II SA/Wr 884/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: Kinga Bilska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. O. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] postanawia: I. odrzucić skargę; II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokat D. Ś. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 55,20 zł podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 30 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 499/11 (wyrokiem II OSK 337/12 oddalono skargę kasacyjną skarżącego) uległa oddaleniu skarga skarżącego A. O. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Ta sama uchwała została zaskarżona przez tego samego skarżącego w nin. sprawie. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, skarżący w dniu [...] grudnia 2009 r. nabył nieruchomość położoną na obszarze tego planu miejscowego i obejmującą działkę nr [...]. Działka ta o powierzchni [...] ha [...] a położona jest na terenie oznaczonym symbolem ZT, na którym plan nie dopuścił zabudowy. W skardze skarżący zarzucił organom gminy zaniechanie aktualizacji planu, z czego wywodził zarzuty naruszenia szeregu przepisów prawnych. W szczególności domagał się nakazania organowi (art. 32 p.p.s.a.) dokonania zmiany przeznaczenia nieruchomości skarżącego przez wyeliminowanie zakazu zabudowy i dopuszczenie zabudowy zagrodowej. Według przytoczonych ustaleń nieruchomość skarżącego położona jest na terenach oznaczonych ZT i R z zakazem zabudowy oraz W (czyli kolejno zieleń trwała, rola i wody płynące). Przeznaczenie to jest zgodne z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy podjętego uchwałą organu nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. zmienioną uchwałami z dnia [...] kwietnia 2008 r. i [...] czerwca 2010 r. Oddalając skargę sąd powołał art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym dokonał pełnej oceny legalności uchwały pod względem formalnym i merytorycznym. Skarżący wezwał organ zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. do usunięcia naruszenia interesu prawnego w dniu [...] lutego 2011 r. Według oceny sądu skarżący wykazał naruszenie interesu prawnego przepisami § 9 pkt 2 i 3 uchwały wprowadzającymi naruszenie przysługującego mu prawa własności nieruchomości. Uchwalając przeznaczenie nieruchomości skarżącego gmina nie nadużyła jednak przysługującego jej władztwa planistycznego (art. 4 ust. 1 z.p. z dnia 7 lipca 1994 r.). Przeznaczenie to realizuje kierunki przewidziane w studium (tom I s. 109 pkt 9) oraz nie ogranicza prawa skarżącego w sposób naruszający Konstytucję RP (sąd omówił problematykę art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 oraz art. 32 ust. 3 – omyłka, powinno być art. 31, a także art. 6 ust. 1 i art. 1 protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności). Sąd nie stwierdził naruszenia procedury planistycznej oraz innych analizowanych ustaw. Jak wynika z treści księgi wieczystej dla nieruchomości skarżącego w dziale I w miejsce działki na [...] wpisano działki nr [...],[...],[...],[...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha w oparciu o dokumentację geodezyjną z dnia [...].10.2014 r. i [...].11.2014 r. W skardze złożonej w nin. sprawie skarżący zarzucił sprzeczność powyższego planu z uchwałą w sprawie studium nr [...], co oznacza naruszenie art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., art. 32 i art. 33 u.p.z.p. oraz art. 32 z.p., a także szeregu przepisów k.p.a. Twierdził że jego nieruchomość obejmuje działki "nr [...] do [...]". Zgłosił ponadto roszczenie majątkowe przeciwko Skarbowi Państwa – Radzie Miasta i Gminy w [...]. Do skargi dołączył wezwanie organu do doprowadzenia zgodności pomiędzy studium z 2017 r. a zaskarżoną uchwałą z 2003 r., ponaglenie organu w tej sprawie, odpowiedź organu zawierającą informację, że dopiero przyszły plan miejscowy będzie musiał być zgodny ze studium 2017 r. oraz pismo burmistrza o tożsamej treści, zaświadczenie określające kierunki zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] i [...] (zabudowa mieszkaniowa i teren rolniczy) oraz nr [...] i [...] (tereny zabudowy mieszkaniowej),wypis z zaskarżonego planu o przeznaczeniu działek nr [...] (tereny ZT i R oraz W dodatkowo dla działki nr [...]), ponadto pisma dotyczące roszczeń wobec gminy związanych z uniemożliwieniem skarżącemu zabudowy nieruchomości, w tym pismo zawierające stanowisko gminy, że przecież skarżący nabywając nieruchomość wiedział o treści p.m., czyli zakazie zabudowy, w końcu decyzje organów nadzoru budowlanego nakazujące rozbiórkę samowolnej zabudowy działki nr [...] wobec sprzeczności z planem. W odpowiedzi na skargę organ nie określił stanowiska co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Wskazał jedynie, że zarzuty skargi są bezzasadne. Studium z 2017 r. będzie mogło mieć znaczenie dla przyszłego planu, nie zaś zaskarżonej uchwały z 2003 r. Zadania z zakresu art. 32 u.p.z.p. są realizowane raz na kadencję, ostatnio stwierdzono nieaktualność zaskarżonego p.m. uchwałą podjętą z 2018 r. i w dnu [...] października 2018 r. podjęto uchwałę intencyjną. Organ zataił informację, że skarżący uprzednio zaskarżył ten sam plan miejscowy, a jego skarga została prawomocnie oddalona. Skarżący w piśmie procesowym omówił niekorzystne dla siebie decyzje w rozmaitych postępowaniach wszczynanych w celu umożliwienia mu zabudowy oraz liczne wyroki tut. Sądu oddalające jego skargi w tych sprawach. W rozprawie wziął udział adwokat wyznaczony dla skarżącego, który popierał skargę. Sąd na tej rozprawie dopuścił z urzędu dowód z prawomocnego wyroku II SA/Wr 499/11 i wydruku z księgi wieczystej dla nieruchomości skarżącego. Dokumenty te odczytano. Organ dołączył do akt sprawy tekst zaskarżonej uchwały (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...]r. Nr [...], poz. [...]), dokumentację planistyczną i tekst studium z 2017 r. Zaskarżona uchwała wydana została na podstawie art. 26 z.p. (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) i art. 85 ust. 2 u.p.z.p. w nawiązaniu do uchwały intencyjnej z dnia [...] maja 2002 r. Jak wynika z dokumentacji zawiadomienie o terminie wyłożenia projektu p.m. do publicznego wglądu ukazało się w dniu [...] lipca 2003 r., czyli przed dniem wejścia w życie u.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W nawiązaniu do zarzutów skargi należy jedynie zasygnalizować, że podstawą oceny legalności uchwały nie mogłyby być przepisy u.p.z.p. (obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), co wynika niewątpliwie z art. 85 ust. 2 u.p.z.p., chociaż kryteria tej oceny nie byłyby do końca pewne (patrz przykładowo wyroki II OSK 1933/11, II SA/Op 358/14, II OSK 87/15, II OSK 699/10, II OSK 1849/14, II OSK 2215/15, II SA/Gd 326/16, II SA/Gd 631/07, II OSK 1422/12). W sprawie stosuje się bowiem ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (z.p.). Niezależnie od tego plan miejscowy powinien być spójny ze studium uchwalonym przed uchwaleniem tego planu (por. art. 18 ust. 2 pkt 2a z.p.), zaś późniejsze zmiany uchwały w sprawie studium lub podjęcie nowej uchwały w sprawie studium niewątpliwie nie mają znaczenia dla tej oceny. Jednak zasadnicze znaczenie w nin. sprawie miał art. 101 ust. 2 u.s.g. (obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 506) w związku z art. 58 § 1 pkt 4 u.p.z.p. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), ponieważ skarga była niedopuszczalna jako naruszająca powagę rzeczy osądzonej. Niewątpliwie zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa pomiędzy sprawą rozstrzygniętą prawomocnie wyrokiem II SA/Wr 499/18 a nin. sprawą. Nie ma więc miejsca na rozważanie przypadków dopuszczalności ponownej skargi i znaczenia wówczas prawomocnego oddalenia skargi w kontekście materialnej prawomocności tego wyroku (patrz przykładowo orzeczenia II OSK 181/09, I OSK 1333/10, I OSK 1074/07, II OSK 1827/12, II OSK 1883/07, II SA/Wr 71/16 i 438/10). Z tego względu i ponadto na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.