II SA/Wr 896/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Asesor WSA Alicja Palus, Sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant Agnieszka Karcz, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. T. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 21 lutego 2002 r. nr XLV/1524/02 w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami R. i R. w osiedlu Ż. we W. oddala skargę. Zaskarżoną uchwałą odrzucono w całości zarzut złożony przez skarżącą do ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami R. i R. w osiedlu Ż. we W., a dotyczący naruszenia prawa w zakresie decydowania o użytkowaniu stanowiących jej własność działek nr 67/15 i 67/16 oraz całkowitego pozbawienia możliwości dojazdu do tych działek. W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono przyczyny nieuwzględnienia wniosku skarżącej o zmianę przeznaczenia jej nieruchomości stanowiących grunty rolne na działki budowlane pod mieszkalnictwo. Działki te według projektu planu znalazły się w obszarze zabudowy mieszkaniowej oznaczonej na rysunku planu symbolem MN3 w części określonej jako ogrody przydomowe. Działki te nie mogłyby stanowić działek budowlanych z uwagi na brak możliwości obsługi komunikacyjnej, gdyż istniejąca droga gospodarcza o szerokości 3 m nie ma parametrów drogi dojazdowej, a jej poszerzenie w interesie skarżącej naruszałoby prawo własności szeregu właścicieli, nie miałoby uzasadnienia ekonomicznego, naruszałoby ład przestrzenny, a szereg pozostałych działek na zapleczu zabudowy mieszkaniowej już pełni funkcje ogrodów przydomowych. Ustalenie takiego przeznaczenia także obu działek skarżącej nie ogranicza możliwości dalszego ich wykorzystywania przez nią jako ogrodu. Zachowana została również dotychczasowa droga gospodarcza jako ciąg pieszo-rowerowy Kp3. Natomiast przeznaczenie terenu oznaczonego MN4 pod zabudowę mieszkaniową uzasadnione było posiadaniem bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. W skardze na powyższą uchwałę skarżąca twierdziła, że projekt planu narusza jej prawo własności działek, skoro zostały przeznaczone dla właścicieli położonych przy nich działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi, do użytkowania jako ogrody przydomowe, a skarżąca zamieszkuje gdzie indziej. Droga dojazdowa uległa zlikwidowaniu, skoro przemianowano ją na ścieżkę pieszo-rowerową. W konsekwencji skarżącą pozbawiona została możności dysponowania własnymi działkami, naruszono jej prawo własności i interesy ekonomiczne, co w sposób arogancki uzasadniono pierwszeństwem interesów właścicieli pozostałych działek. Nie uległo nawet wyjaśnieniu, czy właściciele przyległych działek zabudowanych byli zainteresowani uzyskaniem ogrodów przydomowych w postaci działek skarżącej. Ustalenia dotyczące drogi zapadły z naruszeniem art. 93 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. W zaskarżonej uchwale zabrakło uzasadnienia dotyczącego terenu oznaczonego MN4, położonego przy tej samej drodze. Jak wynikało z powyższego, Rada Miejska W. w sposób nieuzasadniony i stronniczy w interesie osób trzecich naruszyła prawo własności skarżącej, a ponadto naraziła ją na wyższe koszty z tytułu podatku gruntowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Cały zespół działek na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MN3 uzyskał zgodę na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i będzie stanowił tereny zabudowy mieszkaniowej, chociaż z zakazem zabudowy jako ogrody przydomowe. Ogrody te, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 12 planu, to działki usytuowane w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej przeznaczone na różne formy zieleni, ogrody owocowo-warzywne i kwiatowe. Zarzuty podniesione w skardze były nieuzasadnione, zaś w szczególności działki skarżącej nie zostały przeznaczone dla właścicieli działek zabudowanych nr 107 lub 108, gdyż może ona z nich korzystać w dotychczasowy sposób, a jedynie przy rozważeniu wszelkich okoliczności i interesów właścicieli położonych na tym terenie nieruchomości wykluczone było uwzględnienie jej wniosku o przeznaczenie jej działek pod zabudowę mieszkaniową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z dołączonej przez organ dokumentacji formalno-prawnej, uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia 5 czerwca 1998r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami R. i R. w celu przygotowania terenu pod zabudowę mieszkaniową, usługową i urządzenie terenów sportowo-rekreacyjnych. Z dokumentacji tej wynikało dochowanie przez zarząd procedury planistycznej ustanowionej w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lica 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139). W dniu 20.10.1999r. skarżąca złożyła wniosek o zmianę przeznaczenia gruntu rolnego (działki nr 67/15 i 67/16) na grunty budowlane pod mieszkaniówkę. Do wniosku dołączyła wypis z rejestru gruntów określające te działki o powierzchni 0,0384 i 0,0789 ha, łącznie 0,1073 ha, położone przy ul. R., jako grunty rolne klasy RIVa. Według dołączonej, mapy ewidencji gruntów, wzdłuż ulicy R. położony jest ciąg działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, zaś za nimi, w głąb terenu usytuowany jest równolegle ciąg działek niezabudowanych, o powierzchni zbliżonej do działek zabudowanych i przeważnie o granicach stanowiących przedłużenie granic tych działek. W ten sposób działka nr 67/16 przylega do działki zabudowanej nr 107, zaś nr 67/15 do części działki nr 108. Działki niezabudowane nie mają zatem dostępu do ulicy, od której oddziela ich ciąg działek zabudowanych, lecz położone są wzdłuż wąskiej działki oznaczonej jako droga, za którą w głąb położone są duże działki rolne. Właściciele tych dużych działek (J. O. i K. B.) również wystąpili z wnioskami o zmianę ich przeznaczenia na działki budowlane (dot. działki nr 68 leżącej w głąb terenu wzdłuż licznych działek niezabudowanych oraz nr 67/3 leżącej na przedłużeniu ciągu tych działek, czyli również wzdłuż działek zabudowanych i między nimi a działką nr 68). Wnioski właścicieli dużych działek rolnych, mających dostęp do dróg publicznych, zostały uwzględnione. Natomiast właściciele innych działek niezabudowanych, położonych wzdłuż ciągu działek zabudowanych, nie wystąpili o zmianę przeznaczenia swoich działek. Kwestionowany przez skarżącą projekt planu zmienia przeznaczenie jej działek bez ustanowienia obowiązku zmiany sposobu ich użytkowania (art. 37 ust. 1 powołanej ustawy). Niczym nie umotywowane byłoby przypuszczenie, że celem i następstwem planu jest pozbawienie skarżącej prawa własności jej działek dla zbycia ich na rzecz właścicieli działek zabudowanych nr 107 i 108. Projekt ten, w niczym nie naruszając jakiegokolwiek uprawnienia skarżącej jako właścicielki, oznaczał jedynie brak przysporzenia na jej rzecz oczekiwanych przez skarżącą korzyści, związanych z przeznaczeniem działki pod zabudowę mieszkaniową. Skarżąca odczuwa jako dyskryminujące zaniechanie przez gminę działań w kierunku wywłaszczenia właścicieli sąsiednich nieruchomości z części działek, w celu urządzenia drogi publicznej mającej służyć wyłącznie do obsługi komunikacyjnej działek skarżących, bowiem pozostałe małe działki nadal nie wymagają takiego dostępu jako ogrody, zaś duże działki mają dostęp z innej strony. Tymczasem wręcz przeciwnie, gdyby gmina podjęła takie działanie, byłoby ono niesłuszne lub niecelowe. W obu przypadkach nie byłoby możliwe dokonanie negatywnej oceny takich zamierzeń z punktu widzenia legalności. Tymczasem właśnie kryterium zgodności z prawem jest wyłączną podstawą oceny zaskarżonych aktów przez sąd administracyjny. O ile w omówionych okolicznościach poważne wątpliwości budziło naruszenie przez projekt planu interesu prawnego skarżącej, to z pewnością nie można wskazać normy prawnej naruszonej przez projektowane przeznaczenie działek skarżącej i zaniechanie urządzenia drogi publicznej dla jej potrzeb. Zaskarżona uchwała, wbrew zarzutom skargi, spełniała wymagania procesowe związane z wymogiem należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Brak postulowanego przez skarżącą wzbogacenia sposobu korzystania z przysługującego jej prawa własności nieruchomości, w niczym nie naruszał prawa przedmiotowego materialnego. Ustalenie przeznaczenia terenu nastąpiło w granicach przysługującego gminie z mocy art. 4 ust. 1 cyt. ustawy władztwa planistycznego oraz po należytym rozważeniu wchodzących w rachubę interesów jednostkowych i interesu publicznego. Skarga polegała zatem oddaleniu jako nieuzasadniona (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające Dz. U. Nr 153, poz. 1271).