II SA/Wr 899/03

Sygnatura akt II SA/Wr 899/03 WYROK W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Anna Siedlecka As. WSA Alicja Palus Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2005 r. sprawy ze skargi E. i A. N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących 265 zł kosztów postępowania przed sądem administracyjnym; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Sygnatura akt II SA/Wr 899/03 UZASADNIENIE Decyzją Wojewody D. z dnia [...]r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania E. i A. N. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. (Nr [...]) odmawiającej E. i A. N. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...]r. (Nr [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. Ś. A. [...] we W., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ wskazał, że decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. (Nr [...]) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono dla A S.A. W. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku przy ul. Ś.. A. [...] we W.. W dniu [...]r. E. i A. N. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego oraz o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, podając w uzasadnieniu, iż jako strona bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. Decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. (Nr [...]) odmówiono E. i A. N. wznowienia postępowania w sprawie inkryminowanej decyzji. W uzasadnieniu tej decyzji podano, iż odwołujący nie są stroną postępowania w rozumieniu przepisów art. 28 kpa. Od tej decyzji odwołali się E. i A. N., wnosząc o jej uchylenie. W szeroko przedstawionym uzasadnieniu podali podstawy żądania. W wyniku analizy akt sprawy organ stwierdził, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji - odmawiającej wznowienia postępowania - stanowi art. 149 § 3 kpa. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Brak legitymacji strony wznowionego postępowania stanowi przesłankę negatywną wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 może nastąpić tylko na żądanie strony. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem, interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie za stronę. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W omawianej sprawie inwestor złożył wniosek wraz z elementami wymaganymi przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak też przedłożył stosowne dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzania raportu oddziaływania na środowisko stwierdza stosowny organ -§ 2 pkt 8k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wy- 2. Sygnatura akt II SA/Wr 899/03 magań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589), w związku z art. 4 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085). W konsekwencji dla tej inwestycji wymagane jest przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.). Z akt sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w wyżej wymienionym zakresie, poprzez wywieszenie informacji o przedsięwzięciu w pobliżu miejsca inwestycji na tablicy ogłoszeń Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta oraz zamieszczenie informacji w internecie na stronach Urzędu Miasta, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i załączonym do akt raportem oddziaływania inwestycji na środowisko oraz możliwości składania uwag i wniosków w tej sprawie. Inwestor przedłożył wymagane przepisami, a w szczególności ustawą Prawo ochrony środowiska, uzgodnienia i opinie. Tym samym spełnił wynikające z przepisów Prawa budowlanego warunki do uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z tym, mając na uwadze przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę omawianej inwestycji. Jednocześnie organ wyjaśnia, iż zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. Nr 107, poz. 676), ustalającym standardy jakości środowiska w miejscach dostępnych dla ludzi, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania - nie stosuje się w miejscach niedostępnych dla ludzi. Fakt występowania w wolnej, niedostępnej dla ludności przestrzeni miejsc, których gęstość mocy pola elektromagnetycznego jest wyższa od zapisanej w obowiązującym rozporządzeniu, nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, ponieważ dla miejsc niedostępnych dla ludności norm takich nie ma. Decydujące znaczenie ma tutaj jedynie określenie wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności. Tym samym występowanie pól elektromagnetycznych o parametrach wyższych od dopuszczalnych w wolnej niedostępnej przestrzeni, niezależnie od parametrów te pola charakteryzujących, nie jest uciążliwością w rozumieniu wymagań - przepisów ochrony środowiska. Jak wynika z załączonego do akt "Raportu oddziaływania na środowisko" promieniowanie o wartościach wyższych od dopuszczalnych, t. j. powyżej 0,1 W/m2 występuje jedynie na wysokościach powyżej od 17,8 m do 30,3 m i w każdym przypadku (zarówno obecnie jak i w perspektywie obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego) znajdują się wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludzi. Konkludując, zdaniem organu, można stwierdzić, iż nie zachodzą przesłanki świadczące o uciążliwości inwestycji czy naruszeniu interesów osób trzecich. Skargę na ostateczną decyzję w sprawie do sądu administracyjnego złożyli E. i A. N.. W skardze podnieśli szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na treść orzeczenia. Skarga zmierza do uchylenia zaskarżonej decyzji. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Sygnatura akt II SA/Wr 899/03 na - wnosząc swoje żądanie, powoduje wszczęcie postępowania administracyjnego" [J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, wyd. C.H. BECK, Warszawa 2000, wyd. III, s. 206]. Trzeba przy tym pamiętać, że "aby mieć przymiot strony (w postępowaniu administracyjnym - przyp. sądu), należy wykazać interes prawny w danym postępowaniu lub w żądaniu dokonania czynności przez organ. Pojęcie zaś interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia łub obowiązku, (np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2001 r., I SA 2312/99, LEX nr 78956). W konsekwencji za przedwczesne należy także uznać rozważania organu odwoławczego zmierzające do wykazania, że trafność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany doprowadziłaby i tak do pozostawienia tej decyzji w obrocie prawnym. W myśl art. 151 § 1 kpa, organ administracji publicznej, po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 2 kpa, wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Omówione w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji kwestie mogą być rozważane w sytuacji, gdy kompetentny organ, po przeprowadzeniu postępowania w sposób właściwy dojdzie do przekonania, że istnieją podstawy do jego wznowienia. Reasumując, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji był zobligowany do jej uchylenia. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt Hit. c) upsa należało orzec jak na wstępie. Orzeczenie o tym, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu znajduje swoje uzasadnienie w art. 152 upsa, zaś o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy. 5