II SA/Wr 907/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. H., R. H. i O. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. H., R. H. i O. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 29 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego- lecznica dla zwierząt p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 29 września 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. G. z dnia 24 czerwca 2010 r. wydaną w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo – mieszkalnego – lecznica dla zwierząt, zlokalizowanego na terenie działki nr [...] (AM-6 obręb [...]), położonej przy ul. G. w J. G.. Opisaną decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu V. H., R. H. i O. H.. Reprezentujący skarżących pełnomocnik wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji, zwrócił się również o jej wstrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosowanie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W okolicznościach niniejszej sprawy przypomnienia wymaga, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w trybie art. 61 p.p.s.a. mogą być tylko akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Natomiast przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Zauważyć należy, że w literaturze przedmiotu oraz w judykaturze panuje zgodność, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Przedmiotowa decyzja stwierdza bowiem, istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego. Z tego powodu decyzja ta, jako zbliżona swym charakterem do zaświadczenia, nie wymaga wykonania (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. II, Warszawa 2006; T. Woś (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 385/11, z dnia 7 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OZ 251/11). W świetle powyższego, wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona bowiem po stronie skarżącego żadnych uprawnień, ani obowiązków. Jest to jedynie promesa uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może stanowić samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych. Podkreślenia wymaga natomiast, że ewentualna decyzja o pozwoleniu na budowę, jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo stwierdzić należy, że w przypadku zaskarżonej decyzji bez znaczenia z punktu widzenia oceny dopuszczalności wstrzymania jej wykonania pozostaje podnoszona przez pełnomocnika skarżących okoliczność dotyczącą tego że decyzja o warunkach zabudowy będzie stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę a w ten sposób istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody (tak też WSA we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 428/10). Zatem w okolicznościach sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.