II SA/Wr 879/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. i M. W., J. W. i M. W. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. D. i M. W., J. W. i M. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, zatytułowaną "Wniosek o przekazanie sprawy o rozgraniczenie działek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu". W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy T. stwierdził, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania tego wniosku, ponieważ sądem właściwym w sprawie ustalenia przebiegu granic dokonanych przez Burmistrza Gminy T. decyzją nr [...] z dnia 4 września 2012 r. jest Sąd Rejonowy w T. Wydział I Cywilny, przed którym toczy się sprawa rozgraniczenia w następstwie zaskarżenia decyzji organu I instancji przez J. i B. Z. oraz E. Z.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powołanych przepisów wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Ustawy przewidują również wyłączenie odwołania i trybu sądowoadminstracyjnego dla rozstrzygnięć w formie decyzji administracyjnej. Jednym z takich przypadków są regulacje ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Przepis art. 33 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Stosownie do art. 33 ust. 3 ustawy zaś strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Sąd rozpatruje sprawy o rozgraniczenie nieruchomości w trybie postępowania nieprocesowego (art. 34 ust. 3 ustawy). Zatem skarżący winni wnieść o przekazanie przedmiotowej sprawy rozgraniczenia do właściwego sądu rejonowego, a jego rozpatrzenie winno być dokonane w trybie nieprocesowym uregulowanym w Kodeksie postępowania cywilnego. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej "skargi" (por. też uzasadnienie uchwały 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., w sprawie sygn. akt OPK 31/02, publ. ONSA 2003/4/122, w którym wskazano, że decyzja o rozgraniczeniu jest "decyzją administracyjną o ustaleniu przebiegu granicy, i tylko w stosunku do tej decyzji zostało wyłączone w odrębnym przepisie ustawy (art. 33 ust 3) odwołanie administracyjne przez zastąpieniem go prawem strony do żądania przekazania sprawy do sądu powszechnego"). Na marginesie należny wskazać, że faktycznie pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji jest nieprecyzyjne i mogło wywołać u stron błędne przekonanie, że właściwym jest sąd administracyjny, a nie sąd powszechny (co mogłoby być podniesione w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania). Niemniej Sąd nie ma podstaw do przekazania sprawy do sądu powszechnego. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.