II SA/Wr 91/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku S. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego postanawia oddalić wniosek. S. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. (Nr[...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego, wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. W powyższej skardze wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, iż jej wykonanie "spowoduje niedowracalne - a co najmniej trudne do odwrócenia – skutki faktyczne, powodujące istotną zmianę rzeczywistości". Postanowieniem z dnia [...] r. (Nr[...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 21 lutego 2013 r., skierowanym do tutejszego Sądu, skarżąca ponowiła swój wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, podtrzymując argumentację zawartą uprzednio w skardze. W piśmie natomiast z dnia 7 marca 2013 r. skarżąca nadmieniła, że teren nieruchomości objętej nakazem rozbiórki został zabezpieczony przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i nie stwarza zagrożenia dla kogokolwiek. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym ( art. 61 § 5 ustawy ). Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 "uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08). Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (postanowienie NSA z 13 września 2005r., sygn. akt II OZ 750/05, nieopubli.). Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, nieopubl.). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji podjętej w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego. Nie przesądzając, jakie merytoryczne rozstrzygnięcie może zapaść w niniejszej sprawie, zauważyć wypada, że – jak wynika z treści zaskarżonej decyzji i z akt administracyjnych sprawy – podstawową przyczyną orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu było stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że jego istnienie "powoduje realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego" i zagraża każdemu, kto może znaleźć się w nim, lub jego pobliżu, pomimo przeprowadzonych czynności zabezpieczających. Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd podzielił pogląd wyrażony w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 695/11), że jakkolwiek na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie można przesądzić, że takie zagrożenie rzeczywiście zachodzi, to jednak nie można wykluczyć jego realności. Skoro więc organ nadzoru budowlanego dostrzegł takie zagrożenie, to sąd administracyjny na tym etapie postępowania nie ma podstaw ani możliwości do poczynienia ustaleń wykluczających istnienie wspomnianego zagrożenia. Gdyby jednak po przeprowadzeniu całego postępowania okazało się, że powyższe zagrożenie w rzeczywistości nie istniało oraz że orzeczony nakaz rozbiórki nie był uzasadniony, skarżącej przysługiwałoby w takiej sytuacji prawo do odszkodowania. W tych też okolicznościach miarkując interes skarżącej z jednej strony oraz uwzględniając poziom potencjalnego zagrożenia mogącego powstać w następstwie niewykonania decyzji z drugiej strony, Sąd uznał, że konieczność zapewnienia bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi ma pierwszeństwo przed ewentualnym wyrządzeniem szkody w mieniu, którą będzie można naprawić stosownym odszkodowaniem. Mając zatem na względzie powyższe – orzeczono jak w sentencji postanowienia.