 5 listopada 2008r. współwłaściciela działki nr 58/5 dokonano w dniu 30 kwietnia 2009r. oględzin obiektu, w trakcie których ustalono, iż przy północnej ścianie budynku mieszkalnego nr ... wykonano taras o wymiarach około 8,40 m x 2,90 m z wykorzystaniem istniejącego cokołu wokół budynku, natomiast strona zeznała, iż jedynie wyremontowała taras wykonując obrzeża istniejącej już od dawna wylewki, przy czym wskazała, że udostępnia taras dla innych mieszkańców budynku, a główne wejście do budynku jest od strony południowej. W dalszej kolejności strona, wykonując postanowienie z dnia ..., przedłożyła w dniu 14 sierpnia 2009r. opinię techniczną wykonaną przez rzeczoznawcę posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, z której wynikało, że "istniejący budynek wolnostojący, posiadał taras wybudowany z kamieni granitowych o wymiarach około 5,00m x 3,00m, który został przez Inwestora przedłużony do około 10,5m i szerokości 3,18m. Taras obłożono mrozoodpornymi i nienasiąkliwymi płytkami ceramicznymi. Stan techniczny tarasu jest dobry, prace zostały wykonane zgodnie z zasadami obowiązującymi w budownictwie. Stwierdzono, iż koniecznym jest wykonanie balustrady od strony południowej. Ponadto wskazano, iż z uwagi na ogólny stan techniczny budynku zaleca się remont konstrukcji nośnej fundamentu oraz wykonanie nowych schodów przez właścicieli budynku". W związku z powyższym PINB decyzją z dnia ...., nakazał inwestorowi wykonanie w terminie do 30 grudnia 2009r. wskazanych w opinii robót budowlanych, tj. wykonania balustrady od strony południowej tarasu oraz remont konstrukcji nośnej pozostałej części fundamentu wraz z wykonaniem schodów zewnętrznych. Na skutek wniesionych odwołań D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (zwany dalej organem odwoławczym lub w skrócie DWINB) decyzją z dnia ...., uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że wykonane przez inwestora prace polegały na samowolnej rozbudowie obiektu budowlanego, gdyż poprzez wykonanie tarasu niewątpliwie doszło do zwiększenia powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego, tym samym wykluczonym jest prowadzenie postępowania naprawczego w oparciu o unormowania zawarte w art. 50 i art. 51 u.p.b. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę postanowieniem z dnia ..., nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do 31 sierpnia 2010r. następujących dokumentów: 1. czterech egzemplarzy projektu budowlanego dotyczącego rozbudowy budynku mieszkalnego o taras wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wynikającymi z przepisów szczególnych; 2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3. zaświadczenia Wójta Gminy J.o zgodności rozbudowy budynku mieszkalnego o taras z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W pouczeniu wskazano, że po złożeniu wymaganych dokumentów organ, w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej, na podstawie art. 49 ust. 3, w nawiązaniu do art. 59f ust. 1 u.p.b., która w przypadku rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego będzie wynosiła 50.000,00 zł. PINB, w związku z bezskutecznym upływem terminu, decyzją z dnia 27 ..., nakazał inwestorowi rozbiórkę tarasu dobudowanego do północnej części budynku mieszkalnego (zgodnie z oznaczeniem autora oceny technicznej) bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz uporządkowanie terenu. DWINB we W., w następstwie zaskarżenia powyższej decyzji przez inwestora, decyzją z dnia ..., uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia podnosząc, że organ I instancji w sposób niejednoznaczny określił przedmiot rozbiórki, powołując się przy tym na ocenę techniczną dołączoną do akt sprawy, która dotyczyła całego tarasu, tj. również tę część istniejącą przed rozbudową. Organ odwoławczy zobowiązał PINB aby na podstawie zebranej dokumentacji w postaci przeprowadzonych oględzin, oświadczeń świadków, a przede wszystkim opinii technicznej, której część stanowi mapa datowana na wrzesień 2006r., obrazująca taras sprzed rozbudowy, oraz wskazania zawarte w tejże opinii dotyczące wymiarów rozbudowanego tarasu, samodzielnie i jednoznacznie określić zakres rozbiórki zawierając te informacje w sentencji rozstrzygnięcia, w taki sposób, który umożliwi egzekwowanie tegoż obowiązku. W toku ponownego postępowania inwestor pismem z dnia 28 kwietnia 2011r. wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku, do którego dobudowano taras oraz o zawieszenie postępowania dotyczącego rozbudowy tarasu do czasu rozstrzygnięcia ww. sprawy. PINB postanowieniem z dnia ..., odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy tarasu, wskazując, że wobec zgłoszonej informacji o złym stanie technicznym budynku zostanie wszczęte odrębne postępowanie administracyjne, które w żaden sposób nie wstrzymuje wydania rozstrzygnięcia bądź prowadzenia działań w przedmiotowej sprawie. Strona w odwołaniu od decyzji PINB z dnia ...., zarzuciła, że nie zgadza się z zakresem i wymiarami części tarasu przeznaczonego do rozbiórki, na dowód czego przedłożyła ręcznie sporządzone szkice tarasu przed i po remoncie, jak również dodała, że błędne jest wskazanie jej jako inwestora wykonanego remontu. DWINB decyzją z dnia ...., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując w uzasadnieniu, że w niniejszej sprawie niewątpliwie inwestor dopuścił się samowoli budowlanej i nie skorzystał z uprawnienia do jej legalizacji, co spowodowało w tej sytuacji, że organ nadzoru budowlanego był zobligowany do nakazania rozbiórki rozbudowanej części tarasu w oparciu o art. 48 ust. 1 u.p.b. Zaznaczył również, że w sytuacji określonej tym przepisem organ nie działa na zasadzie uznania administracyjnego, nie może zatem brać pod uwagę sytuacji rodzinnej inwestora, powodów dla których popełnił samowolę budowlaną czy szkód związanych z rozbiórką. Organ odwoławczy podkreślił, że wbrew twierdzeniu strony wykonane przez nią prace nie były remontem istniejącego tarasu (remont polega na wykonaniu robót niezbędnych do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji), ale bezsprzecznie jego rozbudową, gdyż polegały na zmianie istniejącego tarasu poprzez stworzenie nowych elementów i powiększenie jego parametrów, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (zwiększenie powierzchni zabudowy). Dodał, że fakt rozbudowy tarasu, zakres tej rozbudowy oraz wskazanie strony jako osoby, która wykonała przedmiotowe pracy jednoznacznie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, m.in. z protokołu oględzin obiektu, z opinii technicznej sporządzenie na zlecenie strony oraz ze składanych przez nią pism i oświadczeń. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając: a) naruszenie prawa procesowego, w szczególności przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie poprzez ustalenie celu i funkcjonalności przebudowy tarasu przez skarżącego b) naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 28 ust. 1 pkt 18 u.p.b., polegające na przyjęciu, iż przebudowa tarasu - przystosowanie obiektu jako pochylni dla wózków inwalidzkich- jaką wykonał skarżący wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Uzasadniając skargę wskazano, że żaden z organów nie ustalił jaką faktycznie funkcję pełni przebudowana część tarasu i jaki był cel tej przebudowy, a ponieważ była to pochylnia dla osoby niepełnosprawnej to zakwalifikowanie przebudowy, czy też rozbudowy, zgodnie z twierdzeniem organu, jako czynności podlegającej obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, również jest nietrafne. Zdaniem skarżącego organ winien ponownie przeprowadzić oględziny dokonanej przebudowy albowiem cechy przebudowy, sposób użytkowania, a także funkcja, dla której powstała przebudowa, jednoznacznie wskazują, że jest to pochylnia dla wózków inwalidzkich. Skarżący zarzucił ponadto, iż decyzja zawiera istotne błędy w zakresie oznaczenia powierzchni rozbiórki przebudowanego tarasu, albowiem dobudowana pochylnia ma wymiary 2,80m x 2m, a nie jak wskazuje organ 3,18 m x 5,5m. W kontekście tego zarzutu skarżący podniósł, że rozbiórkę obiektu można nakazać jedynie w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa bez wymaganego zezwolenia na budowę. DWINB we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. w skrócie u.p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja DWINB we Wrocławiu z dnia 20 września 2011r., jak też poprzedzająca ją decyzja PINB z dnia 3 sierpnia 2011r., naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowym postępowaniu w istocie nie było sporu, iż obiekt budowlany, który zrealizował skarżący, stanowi samowolę budowlaną, przy czym różniono się co do tego czy do jego budowy koniecznym było pozwolenie na budowę, czy tylko zgłoszenie, a także skarżący kwestionował ustalenia organów co do rzeczywistej skali nowowykonanych prac, a tym samym i zakresu nakazanej rozbiórki. Na wstępie rozważań wskazać trzeba na dwa zagadnienia podlegające zbadaniu w ramach niniejszego postępowania, a mianowicie na podstawową kwestię dotyczącą charakteru i zakresu zrealizowanej przez skarżącego inwestycji budowlanej, i na uzależnioną od jej wyników kwestię przesądzenia czy przy jej realizacji doszło do naruszenia prawa w postaci wybudowania obiektu budowlanego bądź to bez wymaganego pozwolenia na budowę, bądź to bez wymaganego zgłoszenia, co miałoby zasadnicze znaczenie przy kwalifikacji podstawy nakazu rozbiórki tego obiektu, a także przebiegu i wymogów ewentualnego postępowania legalizacyjnego samowolę budowlaną. Zdaniem Sądu punktem wyjścia do ustaleń terminologicznych są uregulowania art. 3 u.p.b., które w kolejnych punktach od 6 do 8 wyjaśniają znaczenie takich terminów jak: budowa, roboty budowlane, przebudowa i remont. W sporze terminologicznym, jaki prowadzony był w niniejszym postępowaniu, rację ma organ odwoławczy, w dużej mierze odwołujący się do stanowiska WSA w Bydgoszczy zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 grudnia 2008r., sygn. akt II SA/Bd 809/08, że "rozbudowa jest zmianą - powiększeniem parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (zwiększenie powierzchni zabudowy). Z uwagi na brak legalnej definicji tego pojęcia, należy kierować się jego znaczeniem w języku potocznym. Tak więc rozbudowa będzie powiększeniem istniejącego obiektu budowlanego, w przypadku budynku o dodatkowe pomieszczenie (pokój, wiatrołap, werandę lub w innym celu przeznaczoną przybudówkę), wykusz lub taras. Remont polega na wykonaniu robót niezbędnych do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji. Z modernizacją zaś mamy do czynienia, gdy odtworzenie stanu pierwotnego (remont) połączone jest z unowocześnieniem obiektu. Za remont i modernizację nie mogą być więc uznane roboty, w wyniku których powstają nowe elementy." Przywołane dywagacje pozwalają na przyjęcie twierdzenia, iż pojęcie "rozbudowy", jako jednej z form realizacji budowy (obok wykonywania, odbudowy i nadbudowy obiektu budowlanego), nie można utożsamiać z ustawowym pojęciem "przebudowa", zdefiniowanym w art. 3 pkt 7a u.p.b., gdyż jest to z kolei jedna z form realizacji robót budowlanych, do których zalicza się oprócz montażu, remontu i rozbiórki obiektu budowlanego, także budowę, w skład której wchodzi już przecież rozbudowa. Ponadto zasadny jest wskazanie, iż definiując pojęcie "rozbudowa" starano się skonstruować je w opozycji do głównych cech wyróżniających "przebudowę", a mianowicie braku zmiany takich parametrów jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W ocenie Sądu czynnikiem przesądzającym o tym, że w sprawie doszło do zrealizowania robót budowlanych bez uprzedniego uzyskania ostatecznego pozwolenia na budowę wymaganego w art. 28 ust. 1 u.p.b., nie zaś tylko z powodu braku zgłoszenia przewidzianego w ramach art. 29- art. 31 u.p.b., nie powinna być jedynie kwestia prowadzenia przez skarżącego, jako inwestora, prac polegających na przebudowie czy też rozbudowie tarasu przylegającego do budynku mieszkalnego, ale definitywne ustalenie czy w sprawie nie mieliśmy do czynienia z remontem tej części budynku przynajmniej w jakimś określonym rozmiarze. Jest to o tyle istotne zagadnienie, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 u.p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Zastrzeżenia powyższe współgrają z zarzutami skarżącego nieuwzględnienia, a w zasadzie nierozpoznania, jego oświadczeń o innej skali dokonanych prac budowlanych przy tarasie, czy też zmianie charakteru tego obiektu budowlanego z tarasu na pochylnię przeznaczoną dla osób niepełnosprawnych. Abstrahując od oceny licznych wolt skarżącego w przedstawianiu przebiegu, zasięgu i celu budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było dokładne i wnikliwe wyjaśnienie stanu faktycznego, co pozwoliłoby na dokonanie prawidłowej oceny prawnej. Jest to o tyle ważne, iż nakaz rozbiórki podjęty w trybie art. 48 u.p.b. jest sankcją prawną w swojej naturze najdalej idącą w ramach przepisów u.p.b., gdyż nie tylko, że rodzi bolesne i trudne do odwrócenia skutki, ale też legalizacja samowoli budowlanej z tego tytułu obciążona jest opłatą legalizacyjną w bardzo wysokiej kwocie odpowiadającej 50-krotności podstawowej stawki karnej. Tymczasem w przypadku analogicznej sankcji orzeczonej na podstawie art. 49b u.p.b. opłaty legalizacyjne wymierza się w zdecydowanie niższych kwotach, bo w wysokości 2.500 zł i 5.000 zł. Słuszny zatem jest postulat, aby nie nadużywać tego przepisu i nie stosować go w sytuacjach, kiedy nie do końca jest jasny i jednoznaczny stan faktyczny danej sprawy. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy nie poczyniły wystarczających ustaleń, aby można było przyjąć, iż w sposób nie budzący wątpliwości określono jaki był zakres prac budowlanych przeprowadzonych przez skarżącego, którym nie można by przypisać waloru jedynie prac odtwarzających stan pierwotny (przebudowa lub remont), czyli innym słowem nie określono dokładnego umiejscowienia prac o charakterze rozbudowy. W aktach sprawy znajdują się bowiem dokumenty i oświadczenia, z których m. in. wynika, iż wykonano taras o wymiarach 8,40 m x 2,90 m z wykorzystaniem starego cokołu o długości 2,10 m (protokół z oględzin z dnia 30 kwietnia 2009r.), stary taras wybudowany z kamieni granitowych w złym stanie technicznym o wymiarach około 5,00 x 3,00 m, przebudowany taras dolega do ściany północnej w długości całkowitej około 10,50 m i szerokości 3,18 m (opinia techniczna z sierpnia 2009r.), taras w stanie pierwotnym, przed rozbudową, posiadał wymiary 4,0 x 3,0 m wraz ze schodami od strony zachodniej, które zostały zabudowane i obudowane płytkami ceramicznymi (oświadczenie K.J. z dnia 26 października 2010 r.), taras przed remontem przy ścianie budynku długi na 10,50 m (wraz z szambem o rozmiarach 1,00 x 1,00 m), szeroki na 2,90- 3,00 m na odcinku 5,00 m, potem zwężenie (linia ukośna o długości 1,90 m) i na ostatnim 4,00 m odcinku szerokość 1,00 m; po remoncie zmiana w ten sposób, iż szerokość 3,00-3,10 na odcinku 6,70 m, potem zwężenie, które stopniowo na odcinku 2,80 m zmniejsza się z 3,00 m do 1,00 m przy samym szambie (szkic załączony do odwołania z dnia 22 sierpnia 2011r.) Organy w toku postępowania nie zweryfikowały pojawiających się sprzeczności bądź to w drodze rozprawy administracyjnej, bądź też nawet poprzez powołanie biegłego. Zaznaczyć należy, iż w złożonej do akt sprawy opinii technicznej, a zwłaszcza z rysunku (rzut tarasu- inwentaryzacja) nie wynika, jakie były wymiary starego tarasu i gdzie dokładnie w całości był zlokalizowany, gdyż zaznaczono jedynie pozostałą obecnie część starego tarasu o wymiarach 3,18 m x 1,20 (1,00 przy ścianie budynku). Pomocnym byłby również projekt budowlany dotyczący udzielonego skarżącemu w 2006 r. pozwolenia na budowę polegającą na przebudowie budynku mieszkalnego w zakresie budowy komina, który pomimo wymienienia w dokumentacji przesłanej przez Wydział Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatu W. w dniu 19 czerwca 2009r. nie znajduje się w aktach sprawy. Organy nie ustosunkowały się również do podnoszonej przez skarżącego kwestii przeznaczenia spornego obiektu jako pochylni przeznaczonej dla osób niepełnosprawnych, co w przypadku uwzględnienia jej jako funkcji dominującej mogłoby wskazywać w myśl art. 29 ust. 1 pkt 18 u.p.b. na budowle niewymagającą pozwolenia na budowę. Zauważyć tylko można, iż co prawda skarżący wskazywał o tym przeznaczeniu obiektu dopiero w odwołaniu od decyzji PINB z dnia 27 października 2010r. i w skardze na decyzję DWINB z dnia 20 września 2011r., jednakże już w protokole z oględzin z dnia 30 kwietnia 2009 r. mowa była o pochylni dla wózków, zaś w opinii technicznej z września 2009 r. o pochylni dla wózków dziecięcych. Zadaniem zatem organów będzie zweryfikowanie tego oświadczenia skarżącego, zwłaszcza pod kątem spełnienia określonych w odrębnych przepisach wymogów techniczno-prawnych dla pochylni przeznaczonej dla osób niepełnosprawnych. Pamiętać przy tym należy, że rozbiórkę obiektu budowlanego można nakazać tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę bądź stosownego zgłoszenia, jak również musi istnieć możliwość wydzielenia części obiektu budowlanego, która ma zostać poddana rozbiórce, bez uszczerbku dla pozostałej części obiektu. Podsumowując rozważania wskazać można, iż prowadząc dotychczas postępowanie wyjaśniające organy nie dołożyły wystarczających starań by w sposób należyty zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, czym naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Braki w zakresie ustaleń faktycznych nie pozwalają zaś na ocenę prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Na marginesie rozważań dodać należy, iż organ I instancji nie wywiązał się należycie ze wskazań organu odwoławczego zawartych w decyzji z dnia 9 grudnia 2010r. co do prawidłowej treści sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę, gdyż orzeczony nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części winien być zredagowany poprawnie, tj. precyzyjnie i w sposób nie nasuwający wątpliwości co do zakresu obowiązku nałożonego decyzją. Orzekając nakaz rozbiórki organ winien zatem w rozstrzygnięciu, a nie w uzasadnieniu decyzji, precyzyjnie określić przedmiot rozbiórki. Obowiązany jest tym samym szczegółowo opisać w rozstrzygnięciu obiekt podlegający rozbiórce, poprzez określenie m.in. poszczególnych jego elementów, ich parametrów technicznych, w tym zwłaszcza wymiarów i dokładnej lokalizacji, a także wskazanie materiałów z których zostały one wykonane. Jedynie w przypadku skomplikowanych stanów faktycznych, opis przedmiotu rozbiórki może nastąpić np. poprzez odesłanie do załącznika graficznego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ I instancji w sentencji decyzji co prawda wskazał część tarasu podlegającą rozbiórce poprzez przywołanie: "długość 5,5 m (krawędź przylegająca do ściany budynku mieszkalnego) i szerokości 3,18 m, dobudowanej do istniejącego tarasu od strony północnej", jednakże z uwagi na złożony rzut poziomy tego tarasu oraz występowanie schodów i pochylni trudno jednoznacznie określić, który fragment istniejącego tarasu podlegać ma rozbiórce. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji oraz zwrotu kosztów postępowania uzasadnia odpowiednio art. 152 i art. 200 u.p.p.s.a.