II SA/Wr 911/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody D. z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę w całości. Wojewoda D. decyzją z dnia (...) października 2018 r. nr (...) na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania spółki (...) Sp. zo.o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez S. S. od decyzji Starosty B. z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...), odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na rzecz "(...)" Sp. zo.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr (...), składającej się z kratownicowej wieży stalowej o wysokości 61,95 m nad poziomem terenu, zestawu anten sektorowych i radioliniowych, zestawu modułów i szaf technicznych do obsługi anten, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej, przewidzianych do realizacji na działkach gruntu o numerach ewidencyjnych (...), (...), (...), obręb L., gmina B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została poprzedzona następującymi okolicznościami faktycznymi i prawnymi. Dnia 5 października 2016 r. do Starostwa Powiatowego w B. wpłynął wniosek spółki (...) Sp. zo.o. o udzielenie pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej, na działkach gruntu o numerach ewidencyjnych (...), (...), (...), obręb L., gmina B.. Kolejno starosta B. postanowieniem z dnia (...) listopada 2016 r. zobowiązał Spółkę do przedłożenia projektu budowlanego sporządzonego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego tj.: a) Część rysunkową projektu zagospodarowania terenu uzupełnić o wskazanie granic działek, linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu oraz o wskazanie zasięgu obszarów ograniczonego użytkowania wynikających z zapisów planu miejscowego – zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2, b) Część rysunkową projektu architektoniczno – budowlanego uzupełnić o rozwiązania konstrukcyjne płyty fundamentowej - § 12 ust. 1 pkt 2, – przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla powyższej inwestycji, ze względu na możliwość oddziaływania pól elektromagnetycznych na tereny, na których istnieje możliwość wystąpienia miejsc dostępnych dla ludności ( na podstawie art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowisko). W odpowiedzi na postanowienie, Spółka przedłożyła uzupełniony projekt budowlany oraz wskazała, że inwestycja nie wprowadza swym oddziaływaniem żadnych stref/ obszarów ograniczonego użytkowania w miejscach dostępnych dla ludzi, za które uznaje się przestrzenie do wysokości 2.0m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. Podano, że dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w potencjalnych okolicznych budynkach (wybudowanych zgodnie z obowiązującym MPZP). Zaznaczono, że plan miejscowy dla terenu oznaczonego ‘Pu" nie określa maksymalnej wysokości zabudowy dla budowli, ale nie są to w świetle przepisów prawa obiekty ( np. kominy, maszty, wieże), które uznać można za miejsca dostępne dla ludzi. Dodatkowo do akt załączono analizę maksymalnego dopuszczalnego pochylenia wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) nr (...) wraz z naniesieniem informacji z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie Starosta B. decyzją z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na rzecz "(...)" Sp. zo.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr (...). W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na fakt, że inwestor nie przedłożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ uznał, że projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wskazano, że dla anten o azymucie 225 ° i 310 ° wiązki promieniowania obejmują m.in. teren oznaczony symbolami Pu. Zaznaczono, że dla obszaru Pu nie została określona w planie miejscowym wysokość zabudowy, zatem istnieje możliwość występowania na tym terenie miejsc dostępnych dla ludności, a co za tym idzie inwestor winien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka (...) Sp. zo.o. reprezentowania przez S.S.. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzielenie pozwolenia na budowę. Zarzucono, że Spółka niezasadnie została wezwana postanowieniem z dnia (...) listopada 2016 r. do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W jego ocenie inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdza analiza likwidacji przedsięwzięcia. Zaznaczył, że badanie hipotetycznej możliwości zagospodarowania terenu celem ustalenia, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludzi " doprowadziłoby de facto do braku możliwości realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej". Następnie decyzją z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...), Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżyła Spółka (...) Sp. zo.o. z siedzibą w W.. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r., II SA/Wr 640/17 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazując, że " skoro organ uchylił się od oceny decyzji pierwszej instancji, to nie mógł go w tym zastąpić sąd administracyjny i po uznaniu argumentacji organu za bezzasadną zmuszony jest uchylić zaskarżoną decyzję z zaleceniem wykonania przez organ powinności procesowych, które omieszkał". Sąd wskazał, że do zadań organu należy dokonanie kontroli prawidłowości decyzji pierwszej instancji oraz zasadności odwołania, a dopiero kolejno ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie. Ocen tych dokona organ w sposób samodzielny i dopiero co ewentualna kontrola sądowa kolejnej decyzji pozwoli na wyrażenie przez Sąd ocen prawnych w zakresie problematyki środowiskowej". Wojewoda D. rozpoznając ponownie odwołanie Spółki w uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności przytoczył art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stanowiący o obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z projektu budowlanego (k.16 proj. bud.) wynika, że nieruchomość inwestora znajduje się na terenie oznaczonym symbolem Pu – (tereny działalności gospodarczej) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi L., zatwierdzonym uchwałą nr (...) Rady Gminy w B. z dnia 3 marca 2004 r. Zgodnie z § 9 planu, przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami Pu ustala się jako tereny działalności gospodarczej uciążliwej, przez którą należy rozumieć wszelką działalność gospodarczą związaną z produkcją, przetwórstwem ( § 4 pkt 9 planu). Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się lokalizację : 1) usług komercyjnych, 2) mieszkania służbowego, wbudowanego w obiekt o funkcji głównej, 3) obsługi komunikacji, 4) obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej i komunalnej, 5) zieleni izolacyjnej. Następnie organ wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu i z przedłożonej do akt organu pierwszej instancji "analizy graficznej" maksymalnego dopuszczalnego pochylenia wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych oraz tabeli nr 1 "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że w odległości 150 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, od środka elektrycznego każdej z anten sektorowych o mocy EIRP zawartej w przedziale 913-6026 W, mogą potencjalnie znajdować się miejsca dostępne dla ludzi (k.4 "kwalifikacji przedsięwzięcia, k.8-9 akt org. I inst.). Wskazać należy, że teren Pu, na którym projektuje się stację bazową przeznaczono pod: budynki działalności gospodarczej uciążliwej z lokalami mieszkalnymi ( służbowymi) oraz obiekty usług komercyjnych. Jednocześnie plan miejscowy nie ograniczył wysokości zabudowy. Z powyższego wynika, że nie da się ustalić " górnej granicy miejsc dostępnych dla ludności" na tym terenie. W szczególności wiązki promieniowania anten o azymucie 130 ° w odległości 150 m, od środowiska elektrycznego anten sektorowych o mocy EIRP zawartej w przedziale 913-2291 W, znajdują się na terenie oznaczonym w planie symbolem Pu na wysokości 27,6 m (patrz k. akt org. I instancji 8-9 "analiza"). Uniemożliwi to właściwości działki nr (...), obręb L. wybudowanie obiektu o wysokości przekraczającej 27m nad poziomem terenu, czego, biorąc pod uwagę przeznaczenie terenu nie można wykluczyć. Innymi słowy, pozbawia się właściciela działki możliwości pełnego korzystania z nieruchomości, zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ochrony środowiska. Kolejno Organ podkreślił, że w jego ocenie niniejsze przedsięwzięcie należało uznać za mogące potencjalne znacząco oddziaływać na środowisko, co w konsekwencji wymaga ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą inwestor winien dołączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu nałożenie na inwestora, postanowieniem starosty B. z dnia (...) listopada 2016r. , obowiązku usunięcia nieprawidłowości, poprzez przedłożenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, było uzasadnione. Organ nie zgadza się z zarzutami skarżącego, że "odnoszenie się wyłącznie do przeznaczenia terenu w planie miejscowym i hipotetycznej możliwości zagospodarowania terenu celem ustalenia, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, bez odniesienia się do stanu faktycznego, faktycznych i realnych możliwości wykorzystania danego terenu oznacza brak możliwości realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na jakimkolwiek terenie nieprzeznaczonym w planie wyłącznie na cele infrastruktury technicznej". Podkreślić należy, że ustalenie, że dla terenu inwestycji nie ograniczono w planie miejscowym zabudowy, nie oznacza wyłączenia możliwości lokalizowania stacji bazowej. Niemniej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą inwestor winien załączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 20 listopada 2018 roku skarżąca (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Wojewody D. z dnia (...) października 2018 roku nr (...). Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) Naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zaniechanie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję nr (...) Starosty B. z dnia (...) lutego 2017 roku, w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr (...) wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działkach oznaczonych numerem ewidencyjnym (...), (...) i (...) w obrębie L., gmina B., podczas gdy decyzja Organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa – i jako taka – winna zostać zmieniona przez Organ II instancji; 2) Naruszenie przepisu art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe zakwalifikowanie inwestycji objętej wnioskiem Skarżącego jako takiej, której realizacja winna być poprzedzona uzyskaniem przez Skarżącego ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca wniosła o: 1. Uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nr (...) Starosty B. z dnia 23 lutego 2017 roku, w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zabudowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr (...) wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działkach oznaczonych numerem ewidencyjnym (...), (...) i (...) w obrębie L., gmina B.; 2. Zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. W obszernym uzasadnieniu skargi Spóła rozwinęła zarzuty przedstawione w jej petitum. Wskazano również, że skarżący mając na względzie zasady ekonomiki procesowej i potrzebę możliwie niezwłocznego uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr (...) na działce gruntu (...), obręb L.. Decyzją z dnia (...) lipca 2017 r. Wójt Gminy B. umorzył postępowanie z urzędu, stwierdzając, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie bezobsługowej stacji bazowej nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację rzeczonego przedsięwzięcia. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego decyzje wydane przez organy administracji architektoniczno –budowlanej obu instancji są całkowicie błędne, W odpowiedzi na skargę, organ uznał, że zarzuty naruszenia przepisów art. 71 i 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko a w konsekwencji zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jako chybione i nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2018r., poz. 1302 dalej "p.p.s.a."). Przy czym podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r., poz. 1202, dalej "Prawo budowlane"). W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wydanie zatem decyzji o pozwoleniu na budowę zostało przekazane przez ustawodawcę do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, do zadań którego zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowanego należy 1) sprawowanie nadzoru i kontrola nad przestrzeganiem przepisów Prawa budowlanego, dotyczące w szczególności: a) zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska; b) warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych; c) zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej; d) właściwego wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie; e) stosowania wyrobów budowlanych, a także wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą. Wobec powyższego to starosta i wojewoda jako organy architektoniczno-budowlane upoważnione przez ustawodawcę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonują oceny zgodności projektu budowanego z przepisami ochrony środowiska, a w tym przeprowadzają kwalifikację ocenianego przedsięwzięcia pod kątem konieczności wydania decyzji środowiskowej. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii właściwego zakwalifikowania planowanej inwestycji do jednej z kategorii przedsięwzięć wymagających (bądź nie) uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutu dokonania błędnej oceny przez organ analizowanego przedsięwzięcia pod względem jego oddziaływania na środowisko, należy przywołać art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dalej u.u.i.ś. W świetle art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obligatoryjnie przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (dalej: "ocena oddziaływania") w przypadku: (1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 71) – dalej rozp. , wprowadzające w przypadku anten sektorowych jako kryterium uznania inwestycji za przedsięwzięcie objęte zakresem aktu, to czy w odległości do 150 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, od środka elektrycznego każdej z anten sektorowych o mocy EIRP zawartej w przedziale 2000-5000 W, przy jej maksymalnym pochyleniu, nie występują miejsca dostępne dla ludzi. W analizowanej sprawie inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na "budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr (...), składającej się z wieży stalowej kratownicowej o wysokości 61,95 m nad poziomem terenu, zestawu anten sektorowych i radioliniowych, zestawu modułów i szaf technicznych do obsługi anten, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej, przewidzianych do realizacji na działce gruntu o numerze ewidencyjnym (...), (...), (...), obręb L., gmina B.. Inwestor zaplanował montaż następujących anten sektorowych: 3 anteny sektorowe AS25 _ 1 (LTE800), 3 anteny sektorowe AS20_1(GSM1800/LTE1800), 3 anteny sektorowe AS25 _1 (GSM900/UMTS900) oraz 3 anteny sektorowe AS20_1 (UMTS2100/LTE2100) skierowanych na azymuty 130 °, 225 ° i 310 ° o maksymalnym nachyleniu wiązek głównych promieniowania (tilt) 12 °. Przedmiotowa inwestycja obejmuje tereny Pu przeznaczone pod budynki "działalności gospodarczej uciążliwej" z lokalami mieszkalnymi (służbowymi) oraz obiekty usług komercyjnych. Należy podkreślić, że dla tego obszaru nie została określona w planie miejscowym wysokość zabudowy, zatem istnieje możliwość występowania na tym terenie miejsc dostępnych dla ludności. W przypadku anteny o azymucie 225 ° oraz 310 ° wiązki promieniowania obejmują m.in. teren oznaczony symbolem Pu. Zdaniem Sądu wymieniona okoliczność jest przesłanką do przedłożenia przez Inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego nprZEdsięwzięcia.. Podkreślić należy, że w przypadku promieniowania anten o azymucie 130 ° w odległości 150 m, od środowiska elektrycznego anten sektorowych o mocy EIRP zawartej w przedziale 913-2291 W, mogą znajdować się – według m.p.z.p. - miejsca dostępne dla ludności na terenie oznaczonym w planie symbolem Pu na wysokości 27,6 m. Słusznie zatem stwierdził organ, że uniemożliwi to właścicielowi działki nr (...), obręb L. wybudowanie obiektu o wysokości przekraczającej 27 m nad poziomem terenu. Zgodnie z przeznaczeniem terenu, nie można wykluczyć takiej inwestycji. W takiej sytuacji, właściciel działki zostałby pozbawiony możliwości pełnego korzystania z nieruchomości, zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ochrony środowiska. Odnosząc się do kwestionowanego przez skarżącego wyznaczenia miejsc dostępnych dla ludności, należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wykształciła się jednolita linia orzecznicza w zakresie wykładni tego pojęcia. Wynika z niej, że ustalenie miejsc dostępnych dla ludności powinno uwzględniać analizę istniejącej zabudowy oraz możliwości przyszłej zabudowy, przy czym określenie kierunków przyszłej zabudowy nie może być dowolne lecz winno wynikać z uwzględnienia obowiązującego porządku prawnego, to jest regulacji prawnych dotyczących zasad i możliwości zagospodarowania danego obszaru a zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71), w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego. Oceniając oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Należy przyjąć, że ustawodawca mówiąc w art. 122 ustawy - Prawo ochrony środowiska o miejscach dostępnych dla ludności ma na uwadze nie tylko miejsca dostępne dla ludzi w dacie składania przez inwestora wniosku, ale także w przyszłości - przy uwzględnieniu obowiązującego porządku prawnego, w tym aktów prawa miejscowego oraz istniejących w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji, ustalając miejsca dostępne dla ludności należy wziąć pod uwagę istniejącą w dacie wydania decyzji zabudowę, jak również miejsca gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy czym ocena możliwości powstania potencjalnej zabudowy nie może być dowolna, ale winna wynikać z obowiązujących na dzień wydania decyzji przepisów, tj. w praktyce z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy. Należy zauważyć, że zasada ogólna wynikająca z art. 6 Kpa obliguje organy administracji publicznej do działania na podstawie przepisów prawa co oznacza działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Zgodnie z powyższym przeprowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej zostało przeprowadzone w sposób szczegółowy, w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocena wykazała, że nałożony przez Starostę B. obowiązek – postanowieniem z dnia (...) listopada 2016r. w postaci usunięcia nieprawidłowości, poprzez przedłożenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia był uzasadniony. Odnośnie załączonej do skargi kserokopii decyzji Wójta Gminy B. z dnia (...) lipca 2017 r. (Nr(...)) umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr (...) na działce nr (...), obręb L., wskazać należy, że decyzja ta wydana została po wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewody D., co oznacza że nie może ona być przedmiotem jakichkolwiek rozważań Sądu w kontekście oceny legalności podjętych i zaskarżonych aktów administracyjnych. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jak orzeczono w sentencji.