II SA/Wr 893/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. i M. W. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 179/04 postanawia odrzucić skargę D. i M. W. Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. skarżący D.W., M. W., M. W. i J. W. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 179/04, przy czym skarżący D. W. i M. W. podpisali skargę o wznowienie postępowania w imieniu własnym oraz "z upoważnienia J. i M. W.". Z treści skargi wynika, że skarżący swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają: oparciem wyroku "na dokumentach podrobionych i fałszowanych"; wykryciem "okoliczności sprawy, które nie były brane pod uwagę w poprzednim procesie a mianowicie, że Starostwo Powiatowe wraz z Burmistrzem Gminy dopisywało fałszowanymi księgami wieczystymi Z. grunty"; rażącym naruszeniem "art. 145§1 p 1, 2, p 3, 4 /strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu/ p 5, 6, 7, § 2 kpa i art. 156 p 1, 2, kpa" oraz rażącym naruszeniem "Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w art. 2, 7, 21 p 1 i 2, art. 31 p 1, 2, 3 32 p 1 i 2, art. 45 p 1, art. kpa w art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 11, 15, 24, 25 kpa, 75§1 kpa, 77§1 kpa, 89§1 kpa, 139 kpa oraz art. 105§1 i §2 kpa". Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 893/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. W.i J.W. Pismami z dnia 13 grudnia 2011 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał D. W.i M. W. do usunięcia braków skargi m.in. przez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Skarżący D.W. i M. W. otrzymali powyższe wezwania w dniu 2 stycznia 2012 r. i w odpowiedzi nadesłali pismo z dnia 8 stycznia 2012 r. W piśmie tym skarżący podali, że D.i M. W. dowiedzieli się o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy w T. wraz z A.N. R. we W." w dniu [...] r. Ponadto oświadczyli, że "Sąd rażąco naruszał art2,45p1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a w sprawach orzekali sędziowie, którzy z mocy prawa i art. 271p1, nie powinny orzekać". Wskazali, że: "Dalsze podstawy wznowienia to art. 273 § 1, p 1 i 2 bowiem dopiero teraz zostały wykryte takie okoliczności sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu a miały one wpływ na wynik sprawy". Dowody te to "antydatowany i fałszowany wyciąg zmian gruntowych księga nr [...] do którego były wpisane fałszowane ksiegi wieczyste nr [...], [...] i [...], które poprzedzały (...) księgę wieczystą nr[...]". Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych [...], [...], [...]i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu "oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu" mogli "dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść "i z tych powodów Sąd pozbawiał i pozbawiał" ich prawa do dokumentów. Podali nadto, że: "Dalsze podstawy to art. 277, 278 u.o p.p.s.a oraz rażące naruszanie przez Sąd Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie skarżący D. W. i M. W. domagają się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 179/04. Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesiący od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3). Stosownie do art. 273 § 1 cytowanej ustawy, można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Po myśli art. 274 wyżej wymienionej ustawy, z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Przepis art. 277 Prawa o ustroju sądów administracyjnych stanowi, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 cytowanej ustawy, skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Z treści skargi o wznowienie postępowania wniesionej w niniejszej sprawie oraz pisma skarżących z dnia 8 stycznia 2012 r. wynika, że D. W. i M. W. swoją skargę o wznowienie postępowania uzasadniają okolicznościami, o jakich mowa w art. 271 pkt 1 oraz w art. 273 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Stwierdzając zatem, że wskazywane przez stronę okoliczności w sposób formalny odpowiadają podstawom wznowienia wymienionym w ustawie, należy jedynie zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzymiesięcznym, licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W piśmie z dnia 8 stycznia 2012 r., odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżący podali, że dowiedzieli się o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów przez Starostwo Powiatowe w T. i Burmistrza Gminy w T. wraz z A.N.R. we W." w dniu [...] r. Oświadczyli, że nie mieli dostępu do ksiąg wieczystych i dopiero w grudniu skorzystali z pomocy komputera i internetu "oraz przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012" mogli "dojść do przekonania, że dokumenty są fałszowane" na ich niekorzyść i z tych powodów Sąd pozbawiał ich prawa do dokumentów. Zauważyć wypada, że skarżący w żaden sposób nie przedstawiają okoliczności, w których mieli uzyskać informacje o "bezprawiu i rzeczywistym fałszowaniu dokumentów", a oświadczając, że doszli do przekonania, że dokumenty są fałszowane m.in. "przy pomocy innych dokumentów otrzymanych przypadkowo jeszcze w styczniu 2012", nie przedstawiają tych "innych dokumentów" i ich nie konkretyzują. Podkreślić przy tym trzeba, że mówiąc o fałszowaniu dokumentów skarżący nie powołują się na prawomocne orzeczenia podejmowane w postępowaniu karnym, co sprawia, że nie jest możliwe ustalenie, kiedy D. W. i M. W. mogli powziąć wiadomość o fałszowaniu dokumentów. Podnosząc zaś jako podstawę wznowienia art. 271 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący w ogóle nie podają, kiedy mieli powziąć informacje, na podstawie których zarzut ten sformułowali. Tak ogólne określenie terminu, w którym strona dowiedziała się o podstawie (podstawach) wznowienia, zwłaszcza w powiązaniu z faktem, że skarżący bardzo ogólnie i bez żadnych konkretów przedstawiają wspomniane podstawy, uznać należy za brak uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia w niniejszej sprawie skargi, chociaż pismem z dnia [...] r. Sąd wezwał D.W. i M. W. m.in. do wskazania – stosownie do art. 280 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Okoliczności takich skarżący jednak nie wskazali, poprzestając na podaniu terminu, w którym mieli dowiedzieć się o podstawach wznowienia, czyniąc to zresztą bardzo ogólnie. W tej sytuacji należy dojść do wniosku, że zawarte w piśmie z dnia [...] r. twierdzenia skarżących dotyczące zachowania terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania są w istocie gołosłowne i niczym nie poparte, a zatem, że D. W. i M. W. nie uprawdopodobnili zachowania terminu do złożenia skargi. W tym stanie rzeczy wniesiona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 280 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.