II SA/Wr 891/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: referent Wiktoria Sojka-Ratajczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 października 2024 r. nr 1036/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę w całości. Decyzją z 02.10.2024 r., (nr 1036/2024) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB") - po rozpatrzeniu odwołania J. N. (poprzednio: O.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy (dalej "PINB") z 01.08.2023 r. (nr 443/2023) umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w P. (działka nr [...] AM-[...]). Jak wynika z akt administracyjnych powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach: W wyniku interwencji J. N. (właścicielki budynku mieszanego jednorodzinnego przy ul. [...], działka nr [...]) – dalej skarżąca lub odwołująca, dotyczącej posadowienia przez A. W., J. W. i P. W. budynku ścianą z otworami okiennymi z naruszeniem przepisów prawa PINB przeprowadził w dniu 15.11.2022 r. kontrolę, w trakcie której stwierdził, że na działce został usytuowany budynek mieszkalny jednorodzinny, zrealizowany na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Trzebnicy z 30.10.1997 r. (nr 489/97), zmienionej decyzją z 24.02.1998 r. (nr 64/98). Inwestycja ta została zakończona i odebrana przez PINB decyzją z 31.03.2004 r. (nr 135/04). Jej inwestorami byli: A. i P. W. oraz J. W. W trakcie kontroli wykonano szkic obrazujący usytuowanie budynku w stosunku do ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] i odległości narożników budynku skierowanych w kierunku południowo-wschodnim od przedmiotowego ogrodzenia. Zgodnie z nim odległość ta wynosi odpowiednio 3,88 m i 3,90 m, zaś trzy okna usytuowane w ścianie tego budynku są osadzone we wnękach okiennych o głębokości 22 cm. Ustalono, że w ścianie są zlokalizowane dwa okna o wymiarach 84 cm x 50 cm w poziomie parteru oraz jedno okno w poziomie pierwszego piętra (brak możliwości wykonania pomiarów, obiekt zamknięty). Skarżąca oświadczyła, że żąda likwidacji okna usytuowanego w poziomie pierwsze piętra i wypełnienia dolnych mniejszych okien luksferami. Zawiadomieniem z 02.12.2022 r. PINB poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wyżej opisanych robót budowlanych. Po zgromadzeniu materiału dowodowego, w tym szkicu geodezyjnego sporządzonego przez G. oraz mapy sporządzonej przez uprawionego geodetę S. S., decyzją z 01.08.2023 r. (nr 443/2023), PINB umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie. PINB powołał się przy tym na regulację z art. 48 ust. 1 ustawy z 07.07.1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) dalej jako "u.p.b." oraz art. 105 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, że roboty budowlane prowadzone były na podstawie pozwolenia na budowę. Inwestycja została zakończona i odebrana przez organ nadzoru budowlanego decyzją z 31.03.2004 r., w której uzasadnieniu wskazano, że nie zostały wykonane elewacje budynku oraz niektóre roboty wykończeniowe. Nie można więc – zdaniem organu - czynić zarzutu prowadzenia robót budowlanych w sposób nielegalny, czy też oddania do użytkowania obiektu z naruszeniem warunków technicznych, ponieważ w momencie złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie budynek nie posiadał elewacji (którą zrealizowano w 2007 r.) oraz warstwy docieplenia (wykonano ją w 2012 r.). Za zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym organ uznał usytuowanie otworu okiennego w poziomie pierwszego piętra oraz dwóch okien w poziomie parteru elewacji ogrodowej obiektu. Nadto, zdaniem organu, budynek zgodnie z projektem zagospodarowania terenu oraz opisem do tego projektu jest zlokalizowany w odległości 4 m od granicy z działką nr [...]. Zdaniem PINB warunki, jakie obiekt musi spełnić na etapie projektu i budowy (określone w art. 5 ust. 1 u.p.b.), nie są tożsame z warunkami, jakie budynek powinien spełniać na etapie użytkowania (określone w art. 5 ust. 2 u.p.b.). Obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie faktycznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. W zakresie wymagań technicznych wskazanych w art. 5 ust. 2 u.p.b. nie znalazły się wymagania w kwestii odpowiedniego sytuowania budynku na działce budowlanej. Przyjmując wykładnię § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) ze zm. - dalej: "rozporządzenie", w przypadku gdy budynek został zaprojektowany i wybudowany w odległości 4 metrów od granicy działki ścianą z oknami lub drzwiami, niemożliwym byłoby wywiązanie się przez właściciela takiego budynku z nałożonego na niego obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 7 u.p.b., a dotyczącego spełnienia wymagań dotyczących izolacyjności cieplnej. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się z kolei do kwestii otworów okiennych usytuowanych w elewacji ogrodowej, PINB wyjaśnił, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym są to otwory istniejące, które zostały uwzględnione w projekcie i znajdują odzwierciedlenie w jego rysunkach obrazujących poszczególne elewacje budynku. Nawet w przypadku dokonania w tym zakresie odstępstw od projektu, według PINB, nie stanowią istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę zmiany w zakresie liczby i wielkości okien i otworów okiennych oraz drzwiowych, gdyż nie mieszczą się w katalogu odstępstw, o którym mowa w art. 36a ust. 5 u.p.b. Odnosząc się do żądania skarżącej zamurowania otworu okiennego, organ wyjaśnił, że w sytuacji, gdy w toku postępowania nie wykazano zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, nakaz zamurowania kwestionowanego otworu okiennego z tego tylko powodu, że znajduje się on w odległości od granicy mniejszej niż to wynika z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia raziłby nadmiernym rygoryzmem. PINB odnosząc się do kwestii usytuowania spornego budynku ścianą z otworami okiennymi skierowaną w kierunku działki nr [...] w odległości zmiennej od 388 cm do 290 cm (zgodnie z protokołem kontroli z 15.11.2022 r.), w odległości 387 cm w obu narożnikach i 400 cm licząc od ściany budynku przed ociepleniem (zgodnie ze szkicem geodezyjnym przedłożonym przez inwestorów w dniu 23.06.2023 r.), czy też w odległości zmiennej od 367 cm do 368 cm (zgodnie ze szkicem geodezyjnym przedłożonym przez skarżącą 18.04.2023r.) - wyjaśnił, że takie usytuowanie budynku mieszkalnego będącego przedmiotem nie zakłóca korzystania z tej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Nadto, odwołując się do judykatury wskazał, że kwestia odległości budowy od granicy z działką sąsiednią, w pewnych okolicznościach w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno-budowlanych, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego jako prawa cywilnego. PINB wreszcie wyjaśnił, że wskazana przez skarżącą w piśmie inicjującym postępowanie odległość ściany spornego budynku od granicy z działką nr [...] wynosi 388 cm (granica w linii ogrodzenia). Tożsamą odległość tj. 388 cm i 390 cm ustalono podczas kontroli 15.11.2022 r. Również bardzo zbliżoną odległość, tj. 387 cm wskazano w szkicu geodezyjnym sporządzonym przez inwestorów. Rozbieżność znacząca powstała w zestawieniu w/w informacji ze szkicem przedłożonym przez skarżącą, na którym wskazano wartość 367cm. Ewentualne podważanie informacji zawartych na tych mapach winno być rozstrzygane w postępowaniach sądowych, czy też postępowaniach, które winien prowadzić organ właściwy w zakresie wznowienia, czy też ponownego okazania granic. W przypadku, kiedy strona podejrzewa, czy też twierdzi, że geodeta, czy też właściciele działek popełnili fałszerstwo intelektualne i materialne, to winna takie zawiadomienie złożyć do właściwych w tych kwestiach organów w zakresie odpowiedzialności karnej i zawodowej. PINB stwierdził, że nie widzi potrzeby, jak i nie jest uprawniony do powoływania biegłych geodetów w celu ustalenia granic, czy też ich faktycznego przebiegu. DWINB po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 22.09.2023 r. (nr 871/2022), utrzymał zaskarżoną decyzję PINB w mocy, podzielając ocenę prawną i faktyczną sprawy przeprowadzoną na etapie pierwszoinstancyjnym. Skarżąca zakwestionowała ostateczną decyzję DWINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, prawomocnym wyrokiem z 14.03.2024 r., sygn. akt II SA/Wr 688/23 uchylił zaskarżoną decyzję DWINB. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ odwoławczy wydał zaskarżone rozstrzygnięcie poprzestając wyłącznie na twierdzeniach zawartych w decyzji PINB, nie odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Sąd nie podzielił jednak zarzutów i twierdzeń zawartych w skardze podważających twierdzenia organów co do legalności wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego położnego na działce nr [...]. W tym zakresie wskazał, że inwestorzy w dniu 31.03.2004 r. uzyskali decyzję nr 135/04 o pozwoleniu na użytkowanie przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Z jej treści wynika, że nie zostały wykonane elewacje oraz niektóre roboty wykończeniowe. Bezspornie z tej dokumentacji wynika, że na dzień udzielenia pozwolenia na użytkowanie od strony nieruchomości skarżącej, na poddaszu zrealizowane zostało okno, zaś na parterze w pomieszczeniu garażu wykonano dwa dodatkowe okna, co wynika z załączonych do akt rysunków, tj. nr [...] oraz [...]. Wykonanie przy tym okna na poddaszu było zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym, natomiast wykonanie dwóch okien w garażu – miało miejsce w ramach nieistotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, co potwierdza złożone oświadczenie kierownika budowy. Nadto z załączonej do akt geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej wynika, że zachowano wymaganą odległość 4m od granic z działką skarżącą. W tych okolicznościach i wobec uzyskania przez inwestorów pozwolenia na użytkowanie, zdaniem Sąd, nie znajduje uzasadnienia żądanie skarżącej co do zamurowania okna na poddaszu oraz wstawienia luksfer w oknach garażu. Sporne okna zostały bowiem wykonane w ramach procesu inwestycyjnego, na który inwestorzy uzyskali pozwolenie na budowę, tj. decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Trzebnicy z 30.10.1997 r. (nr 489/97), zmienioną decyzją z 24.02.1998 r. (nr 64/98). Następnie, inwestycja ta została odebrana wskazaną wyżej decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, której istota ma na celu zagwarantowanie inwestorowi takiego zakończenia prawnego procesu inwestycyjnego, aby mógł on korzystać ze zrealizowanej i zakończonej prawnie inwestycji, tj. użytkować obiekt. Istnienie w obrocie prawnym decyzji o zezwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego, którego to pozwolenie dotyczy. Tym samym, biorąc pod uwagę stanowisko wyrażone w orzecznictwie, w ocenie Sądu, nie można prowadzić postępowania legalizacyjnego w stosunku do obiektu, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny. Sąd stwierdził, że w tych okolicznościach ocenie organów nadzoru budowlanego, w realiach badanej sprawy, podlegała wyłącznie kwestia wykonania w 2012 r. termomodernizacji budynku w zakresie docieplenia jego części, co doprowadziło do zmniejszenia odległości od granic z działką nr [...]. W tym przedmiocie Sąd podniósł, że sama okoliczność braku reglamentacji w zakresie norm prawno-budowlanych nie zwalnia organów prowadzących postępowanie z obowiązku zbadania, czy zrealizowane prace termomodenizacyjne zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, w tym, czy nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska. Rzeczą organów nadzoru budowlanego - w zakresie oceny kontroli robót termomodernizacyjnych – było jeszcze przeprowadzenie oceny wykonanych robót w kontekście ich realizacji z punktu widzenia bezpieczeństwa ludzi, mienia lub zagrożenia środowiska. DWINB zupełnie pominął niniejszy aspekt i nie rozważył poprawności wykonanych prac w oparciu o przywołane kryterium. W konsekwencji przyjętego stanowiska Sąd zobowiązał DWINB do oceny poprawności wykonanych robót termomodernizacyjnych z punktu widzenia bezpieczeństwa ludzi, mienia lub zagrożenia środowiska uwzględniając przy tym przysługujące mu uprawnienie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, zakreślonego granicami art. 136 k.p.a. DWINB rozpatrując sprawę ponownie wydał w dniu 03.07.2024 r. postanowienie nr 731/2024, którym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. nałożył na organ I instancji obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie oceny robót termomodernizacyjnych budynku przy ul. [...] w P. (działka nr [...]) z punktu widzenia bezpieczeństwa ludzi, mienia lub zagrożenia środowiska i przedstawienia wyników tego postępowania organowi odwoławczemu w terminie 30 dni od dnia doręczania postanowienia. PINB postanowieniem z 09.07.2024 r. (nr 375/2024) nałożył na A. W., P. W. oraz J. W. obowiązek dostarczenia w terminie do 04.08.2024 r. oceny technicznej wykonanych robót budowlanych polegających na termomodernizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...] w zakresie wykonania dodatkowej okładziny ścian z warstwy styropianu wykończonej tynkiem cienkowarstwowym pod kątem zgodności wykonania tych robót ze sztuką budowlaną w tym czy nie stanowią one zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska. Wskazano, że ocena techniczna winna być wykonana przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiednich specjalnościach właściwych do ocenianych robót budowlanych. Przy piśmie z 19.07.2024 r. A. W. i P. W. przedłożyli dokument pn. Ocena techniczna wykonanej termomodernizacji ścian zewnętrznych budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w miejscowości P., sporządzony przez S. K. – uprawnionego projektanta, kierownika budowy i robót bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Po otrzymaniu tego opracowania i zawiadomieniu z 27.08.2024 r. o gotowości decyzyjnej, decyzją z 02.10.2024 r. (nr 1036/2024) DWINB ponownie utrzymał w mocy decyzję PINB z 01.08.2023 r. (nr 443/2023). Uzasadniając swoje stanowisko DWINB powołał się na ocenę prawną wyrażoną w sprawie prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z 14.03.2024 r., sygn. akt II SA/Wr 688/23, w którym zostały podzielne ustalenia organów nadzoru budowlanego w kwestii legalności robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], w tym wykonania w tym budynku okien skierowanych w stronę działki nr [...]. DWINB wskazał, że zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu tego wyroku wątpliwości Sądu budziła jedynie kwestia wykonanych w roku 2012 robót budowlanych obejmujących termomodernizację budynku mieszkalnego na działce nr [...], co doprowadziło do zmniejszenia odległości od granic z działką nr [...]. Dokonując zatem oceny robót termomodernizacyjnych budynku mieszkalnego na działce nr [...] w kontekście ich zgodności z zasadami bezpieczeństwa ludzi, mienia lub zagrożenia środowiska organ odwoławczy wskazał, że otrzymał ocenę techniczną dotyczącą wykonanej termomodernizacji ścian zewnętrznych budynku, sporządzoną przez uprawnionego projektanta, kierownika budowy i robót bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. DWINB uznał, że ocena ta została wykonana prawidłowo, jest ona spójna i w jasny sposób odpowiada na tezę dowodową stawianą przez organ. W ocenie końcowej zostało potwierdzone, że wykonane roboty budowlane dotyczące termomodernizacji budynku, nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska. W celu przeprowadzenia właściwej oceny technicznej termomodernizacji, oprócz oceny wizualnej wszelkich przegród, zewnętrznych, dokonano również demontażu części ocieplenia w dwóch losowo wybranych miejscach ścian zewnętrznych i stwierdzono, że roboty zostały prawidłowo wykonane. Wskazano, że termomodernizacja została wykonana metodą typu ETICS z wykorzystaniem, jako materiału izolacyjnego, płyt z polistyrenu ekspandowanego EPS o grubości 8 cm dla muru 42 cm oraz 12 cm dla przegród zewnętrznych o grubości 24 cm i 30 cm. Stwierdzono, że dobranie grubości płyt dla poszczególnych ścian zewnętrznych gwarantują odpowiednią przenikliwość cieplną przez przegrody oraz bezpieczeństwo dla środowiska, tj. punkt rosy jest na odpowiednim poziomie, co skutkuje brakiem zbierania się wilgoci i oddychaniem przegród. W ocenie technicznej wskazano również na wykorzystanie wysokiej jakości materiałów podczas prac dociepleniowych w 2012 r., a także odpowiednią oddychalność przegrody i niemożność tworzenia się na powierzchni elewacji grzybów i pleśni zagrażających ludziom oraz środowisku. Finalnie zatem potwierdzono, że wykonane i oceniane roboty budowlanego nie stanowią żadnych zagrożeń. Przywołując treść art. 51 ust. 1 pkt 1-3 u.p.b. organ odwoławczy wskazał, że ideą postępowania naprawczego prowadzonego na tej postawie jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W toku postępowania w tym przedmiocie organ nadzoru budowlanego winien ustalić, czy przeprowadzone roboty są zgodne z przepisami prawa oraz - ewentualnie - jakie czynności należy przedsięwziąć, aby zaistniały stan doprowadzić do zgodności z prawem. Celem wszystkich powyższych czynności jest zagwarantowanie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom danego obiektu oraz ochrona osób trzecich. Celem zaś samego postępowania legalizacyjnego jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, co wynika wprost z treści art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Dokonane w sprawie na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalenia uprawniają, zdaniem DWINB, do stwierdzenia poprawności technicznej zrealizowanych robót budowlanych obejmujących termomodernizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] i uznania, że nie naruszają one przepisów ustawy i techniczno- budowlanych, w tym nie spowodowały zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenie środowiska. Konsekwencją braku możliwości merytorycznego orzekania w sprawie przez organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego jest konieczność zakończenia postępowania w inny sposób tzn. poprzez orzeczenie niemerytoryczne, czyli umarzające postępowanie. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Powtarzając w dużej mierze zarzuty zawarte w odwołaniu autorka skargi zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 5 ust. 1 i 2 u.p.b. przez błędną wykładnię, a tym samym niczym nieuzasadnione przyjęcie, że obiekt budowlany - na etapie jego użytkowania - nie musi spełniać warunków technicznych, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, w szczególności warunku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia; 2) art. 49b u.p.b. przez błędną wykładnię i zastosowanie w sytuacji, w której przepis ten nie może znaleźć zastosowania; 3) art. 63 u.p.b. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przez zaniechanie wyegzekwowania od współwłaścicieli obiektu budowlanego złożenia dokumentów, o których mowa w art. 60 u.p.b. oraz opracowań projektowych i dokumentów technicznych robót budowlanych wykonywanych w obiekcie w toku jego użytkowania w sytuacji, w której - wbrew twierdzeniom organu - nie dokonywano jego odbioru, a pozwolenie na użytkowanie wydane zostało przez odwołanego - ze znanych wszystkim powodów – M. A.; 4) art. 66 ust. 1 i ust. 1a u.p.b. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przez ich niezastosowanie, mimo istnienia nieuzasadnionych względami technicznymi ingerencji i naruszeń wymagań dotyczących obiektu budowlanego, a następnie zaniechanie usunięcia nieprawidłowości w sytuacji, w której usytuowanie obiektu, tj. zwróconego ścianą z oknami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki, narusza ochronę przeciwpożarową i interes właściciela sąsiedniej nieruchomości; 5) art. 83 ust. 1 u.p.b. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przez zaniechanie nałożenia i wyegzekwowania od współwłaścicieli obiektu budowlanego obowiązku w zakresie zgodnego z prawem i zasadami współżycia społecznego usytuowania budynku mieszkalnego, którego usytuowanie nie jest jedynym uchybieniem przepisom prawa, gdyż - działka, którą nabyli inwestorzy, uniemożliwiała usytuowanie i wzniesienie takiego budynku; 6) art. 84 ust. 1 w zw. z art. 84a ust. 1 pkt 1 u.p.b. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przez zaniechanie nałożenia obowiązku usunięcia istniejących nieprawidłowości. Ponadto w skardze jej autorka sformułowała zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania: 1) art. 6 k.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia pozostającego w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa materialnego, w szczególności z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.b. w zw. z art. 61 u.p.z.p. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia; 2). art. 7 i art. 8 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności: - czy ściana garażu (od strony granicy z działką skarżącej) jest rzeczywiście ścianą jednowarstwową bez docieplenia w sytuacji, w której - wbrew dokumentacji projektowej - jest docieploną ścianą, złożoną z kilku warstw; - grubości znajdującego się na budynku inwestorów docieplenia, w tym na garażu i ścianie ze spornymi oknami; -wymiarów poszczególnych otworów okiennych i sposobu ich osadzenia w ścianie zwróconej w stronę granicy; -ilości okien w pomieszczeniu na poddaszu, w którym znajduje się sporne okno; -ilości i charakteru zmian adaptujących projekt typowy (skarżąca jest przekonana, że spornego okna - wobec dwóch okien połaciowych - w pierwotnym projekcie nie było), - czy osoba dokonująca zmian w projekcie była uprawnioną do ich dokonania i czy zmiany te zostały zaakceptowane przez pierwotnego projektanta, - odległości spornej ściany z oknami od granicy z działką skarżącej przed dociepleniem, odległości wynikających z: inwentaryzacji powykonawczej oraz map - zasadniczej i ewidencyjnej - ale w skali 1:500, a przy tym oparcie rozstrzygnięcia na dowodach, których w aktach sprawy - na dzień, w którym skarżąca je przeglądała i sporządziła ich fotokopię nie było; 3) art. 7 i art. 8 k.p.a. przez błędne ustalenia faktyczne, polegające na przyjęciu, jakoby "inwestycja została zakończona i odebrana przez organ nadzoru budowlanego" tymczasem odbioru "jako takiego" nie było; 4) art. 7a k.p.a. przez nie tyle dowolne, co swobodne zinterpretowanie nieostrych pojęć, jakimi niewątpliwie są pojęcia: "zagrożenie życia lub zdrowia ludzi bezpieczeństwa mienia" i "użytkowanie w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia" - na niekorzyść skarżącej; 5) art. 7 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie żądań skarżącej dotyczących przeprowadzenia dowodów w sytuacji, gdy ich przedmiotem są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy; 6) art. 7 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji nieposiadania przez organy nadzoru budowlanego obydwu instancji wiadomości specjalnych z zakresu geodezji i kartografii, a tym samym zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawidłowego załatwienia sprawy; 7) art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do całości zebranych w sprawie dowodów; 8) art. 12 w zw. z art. 35 i art. 36 k.p.a. przez przewlekłe prowadzenie postępowania i zaniechanie poinformowania o niezałatwieniu sprawy w terminie; 9) art. 77 w zw. z art. 80 i art. 81a k.p.a. przez nieustalenie stanu faktycznego sprawy, zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji posiadania rozbieżnych map i danych ewidencyjnych, błędne i pozostające w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym ustalenia faktyczne, zwłaszcza w zakresie usytuowania budynku inwestorów, jego odległości od granicy z działką skarżącej czy docieplenia, skutkujące nieuzasadnionym odstąpieniem od nałożenia obowiązku zamurowania otworów okiennych, a przy tym rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącej wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy; 10) art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny, a ponadto brak udowodnienia, że obiekt budowlany usytuowany jest w sposób zgodny z dyspozycją § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia; 11) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 i 4 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji nieodpowiadającego wymogom ustawowym, a ponadto wewnętrznie sprzecznego (najpierw organ stwierdza, że ściana garażu to ściana jednowarstwowa bez docieplenia, a potem rozwodzi się na temat docieplenia, którego być nie powinno) i nieodnoszącego się do sformułowanych w odwołaniu zarzutów; 12) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 k.p.a. przez umorzenie postępowania, które ponad wszelką wątpliwość nie jest bezprzedmiotowe. Jednocześnie skarżąca podniosła, że opisane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy - w przypadku ich prawidłowej wykładni i niewadliwego zastosowania oraz dokonanej zgodnie z regułami określonymi w art. 80 k.p.a. oceny materiału dowodowego wniosek - wobec usytuowania budynku mieszkalnego przy ul. [...] wbrew obowiązującym w tym zakresie przepisom - podlegałby uwzględnieniu. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty i informacje prowadzą, niewątpliwie do wniosków odmiennych niż wywiedzione w kwestionowanych decyzjach. W uzasadnieniu skargi umotywowano poszczególne zarzuty podkreślając, że zaskarżonymi decyzjami organy nadzoru budowlanego obydwu instancji doprowadziły do sytuacji, w której wzniesiony niezgodnie z projektem budowlanym i przepisami prawa budynek mieszkalny, tj. ze ścianą z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką skarżącej, stanowi zagrożenie pożarowe i narusza jej uzasadnione interesy, gwałcąc jednocześnie konstytucyjnie gwarantowaną ochronę życia prywatnego i rodzinnego. Powołując się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych autorka skargi stwierdziła, że wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie prowadzone z pogwałceniem zasad ogólnych, w tym wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności. Podkreśliła, że zaakceptowany w niniejszej sprawie pogląd, zgodne z którym nie można nakazać usunięcia nieprawidłowości w zakresie niegodnego z dyspozycją § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia usytuowania budynku mieszkalnego, gdy usytuowanie to godzi w bezpieczeństwo pożarowe, narusza zasady współżycia społecznego, w tym określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasadę dobrego sąsiedztwa, zakłóca korzystanie z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę. Skarżąca wskazała, że odczuwa nieustannie dyskomfort związany z pogwałceniem prawa do prywatności, podglądaniem i podsłuchiwaniem przez sąsiadów. Zdaniem skarżącej przeprowadzone postępowanie nie wyjaśniło powodów, które spowodowały zaakceptowanie sytuacji polegającej na tym, że w budynku na działce nr [...], usytuowanym niewątpliwie w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką skarżącej, istnieją aż 3 otwory okienne, z czego 2 "doprojektowane" przy adaptacji projektu typowego, w ścianie zwróconej do tej granicy. Zdaniem skarżącej pojęcie "sytuowania budynku", o którym mowa w § 12 rozporządzenia należy rozumieć szeroko, a więc nie tylko jako budowę nowego budynku w całości, ale również jako rozbudowę oraz dokończenie budowy przez docieplenie istniejącego już budynku. Mając zatem na uwadze całość rozważań, z których wynika słuszność zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi, a w konsekwencji o uchylenie kwestionowanych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania tym bardziej, że sprawa nie jest bezprzedmiotowa - istnieją bowiem materialnoprawne podstawy do władczej ingerencji organów nadzoru budowlanego. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej w skrócie: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Skarżąca formułuje w sprawie daleko idące zarzuty. Poczynając od twierdzenia, że dom jednorodzinny, który został wybudowany na działce nr [...], już w swojej genezie nie mógł zostać zrealizowany w takiej formie, ponieważ nie pozwalała na to wielkość i ukształtowanie działki budowlanej. Wskazuje, że budynek powstał niezgodnie z projektem budowlanym i przepisami prawa. Skarżąca kwestionuje również legalność zakończenia procesowa budowlanego, w tym kluczową dla oceny sprawy okoliczność wydania przez PINB decyzji z 31.03.2004 r. (nr 135/04) o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie spornego budynku przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Uważa, że wydanie takiej decyzji nie zamyka organowi nadzoru budowlanego możliwości zbadania zachowania normatywów odległościowych wynikających z § 12 rozporządzenia, zwłaszcza w sytuacji późniejszego dokończenia budowy poprzez wykonanie docieplenia. Kwestionuje również ustalenia dotyczące paramentów wykonanego ocieplenia. Wskazała, że oczekuje od organów nadzoru budowlanego wydania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze zbliżeniem do granicy z jej działką ściany z otworami okiennymi, co w jej ocenie może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, poprzez ich zamurowanie (okno na pierwszej kondygnacji), zaś w przypadku dwóch okien na parterze - wstawienie luksfer. Odnosząc się do tak postawionych zarzutów skargi przede wszystkim należy mieć na względzie, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Prawomocnym wyrokiem z 14.03.2024 r. o sygn. akt II SA/Wr 688/23 uchylona została decyzja DWINB z 22.09.2023 r. (nr 871/2023), którą utrzymana została w mocy decyzja PINB w Trzebnicy z 01.08.2023 r. (nr 443/2023) o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w P. W sprawie zastosowanie zatem znajduje przepis art. 153 p.p.s.a. Stanowi on o tym, że wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przez ocenę prawną rozumie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Związanie organów i Sądów w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie mogą formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej poglądami, lecz zobowiązane są do podporzadkowania się im w pełnym zakresie. Ocena prawna i wskazania tracą moc wiążącą w przypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd Sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek może spowodować zaistniała po wydaniu orzeczenia sądowego zmiana istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia Sądu. Bezwzględnie obowiązujący charakter art. 153 p.p.s.a. powoduje, że nie może on być pominięty ani przez organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekający ponownie w tej samej sprawie. Rolą obecnie kontrolującego zaskarżone decyzje Sądu jest przede wszystkim weryfikacja, czy organy w pełni zastosowały się do zaleceń i wskazań wynikających z wyroku sądu administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, że powaga rzeczy osądzonej obejmie nie tylko sentencję wyroku ale również jego uzasadnienie, w takich granicach, w jakich stanowi one konieczny uzupełninie rozstrzygnięcia. Przypomnieć zatem należy, że przyczyną wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji DWINB z 22.09.2023 r. było stwierdzenie przez Sąd konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie pozwalającym na dokonanie oceny wykonanych w roku 2012 robót termomodernizacyjnych budynku znajdującego się na działce nr [...], które polegały na dociepleniu jego części, co doprowadziło do zmniejszenia odległości od granicy z działką nr [...] - w kontekście ich realizacji z punktu widzenia bezpieczeństwa ludzi, mienia lub zagrożenia środowiska. Jednocześnie Sąd zgodził się z organami nadzoru budowlanego orzekającymi w sprawie w kwestii bezprzedmiotowości prowadzenia postępowania w stosunku do wykonanych robót związanych z budową tego budynku. W tym zakresie Sąd wskazał na kluczowe znaczenie dla oceny legalności tych robót faktu wydania decyzji z 31.03.2004 r. (nr 135/04) o pozwoleniu na użytkowanie przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Uzyskanie przez tę decyzję przymiotu ostateczności, chronionego zasadą trwałości określoną w art 16 k.p.a., stanowi dla inwestora ustawową gwarancję, że może on korzystać z wybudowanego w sposób legalny obiektu. W konsekwencji powyższego we wskazaniach dotyczących dalszego postępowania, które Sąd zawarł w wyroku z 14.03.2024 r., zobowiązano DWINB - w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego - dokonać wyłącznie ocenę poprawności wykonanych robót termomodernizacyjnych z punktu widzenia bezpieczeństwa ludzi, mienia lub zagrożenia środowiska. Konsekwencją przedstawionej oceny prawnej oraz wskazań dotyczących dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku tut. Sąd z 14.03.2024r., sygn. akt II SA/Wr 688/23 jest uznanie braku podstaw do kwestionowania na obecnym etapie sprawy legalności zakończenia procesu inwestycyjnego związanego z budową budynku mieszkalnego na działce nr [...] i podważania skutków prawnych wynikających z wydania decyzji z 31.03.2004 r. (nr 135/04) o pozwoleniu na użytkowanie przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. W tym przedmiocie stanowisko Sądu jest jednoznaczne. Skarżąca, jeżeli się z nim nie zgadza, to powinna we właściwym czasie skorzystać z możliwości jego zakwestionowania poprzez wywiedzenie skargi kasacyjnej. Tego jednak nie zrobiła, co oznacza, że ani ona ani Sąd orzekających obecnie, nie mogą wyrazić odmiennego zapatrywania w tym zakresie i konsekwentnie nie ma obecnie prawnych podstaw do badania zgodności wykonania z prawem całości robót budowlanych związanych z budową domu jednorodzinnego na działce nr [...]. Zakres powtórzonego postępowania naprawczego prowadzonego na postawie art. 51 u.p.b. został zawężony wyłącznie do robót budowlanych wykonanych w roku 2012, które dotyczyły termomodernizacji tego budynku. Z tego samego powodu nie mogły przynieść oczekiwanego przez skarżącą skutku zarzuty dotyczące naruszenia art. 61 i art. 66 ust. 1 pkt u.p.b., tym bardziej że w niniejszego sprawie przedmiotem postępowania nie były nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu lecz sprawdzenie legalności wykonanych robót budowlanych. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji pod względem wywiązania się ze wskazań wynikających z prawomocnego wyroku, Sąd stwierdza, że DWINB im się podporządkował. Organ odwoławczy nakazał organowi I instancji przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające w zakresie oceny robót termomodernizacyjnych budynku przy ul. [...] w P. z punktu widzenia bezpieczeństwa ludzi, mienia lub zagrożenia środowiska. W ramach tego postępowania PINB nałożył na inwestorów obowiązek dostarczenia oceny technicznej. Taki dokument został sporządzony. W aktach sprawy znajduje się Ocena techniczna wykonanej termomodernizacji ścian zewnętrznych budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w miejscowości P., sporządzona przez S. K. – uprawnionego projektanta, kierownika budowy i robót bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Powyższe opracowanie zostało ocenione przez organ odwoławczy, który uznał, że jest on prawidłowe, spójne i odpowiada na tezę dowodową stawianą w sprawie w zakresie oceny wykonanych robót termomodernizacyjnych z uwagi na bezpieczeństwa ludzi, mienia lub zagrożenia środowiska. DWINB stwierdził poprawność techniczną robót budowlanych obejmujących termomodernizację budynku i uznał, że nie naruszają one przepisów ustawy i techniczno-budowlanych, w tym nie spowodowały zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenie środowiska. Konsekwencją stwierdzenia braku możliwości merytorycznego orzekania w sprawie DWINB uznał za konieczne zakończenie postępowania poprzez jego umorzenie. Sąd podziela ocenę organu, że sporządzona w sprawie ocena techniczna stanowi dowód, na podstawie którego można dokonać ustaleń stanu faktycznego w sprawie. Sporządzenie oceny technicznej zostało poprzedzone oględzinami oraz dokonaniem odkrywek. Sąd podziela dokonaną przez organ ocenę tego dowodu jako wiarygodnego, kompletnego i rzeczowego. Tym samym należało stwierdzić, że organ odwoławczy wypełnił wskazania Sądu co do ponowie przeprowadzonego postępowania, a w świetle zebranego materiału dowodowego zasadnie orzeczono o umorzeniu postępowania w sprawie. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie mógł w sprawie dokonać innych ocen, które byłoby sprzeczne z prawomocnie osądzoną sprawą. Oceniając wykonanie termomodernizacji jako zgodnej z normami i przepisami techniczno-budowlanymi oraz przyjmując, że nie stanowi ona zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, organ oparł się na specjalistycznym opracowaniu. Organ odwoławczy wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z nienasuwającej zastrzeżeń oceny technicznej. Skarżąca w żaden sposób nie podważyła ustaleń i wniosków płynących z tego opracowania. Poza polemiką z ustaleniami autora oceny technicznej, nie przedłożyła równorzędnego dokumentu. W takiej sytuacji należało przyjąć, że jeżeli w ocenie organu administracyjnego - zgromadzony dowód nie nasuwał wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. Skuteczne zakwestionowanie przez skarżącą oceny technicznej wymagało zatem przedłożenia stosownego kontrdowodu, zwłaszcza gdy z określonych faktów zamierzała ona wyprowadzić korzystne dla siebie skutki prawne, czego jednak nie uczyniła. Zebrany materiał dowodowy w sprawie wskazuje na brak możliwości wydania decyzji merytorycznej przez organ nadzoru budowlanego co do istoty postępowania z uwagi na to, że roboty budowlane wykonano prawidłowo w kontekście przepis art. 48, jak i art. 50-51 u.p.b. To powoduje, że zarzuty naruszenia art. 7, art. 7a, art. 8 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 81a, art. 84 § 1, k.p.a. należało uznać za bezzasadne. To zaś prowadzi do nieuwzględnienia zarzutu, że opisane w skardze naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz bezzasadnego umorzenia postępowania i zaniechania usunięcia naruszeń prawa. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w pełni realizuje dyspozycję art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ odwoławczy w zakresie w jakim wynikało to z prawomocnego wyroku tut. Sądu rozpatrzył zebrany materiał dowodowy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia zadość wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom dotyczącym naruszenia przepisów postępowania DWINB wyczerpująco wyjaśnił ramy prawne prowadzonego postępowania, podstawy prawne rozstrzygnięcia, a także przytoczył przebieg dotychczasowego postępowania, zebrane materiały dowodowe i ich ocenę. W konsekwencji należy przyjąć, że skarżąca została zaznajomiona z przesłankami, którymi organ nadzoru kierował się rozstrzygając sprawę. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, że organ odwoławczy na dzień wydawania zaskarżonej decyzji pominął jakiekolwiek okoliczności, które miałyby wskazywać na nieprawidłowości związane z realizacją przedmiotowej inwestycji. Raz jeszcze należy wskazać, że konsekwencją prawomocnego wyroku tut. Sądu z 14.03.2024 r. nie było obowiązkiem organu odwoławczego odnoszenie się do wszystkich okoliczności, które nie stanowiły podstawy do uchylenia wcześniejszej decyzji tego organu. Organ odwoławczy nie miały również podstaw, by wydać merytoryczne rozstrzygniecie na podstawie art. 66 u.p.b. Nie wystąpiła bowiem żądna z określonych w tym przepisie przesłanek. Legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie podważa również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., przez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do całości zebranych w sprawie dowodów. Niesporny w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. W tym zakresie skarżąca nie złożyła żadnych konkretnych wyjaśnień czy zarzutów. Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących braku rozpoznania jej wniosków dowodowych w sposób przewidziany prawem. Wnioski dowodowe dotyczył bowiem tez dowodowych będących poza zakresem rozstrzygnięcia zawartego w kwestionowanej decyzji. Poza przedmiotem niniejszego postępowania pozostają też wskazane przez skarżącą zarzuty w zakresie poświadczenia nieprawdy w decyzji z 31.03.2004 r. (nr 135/04) o pozwoleniu na użytkowanie przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, czy też nieprawidłowości związanych z adaptacją projektu typowego i dokonania w nim zmian. W konsekwencji nie maja one wpływu na wynik sprawy, podobnie jak i inne podniesione w skardze zarzuty skupione na nieprawidłowym ustaleniu odległości spornej ściany z oknami od granicy z działką skarżącej. Końcowo przyjdzie dodać, że wywiedziona w niniejszej sprawie skarga dotyczy umorzenia postępowania naprawczego, a nie bezczynności organu czy przewlekłości postępowania. Dlatego też bez wpływu na ocenę legalności kwestionowanego aktu pozostaje zarzut naruszenia art. 12 w zw. z art. 35 i 36 k.p.a. Sąd nie stwierdza również naruszenia jakichkolwiek innych przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy w sposób wskazany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.