II SA/Wr 921/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z wpisu sądowego od skargi na skutek sprzeciwu strony skarżącej od zarządzenia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A.M. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu organu I instancji odmawiającym wyłączenia pracownika postanawia pozostawić bez rozpoznania wniosek A.M. o przyznanie prawa pomocy. A.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, opisane w osnowie niniejszego postanowienia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 grudnia 2011 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia 15 stycznia 2012 r. skarżący wniósł o zwolnienie go z wpisu od skargi. Jak wynikało z opisu przesyłki (k. 16), w dniu 1 lutego 2012 r. skarżący odmówił przyjęcia wezwania do wypełnienia i przesłania do tutejszego Sądu w terminie 7 dni formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF" zawierającego pouczenie o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w razie niewywiązania się z obowiązków określonych w wezwaniu. Mimo, że wyznaczony termin upływał w dniu 8 lutego 2012 r. skarżący nie przesłał do Sądu na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie mu prawa pomocy. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 13 lutego 2012 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 6 marca 2012 r.) pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący w dniu 13 marca 2012 r. skierował sprzeciw od opisanego zarządzenia, w wyniku czego utraciło ono moc. W uzasadnieniu wskazano, że twierdzenia Urzędu Pocztowego Nr 9 we W., ujawnione na kopercie są niezgodne z prawdą, albowiem skarżący nigdy nie odmówił przyjęcia przesyłki sądowej. Jako, że takie incydenty miały już miejsce w przeszłości, skarżący oświadczył, że złożył do prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. W dniu 24 kwietnia 2012 r. zarządzono ponowne doręczenie skarżącemu wezwania z dnia 19 stycznia 2012 r. do wypełnienia i przesłania do tutejszego Sądu w terminie 7 dni formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej "PPF" zawierającego pouczenie o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w razie niewywiązania się z obowiązków określonych w wezwaniu. Mimo, że odpis doręczono skarżącemu w dniu 14 maja 2012 r., ten jak dotąd nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, zgodnie z wymogami wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r. Nr 270), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko, któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do postanowień art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie z § 2 tego artykułu, wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W myśl natomiast art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając więc na względzie to, że skarżący pomimo stosownego wezwania nie przesłał na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, jedynym możliwym do podjęcia rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie było pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Niedopuszczalne jest bowiem merytoryczne orzekanie w sprawie wniosku, który nie został złożony w przewidzianej prawem formie. Mając zatem na względzie wskazane powyżej okoliczności stanu faktycznego i kierując się dyspozycją art. 257 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji postanowienia.