II SA/Wr 9/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi O. T. na rozporządzenie Wojewody D. z dnia [...] r. w przedmiocie podziału województwa dolnośląskiego na obwody łowieckie postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi jest rozporządzenie Wojewody D. z dnia [...] r. w sprawie podziału województwa dolnośląskiego na obwody łowieckie (Dz.Urz.Woj.Doln. Nr [...]). Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa D. wniósł o odrzucenie, względnie oddalenie skargi i obciążenie skarżącej kosztami postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżone rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066; obecnie: Dz.U. z 2017 r. poz. 1295). W myśl tego przepisu w brzmieniu z dnia wydania zaskarżonego rozporządzenia: "Podziału na obwody łowieckie oraz zmiany granic tych obwodów dokonuje w obrębie województwa właściwy wojewoda, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii właściwego dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i Polskiego Związku Łowieckiego, a także właściwej izby rolniczej". Wskazany przepis został zmieniony przez art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz.U. Nr 175, poz. 1462) z dniem 1 stycznia 2006 r. w ten sposób, że kompetencję wojewody przejął sejmik województwa, a formę rozporządzenia zastąpiła forma uchwały. Zgodnie z art. 47 ust. 2 wskazanej ustawy akty prawa miejscowego wydane na podstawie przepisów zmienianych tą ustawą z zakresu zadań i kompetencji podlegających przekazaniu zachowują moc do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego przez organy przejmujące zadania i kompetencje. Uwzględniając powyższe powiedzieć należy, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2234) "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym przez wojewodę lub organ niezespolonej administracji rządowej, w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego". Nie można jednak pominąć, że zacytowane brzmienie przepisu wynika z nowelizacji dokonanej przez art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935) zmieniającej tę ustawę z dniem 1 czerwca 2017 r. Zgodnie jednak z art. 17 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. przepisy ustawy zmienianej m.in. w art. art. 11, a więc ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r., stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tejże ustawy. Przed dniem 1 czerwca 2017 r. art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie brzmiał: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym przez wojewodę lub organ niezespolonej administracji rządowej, w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis, lub organu upoważnionego do uchylenia przepisu w trybie nadzoru do usunięcia naruszenia, zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.". Mając na uwadze to, co do tej pory powiedziano Sąd doszedł do przekonania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na rozporządzenie wojewody wydane przed dniem 1 czerwca 2017 r. skarżąca winna wezwać organ, który wydał przepis lub organ upoważniony do uchylenia przepisu w trybie nadzoru do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, co wynika z art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie w brzmieniu sprzed wejścia w życie ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. Uwzględniając przy tym przejście kompetencji do wydania zaskarżonego aktu na Sejmik Województwa Do., warunkiem skutecznego wniesienia skargi było więc w niniejszej sprawie uprzednie wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, na co wskazuje także treść art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2016 r. poz. 486 ze zm.) w brzmieniu sprzed wejścia w życie ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., również przewidującego konieczność uprzedniego (przed wniesieniem skargi do sądu) wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Jak natomiast wynika z akt niniejszej sprawy, w szczególności z odpowiedzi na skargę, skarżąca przed wniesieniem skargi nie wezwała Sejmiku Województwa D. (ani Wojewody D.) do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Nie rozpoczął się zatem dla niej bieg terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu do skargi wnoszonej w omówionym trybie ma zastosowanie przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu sprzed wejścia w życie ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., z którego wynika, iż w normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na akt prawa miejscowego, po wniesieniu wezwania, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie. Następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący wnosi skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz.60). Wobec tego Sąd stwierdził, że rozpoznawana w sprawie niniejszej skarga jest niedopuszczalna, bowiem wbrew art. 52 § 1 p.p.s.a. nie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W tym stanie rzeczy zastosować należało art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tych względów Sąd postanowił jak w sentencji.