II SA/Wr 899/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...], którą wyrażono zgodę na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia poddasza nieużytkowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na pomieszczenia użytkowe oraz zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na roboty budowlane związane z przebudową ww. pomieszczenia postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania. W skardze na wyżej oznaczoną decyzję skarżący wystąpił o zwolnienie z kosztów sądowych i "o pełnomocnika z urzędu". We wniosku złożonym w dniu 2 lutego 2012 r. na urzędowym formularzu skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego wskazując jedynie w uzasadnieniu na "brak środków do życia" (poz. 5). Wobec wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 6 lutego 2012 r. odmówił przyznania prawa pomocy. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o trybie i sposobie jego zaskarżenia został doręczony skarżącemu do rąk własnych w dniu 22 lutego 2012 r. Skarżący w piśmie z dnia 29 lutego 2012 r. zawierającym sprzeciw od orzeczenia referendarza sądowego wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości i o przyznanie z urzędu pełnomocnika, podnosząc, iż jego sytuacja "jeszcze bardziej się pogorszyła". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 22 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 899/11) rozpatrując na skutek sprzeciwu od orzeczenia referendarza wniosek R.P. odmówił mu przyznania prawa pomocy. Rozpoznając zażalenie R.P. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 maja 2012 r. (sygn. akt II OZ 349/12) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca, pomimo skierowanego do niego wezwania, nie nadesłał prawidłowo wypełnionego urzędowego formularza PPF oraz dokumentów źródłowych pozwalających na ocenę jego sytuacji materialnej. Stwierdzono również, że w sytuacji, gdy skarżący nadesłał podpisany wniosek, wypełniając go jedynie poprzez wpisanie nazwiska i adresu oraz wpisanie w rubryce 5: "brak środków do życia", Sąd I instancji nie miał innej możliwości jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem obowiązek taki określony został w przepisie art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie było zatem podstaw do rozpoznania i odmowy przyznania prawa pomocy. Sąd I instancji zobowiązany będzie rozważyć pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na podstawie art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej p.p.s.a.) właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a może zostać przyznane, gdy osoba prawna wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 252 § 1 p.p.s.a.). Na mocy art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, a wniosek został złożony na urzędowym formularzu, ale w znacznej części formularz ten pozostał niewypełniony, ponieważ wpisano jedynie dane wnioskodawcy i w poz. 5 "brak środków do życia". Należy zauważyć, że stosownie do poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 maja 2012 r. (sygn. akt II OZ 349/12), który to pogląd wiąże Sąd w niniejszej sprawie (art. 190 p.p.s.a.), należało wniosek R.P. pozostawić bez rozpoznania, albowiem zastosowanie winien znaleźć art. 257 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem strony, która chce uzyskać prawo pomocy jest złożenie wniosku na urzędowym formularzu, ale przede wszystkim do obowiązków wnioskodawcy należy wypełnienie wszystkich rubryk, które są wymagane, by nadać wnioskowi dalszy bieg. Minimum obowiązków, które obciążały skarżącego obejmowało, zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie referendarza sądowego z dnia 17 stycznia 2012 r. (data doręczenia wnioskodawcy: 23.01.2012 r.), wypełnienie przesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF oraz przedłożenie dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego i dochodów. Skarżący jak wynika z akt sprawy uchybił tym obowiązkom. W szczególności, poza lakonicznym oświadczeniem wskazującym na "brak środków do życia", przedłożony formularz nie został wypełniony. W tym stanie rzeczy, idąc za poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, który nie został uzupełniony w zakreślonym terminie. Wniosek taki należy pozostawić bez rozpoznania. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie przepisów art. 257 w związku z art. 252 § 1 i 2 i art. 260 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.