II SA/Wr 882/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. i M.W., J.W. i M.W. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 365/05 postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. skarżący D.W., M. W., M.W., J. W. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 365/05. Z treści skargi wynika, że skarżący swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają: oparciem wyroku "na dokumentach przerobionych podrobionych i fałszowanych", wykryciem "okoliczności sprawy, które nie były brane pod uwagę w poprzednim procesie a mianowicie, że Starostwo Powiatowe w T. wraz z Burmistrzem Gminy w T. dopisywało fałszowanymi księgami wieczystymi Z. grunty", rażącym naruszeniem "art. 145 § 1 p 1,2,3,4,5,6.7.§ 2 kpa, art. 156 § 1, 2" oraz rażącym naruszeniem Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "w art. 2,7,21 p 1 i 2, art. 31 p 1,2,3, art. 32 p 1i2, art. 45p1, art. 51 p 3 i 4. art. 61 p 1 i 2, art. 6,7,8,9,10,11,12,15,24,25, art. 75 § 1, 77 § 1 kpa, 89 § 1 kpa, art. 139 kpa, art. 105 § 1 kpa". Pismami z dnia 13 grudnia 2011 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżących do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia, m.in. przez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, a także nadesłanie 1 odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Skarżący otrzymali powyższe wezwania w dniu 2 stycznia 2012 r. i w odpowiedzi złożyli pismo z dnia 8 stycznia 2012 r. Zaniechali jednak złożenia w zakreślonym terminie odpisu skargi. W powyższym piśmie skarżący podali, że D. i M. W.dowiedzieli się o bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T.i Burmistrza Gminy T. wraz z Agencją Nieruchomości Rolnych we W." w dniu 3 grudnia 2011 r., a nadto wskazali, że o zaistniałych nieprawidłowościach poinformowali w dniu 3 stycznia 2012 r. J. i M. W.. Ponadto oświadczyli, że "Sąd rażąco naruszył art. 2, 45p1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a w sprawach orzekali sędziowie, którzy z mocy prawa i art. 271p1 nie powinny orzekać". Wskazali, że: "Dalsze podstawy wznowienia to art. 273 § 1, p 1 i 2 bowiem dopiero teraz zostały wykryte takie okoliczności sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu a miały one wpływ na wynik sprawy". Dowody te to "antydatowany i fałszowany wyciąg zmian gruntowych księga nr .... do którego były wpisane fałszowane księgi wieczyste nr ...., które poprzedzały [...] księgę wieczystą nr ..... Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych .... i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu "oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymywanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012" mogli "dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść "i z tych powodów Sąd pozbawiał i pozbawiał" ich prawa do dokumentów. Podali nadto, że "Dalsze podstawy to art. 277, 278 u.o.p.p.s.a oraz rażące naruszenie przez Sąd Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W złożonym natomiast w dniu 14 maja 2012 r. piśmie procesowym D. i M. W. wskazali, że podstawy wznowienia zostały określone w "piśmie z dnia 8 grudnia 2012 r. i są to art. 273 § 1, p 1 i 2 u.o.p.p.s.a, art. 277, 278 u.o.p.p.s.a. art. 106 § 3, § 4 § 5 u.o.p.p.s.a.", a dowody przedstawią "bowiem są one w trakcie załatwiania". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie skarżący domagają się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2008 r.. sygn. akt II SA/Wr 365/05. Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3). Stosownie do art. 273 § 1 cytowanej ustawy, można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Po myśli art. 274 wyżej wymienionej ustawy, z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Przepis art. 277 Prawa o ustroju sądów administracyjnych stanowi, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 cytowanej ustawy, skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Z treści skargi o wznowienie postępowania wniesionej w niniejszej sprawie oraz pisma skarżących z dnia 8 stycznia 2012 r. oraz z dnia 14 maja 2012 r. wynika, że skarżący swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają okolicznościami, o jakich mowa w art. 271 pkt 1 oraz w art. 273 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Stwierdzając zatem, że wskazywane przez stronę okoliczności w sposób formalny odpowiadają podstawom wznowienia wymienionym w ustawie, należy jedynie zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzymiesięcznym, licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W piśmie z dnia 8 stycznia 2012 r., odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżący podali, że dowiedzieli się o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy w T.wraz z Agencją Nieruchomości Rolnych we W." w dniu 3 grudnia 2011 r. Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu "oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012" mogli "dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść i z tych powodów Sąd pozbawiał ich prawa do dokumentów. Zauważyć wypada, że skarżący w żaden sposób nie przedstawiają okoliczności, w których mieli uzyskać informacje o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów", a oświadczając, że doszli do przekonania, że dokumenty są fałszowane m.in. "przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012", nie przedstawiają tych "innych dokumentów" i ich nie konkretyzują. Podkreślić przy tym trzeba, że mówiąc o fałszowaniu dokumentów skarżący nie powołują się na prawomocne orzeczenia podejmowane w postępowaniu karnym, co sprawia, że nie jest możliwe ustalenie, kiedy skarżący mogli powziąć wiadomość o fałszowaniu dokumentów. Podnosząc zaś jako podstawę wznowienia art. 271 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący w ogóle nie podają, kiedy mieli powziąć informacje, na podstawie których zarzut ten sformułowali. Tak ogólne określenie terminu, w którym strona dowiedziała się o podstawie (podstawach) wznowienia, zwłaszcza w powiązaniu z faktem, że skarżący bardzo ogólnie i bez żadnych konkretów przedstawiają wspomniane podstawy, uznać należy za brak uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia w niniejszej sprawie skargi, chociaż pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. Sąd wezwał skarżących m.in. do wskazania – stosownie do art. 280 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Okoliczności takich skarżący jednak nie wskazali, poprzestając na podaniu terminu, w którym mieli dowiedzieć się o podstawach wznowienia, czyniąc to zresztą bardzo ogólnie. W tej sytuacji należy dojść do wniosku, że zawarte w piśmie z dnia 8 stycznia 2012 r. twierdzenia skarżących dotyczące zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania są w istocie gołosłowne i niczym nie poparte, a zatem, że skarżący nie uprawdopodobnili zachowania terminu do złożenia skargi. Co więcej - również w złożonym w dniu 14 maja 2012 r. piśmie procesowym skarżący nie wskazali okoliczności uprawdopodobniających zachowanie terminu do wniesienia niniejszej skargi, a jedynie podali, że je przedstawią, "bowiem są one w trakcie załatwiania". W tym stanie rzeczy wniesiona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 280 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie jednak od powyższego wskazać należy, że niniejsza skarga podlegała także odrzuceniu, z uwagi na zaniechanie uzupełnienia przez skarżących w zakreślonym terminie braków formalnych skargi przez nadesłanie jej 1 odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Zgodnie natomiast z przyjętymi standardami proceduralnymi brak nadesłania odpisów skargi dla pozostałych stron postępowania traktowany jest jako brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do ich nadesłania, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro więc skarżący, pomimo wezwania, nie uzupełnili w zakreślonym terminie braków formalnych, złożona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu. Ponadto skarga M.W.i J. W. podlegała także odrzuceniu, na podstawie art. 220 § 3 powyższej ustawy, z uwagi na nieuiszczenie przez tych skarżących w zakreślonym terminie wpisu sądowego. Mając zatem na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.