II SA/Wr 885/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. i M. W. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 366/05 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. skarżący D. W. i M. W., złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 366/05. Przedmiotem zakończonego wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. postępowania sądowoadministracyjnego była kontrola legalności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...], którym organ ten stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy organ ten postanowieniem z dnia [...] r. uchylił postanowienie Burmistrza Gminy T. z dnia [...] r. i umorzył postępowanie organu I instancji, gdyż stosowanie art. 66 § 1 k.p.a. było bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 366/05, oddalił skargę D., M., M. i J. W. na opisane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Skarga kasacyjna od wyroku została odrzucona postanowieniem WSA we Wrocławiu z dnia 4 października 2010 r., a wyrok z dnia 4 listopada 2009 r. stał się prawomocny od dnia 25 marca 2011 r. Z treści złożonej obecnie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wynika, że skarżący swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają: oparciem wyroku "na dokumentach podrobionych i fałszowanych", wykryciem "okoliczności sprawy, które nie były brane pod uwagę w poprzednim procesie a mianowicie, że Starostwo Powiatowe w T. wraz z Burmistrzem Gminy w T. dopisywało fałszowanymi księgami wieczystymi Z. grunty i tym sposobem zabrano nam naszą własność działek zakupionych nr 96/1 i 96/2 i tym sposobem nasz wybudowany dom legalnie nie stoi w naszej działce". Ponadto wskazano, że rażąco naruszono "art. 145 § 1 p 1,2,3,4,5,6.7, § 2 kpa i art. 156 p 1, 2" oraz rażąco naruszono Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej "w art. 2,7,21 p 1 i 2, art. 31 p 1,2,3, art. 32 p 1 i 2, art. 45p1, art. 51 p 3 i 4, art. 61 p 1 i 2". Następnie wskazano na naruszenie "art. 6,7,8,9,10,11,12,15,24,25, art. 75 § 1, 77 § 1 kpa, 89 § 1 kpa, art. 139 kpa, art. 105 § 1 kpa". Jako dowód wskazano "wyciąg zmian gruntowych z księgą roboczą nr [...]". Pismami z dnia 13 grudnia 2011 r. wezwano skarżących do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia, m.in. przez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Skarżący otrzymali powyższe wezwanie w dniu 2 stycznia 2012 r. i w odpowiedzi złożyli pismo z dnia 8 stycznia 2012 r. W piśmie tym podali, że D. i M. W. dowiedzieli się "o bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy T. wraz z Agencją Nieruchomości Rolnych we W." w dniu 3 grudnia 2011 r., a nadto wskazali, że o zaistniałych nieprawidłowościach poinformowali w dniu 3 stycznia 2012 r. J. i M. W.. Ponadto oświadczyli, że "Sąd rażąco naruszał art. 2, 45p1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a w sprawach orzekali sędziowie, którzy z mocy prawa i art. 271p1 nie powinny orzekać". Wskazali, że: "Dalsze podstawy wznowienia to art. 273 § 1, p 1 i 2 bowiem dopiero teraz zostały wykryte takie okoliczności sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu a miały one wpływ na wynik sprawy". Dowody te to "antydatowany i fałszowany wyciąg zmian gruntowych księga nr [...] do którego były wpisane fałszowane księgi wieczyste nr [...] i [...], które poprzedzały [...] księgę wieczystą nr [...]". Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych [...] i [...] i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu "oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymywanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012" mogli "dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść "i z tych powodów Sąd pozbawiał" ich prawa do dokumentów. Podali nadto, że "Dalsze podstawy to art. 277, 278 u.o.p.p.s.a oraz rażące naruszenie przez Sąd Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej [...]". W złożonym natomiast w piśmie z dnia 12 maja 2012 r. (data doręczenia Sądowi: 14.05.2012 r.) skarżący przytoczyli treść wybranych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie podali, że "podstawy wznowienia zostały określone w naszym piśmie z dnia 08.012 i są to art. 273 § 1 p 1 i 2 u.o.p.p.s.a., art. 277, art. 278 u.o.p.p.s.a. art. 106§3,§4,§5 u.o.p.p.s.a". oraz oświadczyli, że "inne dowody przedstawię Sądowi, bowiem są one w trakcie załatwiania". Następnie pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. (data doręczenia Sądowi: 16.08.2012 r.) D. i M. W. przesłali w załączeniu "mapy geodezyjne otrzymane od Starostwa Powiatowego w T. z dnia 24.01.2012 i Archiwum Państwowego w dniu 14.05.2012", z których według nich "wynika, że Z. zmienili sobie działkę 26 – w zupełnie inne miejsce i utworzyli działki 26/1 i 26/2 w N. D.". Dalej podali, że z "wyciągu zmian gruntowych również wynika, że dokument ten sfałszował Starosta w T. i wpisywał fałszywe księgi wieczyste Z. – fałsz oczywisty intelektualny". Kończąc skarżący zauważyli, że "Stronie skarżącej Z. przesuwali granice działek w G. W. i pod nadzorem Starosty, Burmistrza i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego budowano Z. z rażącym naruszeniem prawa w tak zwanych p[r]iorytetach krajowych". W dalszej części pisma przytoczyli uwagi dotyczące art. 15 k.p.a. i decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie skarżący domagają się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 366/05. Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270; dalej: p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Zgodnie z art. 274 p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Natomiast przepis art. 277 p.p.s.a. stanowi, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że z treści skargi o wznowienie postępowania wniesionej w niniejszej sprawie oraz pism skarżących z dnia 8 stycznia 2012 r., z dnia 12 maja 2012 r. oraz z dnia 14 sierpnia 2012 r. wynika, że skarżący swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają okolicznościami, o jakich mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. oraz w art. 273 § 1 i § 2 p.p.s.a. Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Stwierdzając zatem, że wskazywane przez stronę okoliczności w sposób formalny odpowiadają podstawom wznowienia wymienionym w ustawie, należy jedynie zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzymiesięcznym, licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W piśmie z dnia 8 stycznia 2012 r., odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżący podali, że dowiedzieli się o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy w T. wraz z Agencją Nieruchomości Rolnych we W." w dniu 3 grudnia 2011 r. Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu "oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012" mogli "dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść i z tych powodów Sąd pozbawiał ich prawa do dokumentów. Następnie w piśmie z dnia 14 sierpnia 2012 r. skarżący powołują się na "mapy geodezyjne otrzymane od Starostwa Powiatowego w T. z dnia 24.01.2012 i Archiwum Państwowego w dniu 14.05.2012", Zauważyć zatem wypada, że skarżący w żaden sposób nie przedstawiają okoliczności, w których mieli uzyskać informacje o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów", a oświadczając, że doszli do przekonania, że dokumenty są fałszowane m.in. "przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012", nie przedstawiają tych "innych dokumentów" i ich nie konkretyzują. Jeżeli miałyby tymi dokumentami być mapy geodezyjne, o których mowa w piśmie z dnia 14 sierpnia 2012 r., to trzeba by przyjąć, że dokumenty te pozyskano znacząco później niż wniesiono skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, co ma ten skutek, że skarga złożona w dniu 5 grudnia 2011 r. (data nadania przez pocztę) jako przedwczesna (złożona przed rozpoczęciem biegu 3-miesięcznego terminu z art. 277 p.p.s.a.) podlega odrzuceniu. Podkreślić przy tym trzeba, że mówiąc o fałszowaniu dokumentów skarżący nie powołują się na prawomocne orzeczenia podejmowane w postępowaniu karnym, które fałsz taki by stwierdzały. Podnosząc jako podstawę wznowienia art. 271 pkt 1 p.p.s.a., skarżący w ogóle nie podają, kiedy mieli powziąć informacje, na podstawie których zarzut ten sformułowali. To sprawia, że nie jest możliwe ustalenie, kiedy skarżący mogli powziąć wiadomość o fałszowaniu dokumentów. Należy powiedzieć, że subiektywne przekonanie skarżących o fałszywości jakichś dokumentów – jako pozostające w sferze ich indywidualnych odczuć i przekonań – pozostaje poza obszarem, który Sąd może w sposób obiektywny i przekonujący poznać i co za tym idzie zweryfikować. Tak ogólne określenie terminu, w którym strona dowiedziała się o podstawie (podstawach) wznowienia, zwłaszcza w powiązaniu z faktem, że skarżący bardzo ogólnie i bez żadnych konkretów przedstawiają wspomniane podstawy i okoliczności wskazujące na faktyczne, ich zdaniem, fałszerstwo, uznać należy za brak uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia w niniejszej sprawie skargi. Brak również wskazania, jaki według skarżących prezentowane przez nich rzekomo fałszywe dokumenty (nowo odkryte) mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy konieczność wskazania takich okoliczności wynika z art. 273 § 2 p.p.s.a. Należy przypomnieć, że pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. Sąd wezwał skarżących m.in. do wskazania – stosownie do art. 280 § 2 p.p.s.a. – okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Okoliczności takich skarżący jednak nie wskazali, poprzestając na podaniu terminu, w którym mieli dowiedzieć się o podstawach wznowienia, czyniąc to zresztą bardzo ogólnie. Nie stanowi również wskazania rzeczonego terminu podanie dat 24.01.2012 r. i 14.05.2012 r. jako momentu, w którym skarżący otrzymali mapy geodezyjne, albowiem z faktu posiadania tych dokumentów nie można wyprowadzić prawdopodobnego wniosku, że mapy te są fałszywe, jak twierdzą skarżący, a co za tym idzie, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Co więcej, gdyby przyjąć przywołane daty jako moment, w którym skarżący dowiedzieli się o podstawie do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, to tym bardziej nie można by było uznać, że skarga o wznowienie złożona w Sądzie w dniu 6 grudnia 2011 r. została wniesiona w terminie określonym w dziale VII p.p.s.a. W tej sytuacji należy dojść do wniosku, że zawarte w piśmie z dnia 8 stycznia 2012 r. twierdzenia skarżących dotyczące zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania są w istocie gołosłowne i niczym nie poparte, a tym bardziej nie przemawia za nimi treść pism skarżących z dnia z dnia 12 maja 2012 r. i z dnia 14 sierpnia 2012 r. To wszystko prowadzi do wniosku, że skarżący nie uprawdopodobnili zachowania terminu do wniesienia skargi, a także nie uzupełnili braków skargi w terminie wskazanym wezwaniu Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r., co uzasadnia konieczność odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.