II SA/Wr 876/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA - Jolanta Sikorska (spraw.) Asesor WSA - Alicja Palus Protokolant Aleksandra Rygielska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. przy udziale --- sprawy ze skargi H. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz skarżącego H. B. kwotę 485 zł (czterysta osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Komendant Miejski w W., powołując się na przepis art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...]zł za wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia. W odwołaniu od powyższej decyzji H. B. podał, że podczas kontroli wykonywał przewóz grzecznościowy, który nie wymaga zezwolenia. Wyjaśnił, że w dniu [...]r., jadąc na trasie W. - J. Z. grzecznościowo zabrał do samochodu trzy znajome osoby, które zamierzał przewieźć do J. Z.. Na powyższą okoliczność odwołujący się przedłożył oświadczenie osób przewożonych. W trakcie jazdy został zatrzymany przez policję. Zarzucono mu wykonywanie przewozu regularnego. Podtrzymał twierdzenie co do tego, że wykonywany w dniu [...] r. przewóz był przewozem jednostkowym i grzecznościowym. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000 r.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że w dniu [...]r. podczas kontroli drogowej w W. przy ulicy N. samochodu osobowego marki Ford Transit o numerze rejestracyjnym [...]kierowanego przez H. B., funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w W. stwierdził podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy bez wymaganego zezwolenia. W związku z powyższym na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 123, poz. 1271 z późn. zm.) oraz pozycji 2 Załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999 z późn. zm.), została na odwołującego się nałożona w drodze decyzji administracyjnej kara pieniężna w wysokości [...]zł. Organ wskazał, iż na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej w wysokości [...]zł. Podał, że funkcjonariusz policji podczas przeprowadzanej kontroli ustalił, iż kierujący - właściciel kontrolowanego pojazdu przewoził trzy osoby. Osoby te oświadczyły, że jadą do J. Z. na Plac G. (dwie osoby) i na ul. . L. (jedna osoba) za opłatą [...] złote. Organ wskazał, iż w myśl art. 18 ust. 1 w/w ustawy do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi wymagane jest zezwolenie. W skardze na powyższą decyzję skarżący podał, że osoby, które przewoził w dniu [...]r. to były znajome w związku z czym nie pobrał od nich opłaty za przejazd. Podniósł, że miał uwagi co do sporządzonego przez policjantów protokołu kontrolnego odnośnie pobrania opłaty za przejazd. Protokół został podpisany przez skarżącego po wyjaśnieniach funkcjonariuszy policji, którzy oświadczyli, iż jest to cena stosowana przez przewoźników na trasie W. - J. Z.. Skarżący dodał, że podjął dodatkowe czynności, w wyniku których te same osoby ponownie, niezależnie od siebie złożyły identycznie brzmiące oświadczenia o charakterze ich przewozu. Podniósł także, iż w protokole kontroli policjanci nie stwierdzili, że przedmiotowy pojazd był oznakowany w sposób wskazujący na wykonywanie usług przewozowych, co świadczy, że skarżący nie wykonywał odpłatnego przewozu oznakowanym samochodem. Brak widocznego oznakowania samochodu uniemożliwia zarobkowe przewożenie osób, które nie widzą bez takiego oznakowania, jaką trasą samochód będzie jechał. Zarzucił, że organ zarówno I jak i II instancji naruszył przepis art. 7 k.p.a. przez to, że organy te w toku postępowania wyjaśniającego, a następnie odwoławczego nie podjęły wszystkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie porównały wyjaśnień skarżącego z wyjaśnieniami innych uczestników zdarzenia, a następnie z oświadczeniem pisemnym osób przewożonych oraz nie uwzględniły tych okoliczności przy wydawaniu decyzji. Ponadto zarzucił, że organy administracji naruszyły art. 8 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie wyjaśnień skarżącego przed sporządzeniem protokołu i na etapie postępowania odwoławczego, przez co naruszone zostało zaufanie skarżącego do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto dodał, że fakt wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej bez wymaganego zezwolenia potwierdziło pismo z dnia [...]r. Państwowej Komunikacji Samochodowej w S., które stanowiło podstawę przeprowadzenia kontroli w dniu [...]r. Dodatkowo podniósł, że skarżący w dniu [...]r. zawarł z grupą osób fizycznych umowę, którą przejął na siebie obowiązki świadczenia za odpłatnością usług transportowych. Posługiwanie się przez H. B. pieczątką bez numeru NIP oraz REGONU również zdaniem organu II instancji wskazywało na nielegalne prowadzenie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawujący zgodnie z art. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem uznał, że wydane w sprawie decyzje zostały podjęte z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie do rozpoznania niniejszej sprawy w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowią przepisy art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz Załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999 z późn. zm.). Zgodnie z powyższymi przepisami prawa wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej w wysokości 8000 zł. Przepisy te organy rozpoznające sprawę prawidłowo powołały, jednakże z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji nie odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja organu I instancji poza powołaniem w jej uzasadnieniu przepisów prawa będących podstawą nałożenia kary pieniężnej w ogóle nie zawiera ustaleń faktycznych, nie wskazuje dowodów, na których oparto istotne ustalenia. W odwołaniu od powyższej decyzji H. B. podał, że podczas kontroli wykonywał przewóz grzecznościowy, który nie wymaga zezwolenia. Wyjaśnił, że w dniu [...]r., jadąc na trasie W. - J. Z. grzecznościowo zabrał do samochodu trzy znajome osoby, które zamierzał przewieźć do J. Z.. Na powyższą okoliczność odwołujący się przedłożył nowe dowody - oświadczenia osób przewożonych. Podał, że w trakcie jazdy został zatrzymany przez policję. Zarzucono mu wykonywanie przewozu regularnego. Podtrzymał twierdzenie co do tego, że wykonywany w dniu [...]r. przewóz był przewozem jednostkowym i grzecznościowym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy do tych twierdzeń w ogóle się nie doniósł i wbrew wymogom art. 107 § 3 k.p.a. nie podał z jakich przyczyn odmówił im wiarygodności i mocy dowodowej. Próbę taką podjął dopiero w odpowiedzi na skargę lecz ocena dowodów zawarta w skardze nie może odnieść zamierzonego skutku albowiem odwiedź na skargę nie jest integralną częścią zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że policjant podczas kontroli ustalił, iż kierujący - właściciel kontrolowanego pojazdu przewoził trzy osoby. Osoby te oświadczyły, że jadą do J. Z. na Plac G. (dwie osoby) i na ul. . L. (jedna osoba) za opłatą [...] złote. Zważyć jednak należy, że zawarta w protokole kontroli notatka w rubryce "uwagi kontrolującego" ma następującą treść: "W/w samochodem były przewożone 3 osoby, które oświadczyły, że płacą za przejazd W. J. [...] zł." Treść tej uwagi nie jest zdaniem Sądu jednoznaczna. Nie wynika z niej, czy za ten właśnie kurs wykonywany przez skarżącego osoby te zapłaciły, bądź miały zapłacić [...] zł, czy na tej trasie jeżdżąc osoby te płacą [...] zł. Powyższa niejednoznaczna treść owej uwagi, przy braku oceny wszystkich dowodów zebranych na istotne w sprawie okoliczności i brak oceny tegoż materiału dowodowego oraz nie spełnianie przez wydane w sprawie decyzje wymogów art. 107 § 3 k.p.a. skutkowała konieczność uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Wyżej wskazane uchybienia dawały podstawę do przyjęcia, że organy rozpoznające sprawę nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie dokonały oceny zebranych w sprawie dowodów mimo spoczywającego na nich w tym względzie obowiązku wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienia te skutkowały konieczność uchylenia wydanych w sprawie decyzji, co orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na względzie z jednej strony treść wydanego w sprawie wyroku, z drugiej zaś treść podlegającej wykonaniu zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 152 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt III wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy ją rozpoznające wszechstronnie ocenią zebrany w sprawie materiał dowodowy, poczynią istotne ustalenia faktyczne a w uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej sprawę zawrą elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.