II SA/Wr 904/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.T. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi D. i M.T. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego (w zakresie zmniejszonych otworów okiennych) postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia 8 listopada 2011 r. D. i M.T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. W dniu 15 grudnia 2011 r. skierowano do skarżących wezwania do uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie jej odpisu oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500,00 zł. Skarżąca pisma w tej sprawie odebrała osobiście w dniu 20 grudnia 2011 r.. Drugiemu ze współskarżących wezwania doręczono w trybie art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a."), w tym samym dniu (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 13 – 14). W dniu 28 grudnia 2011 r. skarżący uiścili wpis i przesłali odpis skargi. Skarżący zwrócił się jednocześnie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków argumentując, że terminu nie był w stanie dochować z uwagi na święta Bożego Narodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W wyjątkowych przypadkach możliwe jest jednak przywrócenie terminu do dokonania czynności, gdy wnoszący skargę wykaże, że za uchybienie nie można przypisać mu winy (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, uzależnione jest wszak od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych i jednej negatywnej. Zaistnienie pierwszych pozwala na przywrócenie terminu, druga zaś czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Przywróceniu podlegają tylko terminy procesowe. Nie podlegają przywróceniu terminy prawa materialnego, a także terminy instrukcyjne, które w większości wypadków przewidziane są dla czynności sądowych (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005 s. 213). Przesłanką pozytywną przywrócenia terminu, wspomnianą już we wcześniejszych wywodach, jest brak winy strony w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Konstrukcja normatywna przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. nakazuje sądowi przywrócenie terminu, jeżeli stwierdzi, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu i powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. W przedmiocie przywrócenia terminu sąd nie działa z urzędu. Niezbędny jest zatem wniosek strony. Złożenie wniosku zawierającego informację potwierdzającą okoliczności usprawiedliwiające i niezawinione przez stronę, stanowi więc kolejną z pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a wniosek taki musi zostać złożony w terminie siedmiu dni, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i wnosi się go do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Negatywną z kolei przesłanką uniemożliwiającą przywrócenie terminu jest ustalenie, że uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że przesłanki przywrócenia terminu nie zostały spełnione. Choć stosowny wniosek został złożony we właściwym terminie, zaś uchybienie terminowi wywołałoby negatywny dla strony skutek, to jednak, w ocenie Sądu, w kontekście wskazanych przez skarżącego okoliczności, nie można uznać, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Jedyną okolicznością mającą, zdaniem autora wniosku, usprawiedliwić uchybienie terminowi do uzupełnienia braków skargi były święta Bożego Narodzenia. Zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. l oraz m ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 1951, Nr 4 poz. 28 ze zm.) dniami wolnymi od pracy są 25 grudnia – pierwszy dzień Bożego Narodzenia oraz 26 grudnia – drugi dzień Bożego Narodzenia. W 2011 roku dni te wypadały kolejno w niedzielę i poniedziałek. Dni te, choć wolne od pracy, nie podlegają odliczeniu od ustawowego terminu określonego w art. 49 § 1 oraz 220 § 1 p.p.s.a. Okoliczność ta miałaby jedynie znaczenie, gdyby koniec terminu przypadał na dzień wolny od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie koniec terminu przypadał jednak na dzień 27 grudnia 2011 r. (wtorek), a zatem już po świętach Bożego Narodzenia, jak już bowiem wspomniano na wstępie, wezwania do uzupełnienia braków skargi doręczono skarżącym w dniu 20 grudnia 2011 r. Zdaniem Sądu strona skarżąca dysponowała zatem wystarczającą ilością czasu na uzupełnienie braków skargi. Uwzględniając nawet szczególny okres w roku jakim jest czas świąt – to jednak ze względu na chraketr braków (brak konieczności angażowania osób trzecich, zdobywania dodatkowych dokumentów, informacji etc.) – nie sposób stwierdzić, że za uchybienie terminowi skarżący nie ponosi winy. W kontekście wskazywanego we wcześniejszych wywodach rozumienia braku winy, jako niemożności usunięcia przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, stwierdzić można, że uchybienie terminowi do uzupełnienia braków skargi nastąpiło z winy skarżących. Zarówno z okoliczności sprawy, jak i treści wniosku nie wynika bowiem, aby w sprawie zaistniała jakakolwiek okoliczność usprawiedliwiająca uchybienie terminowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w swym postanowieniu z dnia 28 października 2010 r., w przepisie art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określono kryteriów, według których należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, jakie uzna za istotne. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.